ถูกฟันแล้วทิ้ง

เขายกมือเสยผมที่ปรกหน้าผาก ลมหายใจยังหนักนิด ๆ จากการตื่นนอน แล้วปรายตามองเธอด้วยสีหน้าที่นิ่ง 

แต่แฝงอะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอเต้นรวนไม่เป็นจังหวะ

บรรยากาศเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังชัดเจนเกินไป

สายตาเขาไม่ได้ตำหนิ ไม่ได้รังเกียจ มีแต่แววอ่อนโยนวุ่นวายใจ

“ไม่ต้องขอโทษ”

เขาบอกเบา ๆ

“ผมเองก็……เผลอเหมือนกัน”

เพียงฝันเผลอกลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนจะตอบออกไปแบบตะกุกตะกัก ริมฝีปากสั่นนิด ๆ จนฟังดูเหมือนเสียงลมหายใจมากกว่าคำพูด

“ฟาง…..ฟางแค่……เอ่อ…..จะจะถามว่า คุณโอเคไหม”

สายตาเธอวูบหนีไปมองปลายเตียงแทบทุกวินาที ใบหน้าแดงจัดเหมือนกำลังหลบอะไรสักอย่าง 

ทั้งที่ความจริงคือกำลังหนีแววตาคมเข้มของเขาโดยตรงไม่ไหวเลย

ไหล่เธอเกร็งเล็กน้อย เหมือนกลัวว่าแค่หายใจผิดจังหวะ เขาจะจับได้ว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นรัวจนแทบทะลุอกออกมา

“ฟางไม่ได้ตั้งใจ ฟาง……ฟางแค่……เมามากจนควบคุมตัวเองไม่ได้”

เตวิชญ์มองเธอนานขึ้น

เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะเข้าไปใกล้เธอดีไหม

สุดท้ายเขาเอื้อมมือมาแตะแก้มเธออย่างแผ่วเบา

นิ้วโป้งไล้ตามแก้มขาวเนียนเบาๆ

“ทำไมต้องขอโทษ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อุ่นกว่าแสงแดดที่ลอดหน้าต่างเข้ามา

“ผมไม่อยากให้คุณต้องขอโทษ”

เพียงฝันเงยหน้าขึ้น

เธอเห็นแววบางอย่างในดวงตาเขา ความห่วงใยที่ไม่ควรมีต่อกันในเวลาแค่คืนเดียว

“คะ……คุณ”

เธอเรียกเขาเบา ๆ

“ครับ”

“เมื่อคืนฟางขอโทษนะที่เผลอตัวทำเรื่องน่าอายแบบนี้คุณลืมๆ มันเถอะนะ”

คำพูดนั้นสะกิดหัวใจของทั้งคู่ในทันที

เตวิชญ์ชะงัก

ริมฝีปากเขากดแน่นเล็กน้อย

“คุณต้องการแบบนั้นเหรอ”

เขาถามกลับเสียงเบา เหมือนพยายามไม่แสดงความรู้สึกเกินควร

เพียงฝันห่อไหล่ เลื่อนสายตาไปที่ผ้าปูที่ยับย่น

“ฟางเพิ่งถูกทิ้งค่ะ……ฟางไม่อยากทำให้ใครต้องมารับผลของความพังในชีวิตฟาง”

เตวิชญ์มองเธออยู่อย่างนั้น

เหมือนเขาอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ฝืนกลืนลงไป

สุดท้ายเขาพยักหน้ารับความจริงที่เธอผลักเขาออกเบา ๆ

“ถ้านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการผมเข้าใจ”

คำพูดนั้นฟังดูง่ายแต่หัวใจของเขากลับหนักผิดปกติ

เพียงฝันยิ้มเจื่อน ๆ 

“ขอบคุณนะคะที่เมื่อวานอยู่กับฟาง”

เตวิชญ์ถอนหายใจเบามากเตวิชญ์มองเธอเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง

เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดในหัว ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะดังออกมาอย่างนุ่มละมุนจนเพียงฝันใจสั่นไม่เป็นจังหวะ

“ผมไม่รู้ว่าคืนนี้มันเกิดจากความเมา หรือเกิดจากคุณกันแน่”

เขาก้มมองปลายผ้าห่มที่ยับย่นจากการขยับตัวของเธอ

ปลายนิ้วเขาแตะมันเบา ๆ ราวกับกำลังใช้มันบังสายตาของตัวเองที่เริ่มเปิดเผยมากเกินไป

“แต่คุณแน่ใจจริงเหรอ ว่าจะให้ผมลืมเรื่องเมื่อคืน”

คำถามนั้นทำเอาเพียงฝันชะงัก

ลมหายใจสะดุดคล้ายโลกรอบตัวหยุดเคลื่อนไหว

เหมือนเหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอที่ดังชัดจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

เตวิชญ์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏที่มุมปากรอยยิ้มที่ไม่ใช่การล้อเล่น แต่เต็มไปด้วยความจริงใจจนทำให้เธอระทวยโดยไม่รู้ตัว

“มันเป็นครั้งแรกของคุณนะ”

