LOGINเธอตื่นขึ้นมาเกือบบ่ายโมง เมื่อยขบไปทั้งเนื้อตัว ร่างกายยังคงร้อนวูบวาบ บางส่วนยังคงเต้นระริก เพราะถูกใช้งานอย่างหนักหน่วงเมื่อคืน
เธอแทบจะคลานลงเตียง บนเตียงยับยู่ยี่ มีแต่กลิ่นของ...พี่เขย
นี่เธอทำอะไรลงไป...
ชลกมลกัดริมฝีปาก ใจสำนึกส่วนดีเต้นระทึก โอ...เมื่อคืน เธอกับเขา บทสวาทอันแสนดิบเถื่อน ร้อนแรงนั่น มันเกิดขึ้นในห้องของเธอหรือนี่!
เขาทำ...
ใต้ชายคาเดียวกันกับที่เมียของเขา พี่สาวของเธอ! นอนอยู่
ชลกมลตัวสั่นระริก เมื่อค่อยเดินเข้าไปในห้องน้ำ อาบน้ำชำระล้างร่างกาย อาบแล้วขัดอีก เหมือนจะไล่รอยสัมผัสนั้นออกไปจากตัว
เธอจะอยู่สู้หน้าพี่สาวได้อย่างไร?
เมื่อคืนเธอเมา...เธอครองสติไม่อยู่ เตลิดไปกับพี่เขยสุดหล่อ และร้อนแรง เขาทำให้เธอหมดสิ้นความยั้งคิด หลงระเริงไปกับตัณหาที่แผดเผา
น้ำตาของเธอไหลออกมาเมื่อคิดถึงตรงนี้
เสียงเคาะประตูห้องทำให้ชลกมลที่กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งสะดุ้ง เธอรีบปาดเช็ดน้ำตา ก่อนจะส่งเสียงออกไปตอบรับ
“ค่ะ”
“พี่เองนะยัยชล ตื่นหรือยังจ๊ะ เมื่อคืนเห็นว่ากลับกันดึกมาก พี่อ๋อบอกให้พี่ไม่ต้องมากวน แต่เห็นว่าจะบ่ายแล้ว เลยนึกห่วง เป็นอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าค่ะพี่ ชลอยู่ในห้องน้ำ เดี๋ยวลงไปนะคะ”
“จ้ะ”
เธอใจสั่น เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้าและเลือกเสื้อผ้าแต่งตัว
เธอจะทำหน้าอย่างไรดีนะ เมื่อเผชิญหน้ากับ ‘พี่สาว’
…………………………………………………………………………………………………………………
“เป็นอะไรหรือเปล่าจ้ะ ชล เห็นไม่ค่อยกินเลย”
พี่สาวทักถามอย่างห่วงใย คนเป็นน้องรีบพยักหน้ารับ เพื่อจะได้โอกาสหนีหน้าไปเสียจากตรงนี้ก่อนชั่วคราว
เธอรู้สึกเสียดลึกในอกตอนมองหน้าพี่สาวของเธอ
รู้สึกใจเต้นแรง เมื่อคุยกับธารกมล ใจวกวนแต่เรื่องเมื่อคืน ที่เธอทำลงไป
เธอ...มีผัวคนเดียวกับพี่สาว!
“ไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ เมื่อคืนคงเผลอดื่มมากไปหน่อยเลยปวดหัว”
“นี่ล่ะบางทีพี่ถึงไม่ชอบไปงานกับพี่อ๋อ”
ธารกมลว่า มือของเธอเอื้อมมาแตะตัวน้องสาว ที่ถึงกับสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจกับสัมผัสอ่อนโยนของพี่สาว
“ตัวไม่ค่อยร้อน แต่ไปนอนพักก็ดี เย็นนี้เดี๋ยวพี่ให้เด็กเอาข้าวไปให้นะ จะได้ไม่ต้องลงมา”
“ค่ะ งั้นชลขอตัวนะคะ” เธอว่า แล้วรีบเดินเร็วๆ ขึ้นไปยังห้องนอน ปิดล็อคประตูเสีย เหมือนจะกันไม่ให้ใครบางคนเข้ามา
เธอควรอยู่ห่างๆ เขา
ควรทำให้เรื่องเมื่อคืนมันเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น
ชลกมลเม้มปาก แล้วล้มนอนแผ่บนเตียง น้ำตาไหลออกมาอีกหน เธอไม่กลั้นมัน ปล่อยให้มันไหลออกมาแบบนั้น เธอเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปเหลือเกิน
ชล บิ๊กจะกลับมามะรืนแล้วนะ บิ๊กจะได้เจอชลหรือเปล่า
ชลโกรธอะไรบิ๊ก บิ๊กไม่รู้ไม่อยากถามให้เรายิ่งโกรธกันมากกว่านี้ แต่บิ๊กมีของฝากมานะ
ข้อความจากคนรัก ทำให้เธอสะอื้นน้อยๆ ใช่...เธอควรกลับไป...เธอควรจะไปที่อื่น หนีหน้าจากพี่สาวและพี่เขยเสียชั่วคราว
พรุ่งนี้ชลจะกลับบ้านเราเดี๋ยวพรุ่งนี้ชลจะโทรหานะจ๊ะ
โอ...บิ๊กจะรอนะ คิดถึงชลจะแย่แล้ว
ภาวิชตอบโต้กลับมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเธอตอบไปแบบนั้น ชลกมลผุดลุกขึ้นนั่ง เธอมองไปยังตู้เสื้อผ้าและกระเป๋าเดินทางของเธอที่พิงอยู่ข้างตู้ เธอควรจะเก็บของ...พรุ่งนี้จะได้เดินทางไปแต่เช้า ยอมผิดสัญญาที่จะอยู่ดูแลพี่สาวกับหลานที่กำลังจะคลอด
เธอยู่ที่นี่...ไม่ได้
คิดถึงตัวการ หน้าก็พลันร้อนผ่าว ใจเต้นแรงขึ้นระทึก โอ...เธอรีบสะบัดหน้าหนีภาพเมื่อคืนเสีย หญิงสาวบีบมือตัวเองแน่นจนเจ็บ บอกพร่ำกับตัวเองให้เลิกคิดถึงเขาเสียที
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หมายเลขไม่คุ้นทำให้เธอขมวดคิ้ว แต่ก็กดรับ
“ค่ะ ชลกมลค่ะ”
“พี่เอง น้องชลจ๋า”
“พะ...พี่อ๋อ”
“พี่รู้ว่าถ้าใช้เบอร์ของพี่ น้องชลจะไม่รับ”
“เอ่อ...”
เธอกลืนน้ำลาย หน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นระทึก เพียงแค่ได้ยินเสียงเขา
“โกรธพี่ไหมเรื่องเมื่อคืน หืม?”
“พี่อ๋อ...เรา...เอ่อ...เรา”
“พี่มีเรื่องจะคุยด้วยเยอะแยะไปหมด แต่...ถ้าพี่คุยกับน้องชลที่บ้านคงจะไม่สะดวก ออกมาพบพี่หน่อยได้ไหม?”
“เอ่อ...” อะไรบางอย่างทำให้เธอตอบรับเสียงแผ่ว
“ค่ะ ชลก็อยากคุยกับพี่อ๋อ”
“มาหาพี่ที่บริษัท สักสี่โมงนั่งแท็กซี่มาก็ได้สะดวกกว่าเอารถมา”
“ค่ะ”
ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานตนใด บอกให้เธอรับคำเขา แต่งตัวแต่งหน้าออกไปตามนัด แทนที่จะเก็บข้าวของ ออกมาเสียจากที่ตรงนั้น
หกเดือนต่อมา“พี่บิ๊ก...ไส้กรอกไหม อร่อยนะ” “อันเดียวพี่ไม่พอกิน ขอทั้งถุงเลยก็แล้วกัน”มือนั้นคว้าแย่งถุงพลาสติกบรรจุไส้กรอกทอดไปจากมือเธอ บุษภรณ์ปล่อยให้เขาได้ไป แล้วนั่งมองเขาที่กินมันตุ้ยๆ อย่างน่าอร่อย พลางยิ้ม“เอาอีกไหมล่ะ เดี๋ยวจะไปซื้อเพิ่มมาให้อีก”“อื้อ เอา”เธอลุกขึ้นไปซื้อมาให้เขาอีกหนึ่งชุด แล้วนั่งมองเขากิน ภาวิชเงยหน้าขึ้นจากถุงไส้กรอก แล้วหันมามองเธอ“มองอะไร?”“พี่บิ๊กกินได้แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย กินเยอะๆ นะ บุ้งชอบมองพี่กิน”“หึๆ เดี๋ยวจะให้เลี้ยงเลยนี่”“เลี้ยงได้นะ” บุษภรณ์ว่า แล้วล้วงกระเป๋าสตางค์ใบเล็กของเธอออกมา ยื่นส่งให้เขา“เอ้าให้หมดกระเป๋าเลย ขอแค่พี่บิ๊กกลับมาร่าเริงอีกหน กินเก่งอีกหน พูดมากอีกหน บุ้งยอมเปย์”“ขอบใจนะบุ้ง ที่อยู่ข้างพี่ตลอด...”เขาดึงเธอมากอด บุษภรณ์ขัดขืนเล็กน้อย แต่ก็ยอมให้เขากอดไว้ เธอพึมพำอุบอิบกับอกกว้างนั่น“อื้อ...บุ้งทิ้งพี่บิ๊กไม่ได้หรอก”“บุ้งรักพี่มากกว่าพี่ชายหรือเปล่า” ๆ เขาก็ถามแบบนั้น ทำให้บุษภรณ์ถึงกับตัวแข็ง หน้าเธอแดงซ่านขึ้นมาทันที นึกดีใจที่เขากอดไว้แบบนั้นเพราะเขาจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าของเธอที่ฟ้องอาการพิรุ
“ธารฟังกันก่อนสิ ธาร คุณจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ ผมไม่ให้คุณหย่า”อนพถึงกับก้มลงคุกเข่า กราบขอโทษภรรยา หากเธอเมินมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าของเขา น้ำตาของเธอตอนนี้ไม่ไหลสักหยด เขาทำกับเธอได้อย่างไร?ถ้ากับผู้หญิงคนอื่น...มันอาจจะให้อภัยกันได้ แต่นี่คือน้องสาวแท้ๆ ของเธอเธอหลับตา สั่นหน้า แล้วเอ่ยเสียงเบาหวิว พร้อมกระชับลูกน้อยในอกที่กำลังหลับตาพริ้ม“ธารจะหย่า”“โธ่...ธาร ขอร้องเถอะ อย่าเพิ่งหย่าตอนนี้ พี่กำลังโดนกระแสโจมตีหนักเลย มันลามไปถึงการบอยคอดต์หลายอย่าง พี่จะแย่เอาถ้าธารหย่า มันคือการยอมรับว่าเป็นเรื่องจริง แล้วเรื่องนั้น แบบ...พี่กลบข่าวได้ ว่าเป็นการตัดต่อ การใส่ร้ายอะไรก็ได้ แต่ถ้าธารหย่าพี่ก็จะแก้ตัวอะไรไม่ได้เลย”“เรื่องของคุณ”คำเรียกสรรพนามของเขาช่างห่างเหินเหลือเกิน อนพมองหน้าเธอ แต่เธอเมินไปทางอื่นไม่มองเขา เขาหวังจะเห็นน้ำตา...เพราะมันจะแสดงบ้างว่าเธอมีเยื่อใย แต่เขาก็ไม่ได้เห็นหยดน้ำล้ำค่าเล่านั้นสักนิด“ธาร...โธ่...ธาร พี่รักธาร รักยัยหนู กับชล...มันคือความใกล้ชิดนะธาร พี่ไม่ได้รักเค้า แล้วเค้าก็...เป็นฝ่ายมายั่วพี่ก่อนด้วย ทั้งหมดพี่ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ต