เขาว่าช้า ๆ เสียงทุ้มลงลึกจนเหมือนกระทบลมหายใจเธอโดยตรง

“คุณลืมมันได้จริง ๆ เหรอ”

แววตาของเขาไม่ได้ถามเพื่อเอาชนะ

แต่ถามเหมือนคนที่กำลังปกป้องบางอย่างในตัวเธอ

บางอย่างที่เขาไม่อยากให้ถูกกลบหายไปเพียงเพราะคำคำว่า ‘เมา’

และเพียงฝันก็ไม่พร้อมจะยอมรับว่าใจของเธอกำลังเต้นแรงเพราะเขา

เธอก้มหน้าลงจนผมปรกแก้ม ซ่อนสีหน้าเขินปนประหม่าเอาไว้ทั้งหมด

จะให้เธอเงยหน้าไปบอกเขาตรง ๆ ว่า รับผิดชอบเธอ ได้ยังไงกัน ในเมื่อเมื่อคืนทุกอย่างเป็นเธอที่เป็นฝ่ายเริ่มเองแทบทั้งหมด

เพียงฝันสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติ

ปลายนิ้วของเธอกำชายผ้าห่มแน่นเหมือนเด็กที่กลัวถูกดุ ใจหนึ่งกลัวว่าเขาจะหัวเราะเยาะ 

อีกใจก็กลัวว่าเขาจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเลย

“ฟาง…..ฟางรู้ค่ะว่า…..”

เสียงเธอแผ่วนุ่มจนแทบไม่ได้ยิน

“มันไม่ควรให้คุณต้องลำบากใจเพราะฟาง”

เธอยังไม่กล้าเงยหน้า

หัวใจบีบแน่นเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนขอบเหว แค่คำตอบเดียวจากเขาก็พร้อมจะผลักเธอร่วงลงไป

“คุณลืมๆ มันเถอะนะ”

ปลายเสียงสั่นนิด ๆ

เธอยิ่งก้มต่ำลงไปอีก ราวกับหวังว่าหากซ่อนหน้าลงไปให้ลึกพอ เธอจะรอดจากความเขินและความกลัวทั้งหมดนี้ได้สักนิด…

เตวิชญ์มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ

ก่อนจะเอื้อมมือแตะหลังมือเธอเบา ๆ

สัมผัสอุ่น ๆ ที่ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ

ดวงตาของเขานุ่มลึกกว่าที่เธอจำได้

“คุณไม่ต้องขอโทษผมบ่อยขนาดนั้น”

เสียงเขาต่ำ…..อ่อนโยนจนน่าใจสั่น

“ผมต่างหากที่ต้องขอโทษคุณ”

เตวิชญ์หยุดไปครู่หนึ่ง

มุมปากยกขึ้นนิด ๆ อย่างอ่อนโยน

“เราต่างก็เมาทั้งคู่นั่นแหละ”

เพียงฝันชะงัก หัวใจเต้นแรงจนเสียงรอบข้างหายไปหมด

เตวิชญ์มองเธอตรง ๆ

สายตาจริงใจจนเธอเผลอกลั้นหายใจ

“และสิ่งที่เกิดขึ้นผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง”

เพียงฝันกะพริบตาถี่ ๆหัวใจสั่นวูบ

คำว่า “รับผิดชอบ” หนักเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งรู้จักกันเพียงคืนเดียว

เธอส่ายหน้าเบา ๆ

“คุณไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”

น้ำเสียงเธอสั่นแต่พยายามมั่นคง

“มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องมารับผิดชอบใครด้วยซ้ำ ฟางเป็นคนตัดสินใจเอง

ฟางไม่อยากให้ใครต้องมาผูกตัวเองไว้เพราะความผิดพลาดของฟาง”

เพียงฝันก้มหน้าหลบสายตาแทบจะทันที

ปลายผมปรกแก้มที่ร้อนผ่าวจนเธอไม่รู้จะซ่อนมันไว้ที่ไหน

หัวใจเต้นแรงแบบควบคุมไม่ได้ไม่ใช่เพราะความหวาน แต่เพราะความกลัวจะเผลอเชื่อเขามากเกินไป

เสียงทุ้มของเขาเอื้อนช้า ๆ

อ่อนจนใจของเธออ่อนลงตามอย่างช่วยไม่ได้

“ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้นเลยนะ” เตวิชญ์มองเธอเงียบ ๆ เงียบนานจนเพียงฝันใจหายวาบ

เขาสะตั้นไปจริง ๆ ราวสิบวิ ใครมันจะไม่ช็อกบ้างล่ะ

เสียตัวครั้งแรกในชีวิต แล้วอีกฝ่ายกลับบอกให้ ลืมมันไปเถอะ

แต่แทนที่เขาจะโกรธ หรือผิดหวัง

กลับมีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก

อุ่น นุ่ม และใจดีอย่างประหลาด

ไม่มีแววตำหนิ ไม่มีแววรำคาญ

มีเพียงสายตาที่เหมือนกำลังบอกเธอว่า

เขาไม่คิดร้าย ไม่ได้จะหนีไปไหน