“ยินดีด้วยนะ บิ๊ก ชล”“รักกันไปนานๆ นะ คู่ประวัติศาสตร์ของรุ่น”“มีตัวเล็กไวๆ น้า”คำอวยพรมากมายมีให้กับคู่บ่าวสาว บรรยากาศในงานช่างแสนอบอุ่นและหรูหรา ชลกมลเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในรุ่นเพื่อนๆ เลยก็ว่าได้ งานนี้มีเพื่อนร่วมรุ่นของเขาและเธอตอนเรียนมหาวิทยาลัยมาเป็นจำนวนมาก แทบจะเหมือนงานเลี้ยงรุ่นกลายๆ งานเลยเต็มไปด้วยความสนุกสนาน งานพิธีผ่านไปอย่างราบรื่น สวยงาม บิดามารดาของชลกมลก็ยิ้มปลื้มที่ลูกสาวคนเล็กเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที ธารกมลเองวันนี้ไม่ได้มางานของน้อง เพราะเธอต้องดูแลลูกสาวตัวน้อย ที่ไม่สบาย แต่ก็ขอให้มารดาส่งบรรยากาศในงานมาให้ดูเรื่อยๆ นึกปลื้มและภูมิใจแทนน้องสาวนัก อนพเป็นตัวแทนของเธอ ช่วยเหลือเตรียมงานจนลุล่วงมาถึงวันนี้อย่างสวยงาม เธอนึกดีใจที่สามีรักน้องสาวของเธอ อนพเคยบอกกับเธอว่าเอ็นดูชลกมลเหมือนน้องแท้ๆ “เหนื่อยไหมชล” เจ้าบ่าวสะกิดถาม ชลกมลสั่นหน้าน้อยๆ แล้วยิ้มสดใสส่งให้เขา คำชมเกี่ยวกับงานของเธอ รูปโฉมความงามของเธอ พิธีที่ราบรื่นสวยงาม มันทำให้ชลกมลมีความสุขในวันนี้เป็นอย่างมาก แม้เจ้าบ่าวที่ยืนข้างเธอนั้น จะเป็นคนที่เธอแทบจะไม่เหลือความพิศวาส หรืออยากจะครองคู
“อื้อๆ เดี๋ยวลองถามให้ก็แล้วกัน พี่อ๋อคงจะสั่งนั่นล่ะ มีอะไรอีกไหมบิ๊ก”“เรื่องวีดีโอพรีเซนเทชั่นของเราที่ถ่ายไว้ บิ๊กส่งให้ชลดู ชลอยากจะให้ปรับให้เพิ่มตรงไหนไหม?”“ไม่อะ ก็ดีอยู่แล้ว”“เรื่องรูปในงาน ชลเลือกแล้วหรือยังจ๊ะ ว่าจะเอารูปไหนบ้างที่จะตั้งโชว์ รูปที่บิ๊กเลือกๆ ไว้กลัวไม่ถูกใจชล”“เลือกไปได้เลย บิ๊กเอารูปไหน ก็ตามใจบิ๊ก”“เอ่อ...”“แค่นี้นะบิ๊ก ชลมีธุระอะ ต้องดูหลานให้พี่ธาร พักนี้คงยังไม่ได้กลับบ้านหรอก นี่ชลก็ออกมาซื้อของเพิ่ม ไม่สะดวกคุย ไม่สะดวกแชทเท่าไหร่ บิ๊กจัดการไปเลยจ้ะ เราจ้างมืออาชีพมาทำ จ่ายไปขนาดนั้น ยังไงงานก็ออกมาดีอยู่แล้วล่ะ”“จ้ะ...งั้นบิ๊กไม่กวนนะ”“อือ แค่นี้นะ จัดการเองไปได้เลย ไม่ต้องถามชล ทุกอย่างตามใจบิ๊ก”เธอตอบเหมือนจะเอาใจเขา แต่จริงๆ คือปัดรำคาญ และตัดปัญหาไม่ให้เขาโทรมากวนใจเธออีก เมื่อเขาวางสายลง ชลกมลก็ถอนหายใจพรืดใหญ่ เธอเร่งความเร็วของรถให้มากขึ้น เพื่อตรงไปยังเป้าหมายเธออาสามารับพี่เขยที่สนามบิน ตอนนี้ธารกมลป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ต้องนอนในโรงพยาบาล ยัยหนูตัวน้อยอยู่ในมือพี่เลี้ยง เป็นโอกาสเล็กๆ ของเธอ ที่จะได้อยู่สองต่อสองกับอนพบ้าง
“พี่บิ๊กลองกล้องตัวใหม่ของบริษัทเราหรือยัง”เบญภรณ์เอ่ยถามขึ้น ขณะที่รับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน ภาวิชเลื่อนจานอาหารออกหลังจากที่กินไปได้ครึ่งจาน แน่ล่ะ...ตอนนี้เขากำลังไดเอต อยากจะน้ำหนักลดลงอีกสักนิดหน่อย ก่อนถึงวันวิวาห์ ที่ใกล้จะมาถึงแล้ว วันที่เขารอคอย...“พี่ลองเอาไว้ในห้องครัว ห้องนอน แล้วก็ห้องโถง สามจุดน่ะ”เขาเปิดแอพพิเคชั่นให้กับหล่อนได้ดูถึงความคมชัดของกล้อง“มันควบคุมการทำงานให้หมุนได้ 360 องศา จากตรงนี้ด้วยนะ โปรแกรมก็ใช้ได้ดีเลยล่ะ ทดลองมาแล้วสองวัน แต่หัวหน้าบอกให้พี่ติดไว้สักเดือน ดูเอฟเฟคจากการใช้งานไปด้วย”“ถ้าเกิดว่ามันใช้งานได้ดี น่าจะขายดีเลยเนาะ แต่ราคามันก็...ตามคุณภาพนะพี่อ๋อ เราคงจะต้องเหนื่อยกันหน่อยกับการกระตุ้นยอดขาย”เบญภรณ์ว่า ตอนนี้หัวสมองของเธอเริ่มแล่นไหลไปแล้วว่า ควรจะนำกล้องระบบความปลอดภัยนี้ ไปเสนอที่ไหนได้บ้าง ราคาของมันค่อนข้างสูง คงจะเน้นบริษัทขนาด ห้างร้าน และกลุ่มคนที่มีฐานะ ถึงจะมีกำลังซื้อ “อืม...คนแรกที่พี่จะเสนอขายก็คือพี่อ๋อนี่ล่ะ” ภาวิชว่า เบญภรณ์หัวเราะคิก แล้วเอ่ยแหย่หยอก“แหม...หนนี้ปูพรมคนกันเองเลยนะพี่บิ๊กยอดทะลุแน่ๆ ได้คุ
พี่ว่าเราควรห่างกันสักพัก พี่มีจะต้องไปประชุมที่ต่างประเทศ ช่วงที่ธารอาจจะคลอดพอดี พี่ฝากชลดูแลหลานด้วยนะจ๊ะ เมียรัก ส่วนเรื่องข่าวในเพจ เราก็ทำเงียบๆ กันไป เดี๋ยวก็ซาไปเองเขาตอบข้อความของเธอมาเพียงแค่นี้ ไม่มีคำอธิบายใดๆ ว่าสาวๆ ที่เธอแคปส่งไปให้เป็นใคร แต่ก็ช่างเหอะ ไม่ใช่เวลาจะมาไล่บี้เขาตอนนี้ชลกมลถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เธอปฏิเสธการเล้าโลมจากภาวิช โดยบอกว่าเธอกำลังจะมีประจำเดือน แล้วก็หนีออกมานั่งเล่นที่ระเบียงรับลม เขาขอถอยห่างจากเธอก่อน งดการใกล้ชิดในพักนี้...แล้วเธอจะทนได้ไหมนะเธอหลงเขาเธอรักเขามากชลกมลกัดริมฝีปาก น้ำตาคลอตาขึ้นมาอย่างน้อยใจ เธอส่งข้อความหาเขาเป็นการตัดพ้อต่อว่า รอเขาตอบกลับมา รอ และรออย่างอแง แค่พักเดียว ไม่กี่อาทิตย์ ทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอให้งานแต่งของชล และธารคลอดก่อน...พี่ว่าข่าวก็จะเงียบๆ ไป เราก็จะเหมือนเดิมพี่อ๋อรักชลไหม?รักสิ รักมาก รักกว่าพี่ธารไหม?เธอถามไปแล้วกลั้นใจรอคำตอบ พี่ขาดชลไม่ได้ ส่วนธาร เขาก็อยู่ในที่ของเค้า ไม่เกี่ยวกัน ไม่มีใครแทนที่ใครได้พี่อ๋อรักเมียคนนี้ไหมบอกแล้วว่ารัก พอเถอะชล อย่าเพิ่งมาถามอะไร







