6 - เดี๋ยวพี่ไปส่ง

เดี๋ยวพี่ไปส่ง

รุ่งเช้า

“ทำอะไร ทำไมยังไม่แต่งตัวอีกเดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก” ศุภวัฒน์ถามและดุเธอขึ้นมาทันที เมื่อเดินลงมาด้านล่างในช่วงเช้า กลับเห็นชนิดากำลังวุ่นอยู่ในครัว โดยที่เธอยังใส่ชุดนอนของเมื่อคืนอยู่เลย

เมื่อคืนกว่าเขาจะข่มตาให้หลับได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จนเวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่แล้ว แต่พอลงมาชั้นล่างของบ้านในตอนนี้กลับยังเจอเธอใส่ชุดนอนปล่อยผมสยายยาวปกหลัง มองจากด้านหลังหากว่าเขาไม่รู้อายุเธอ ก็คงจะคิดว่าเธอเป็นผู้ใหญ่แล้วทั้งนั้น

แต่พอเธออยู่ในชุดนักเรียนรวบผมขึ้นสวมแว่นตา เธอก็เหมือนเด็กนักเรียนน่ารักสดใสตามวัยของเธอ แต่ทำไมพอเธอใส่ชุดนอนปล่อยผมแบบนี้แล้ว เขากลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุ แถมยังไม่ชอบใจเขาเอาเสียเลย

“ก็ทำมื้อเช้าให้พี่กินก่อนไปทำงานยังไงล่ะค่ะ” เธอหันมาตอบเขาหน้าตาเฉย

“ไม่ต้องทำแล้ว รีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เดี๋ยวไปทานข้างนอกเอา” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำ ราวกับกำลังข่มให้เธอกลัว

“แต่ว่า...”

“อยู่กันสองคนจะทำไปทำไมให้ครัวเลอะเสียเปล่า”

ชนิดาที่กำลังจัดเตรียมวัตถุดิบอยู่ ก็ต้องเอาเข้าไปเก็บไว้ที่เดิมทันที เมื่อเขาพูดออกมาแบบนี้ เธอแค่อยากทำอาหารเช้าให้เขากินบ้าง เพื่อตอบแทนที่เขาดูแลเธอมาตลอดสามปีที่เธออยู่ที่นี่

แต่เขากลับปฏิเสธหักหาญในน้ำใจเธอ เธอเลยจึงต้องเดินหน้ามุ่ยขึ้นบันไดไปโดยที่ไม่พูดไม่จาอะไรออกมาสักคำเพราะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

*

*

ระหว่างที่นั่งรถออกมาจากบ้านจนถึงบริษัทฯ ทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดจาอะไรกันเลย ซึ่งก็ไร้บทสนทนาตั้งแต่ตอนที่ชนิดาขึ้นไปเปลี่ยนชุดแล้ว แถมพอลงมาศุภวัฒน์ก็มองหน้าเธอแบบไม่ค่อยพอใจอีก

เธอเลยเลือกที่จะเงียบ ไม่ปริปากถามด้วยว่าทำไมเขาถึงขับรถมาที่บริษัทแทนที่จะส่งเธอที่โรงเรียน เพราะทางมาบริษัทก็ต้องผ่านโรงเรียนของเธออยู่แล้ว

“เวย์ค่ะ”

ยังไม่ทันที่ชนิดาจะได้ปิดประตูรถเสียด้วยซ้ำ เสียงของนางแบบสาวก็ดังขึ้นมา พร้อมกับเดินมาคล้องแขนของศุภวัฒน์ทันที โดยที่เจ้าตัวไม่มีทีท่าจะปฏิเสธหรือต่อต้านอะไรเลย

“เชอรี่ มาได้ไง” ศุภวัฒน์ถามขึ้นอย่างนึกแปลกใจ ที่เจอนางแบบสาวคู่ขาของตนที่นี่ เพราะตอนนี้ยังเช้าตรู่แม้แต่พนักงานที่นี่เอง ก็ยังไม่มีใครมาทำงานกันเลย

มีแต่เขากับชนิดาที่มาถึงบริษัทก่อนใคร เพราะวันนี้เขาจะเอาเอกสารที่ทำค้างอยู่ที่บ้านเข้ามาไว้ที่บริษัทแล้วจะพาชนิดาออกไปทานมื้อเช้าและจะไปส่งเธอที่โรงเรียนด้วย

“ก็มารอเวย์ยังไงค่ะ เพราะเมื่อคืนคุณไม่ได้ไปหารี่ รี่นอนคิดถึงคุณทั้งคืนเลย คืนนี้คุณ...” ณัชชารีย์ หรือ เชอรี่ นางแบบสาวลูกครึ่งที่เป็นคู่ขาคนปัจจุบันของประธานหนุ่ม

“ผมว่าเราคุยเรื่องแบบนี้กันตอนนี้มันดูไม่เหมาะมั้งเชอรี่” ศุภวัฒน์รีบปรามเพราะรู้ดีว่านางแบบสาวจะพูดอะไร

เขาไม่ได้อยู่กันตามลำพังแค่กับนางแบบสาว แต่ยังมีชนิดาที่ยังอยู่ในวัยเรียน เขาไม่อยากให้เธอมาได้ยินคำพูดที่สื่อไปในทางเพศให้เธอได้ยิน

เพราะเขากับณัชชารีย์มักจะคุยกันแค่เรื่องเดียว คือเรื่องบนเตียงเท่านั้น ส่วนสถานะของเขาและนางแบบสาวคือแค่ทางกายเท่านั้น ไม่มีพันธะใดมากผูกมัด เพราะตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

“รี่ขอโทษค่ะ รี่ไม่รู้ว่าน้องเขามากับคุณด้วย” ณัชชารีย์รีบทำเป็นขอโทษขอโพยเขาทันที เมื่อรู้ว่าที่เขาส่งสายตามองเธอนั้นหมายถึงอะไร

“พอดีช่วงนี้ที่บ้านไม่มีคนอยู่ ผมเลยต้องเป็นสารถีขับรถไปรับไปส่งก่อน” ศุภวัฒน์พูดกับนางแบบสาว แต่สายตากลับเอาแต่มองชนิดา

“ทำไมคุณต้องไปรับไปส่งเองให้เหนื่อยด้วยคะ รถประจำทางก็มี ไม่มีปัญญาไปเองหรือไง” ณัชชารีย์พูดออกมาด้วยวาจาที่กำลังเหน็บแนมคนตรงหน้า

“รถประจำทางมันอันตราย อีกอย่างหนูนิดก็ยังไม่ค่อยคุ้นกับที่นี่ด้วย” ศุภวัฒน์รีบแก้ต่างให้ทันที เพราะรู้ว่านางแบบสาวกำลังเหน็บแนมชนิดาอยู่

“เลขาคุณก็ทำแทนคุณได้นี้คะ” เธอหาข้ออ้างขึ้นมาทันที

“ผมไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของไอ้เจษมัน”

“ปกติเลขาของคุณ ก็เป็นคนจัดการแทนคุณตลอดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แม้แต่จองโรงแรมเปิดห้องให้เราก็ด้วยยังเป็น...”

ณัชชารีย์พยายามยกเหตุผลขึ้นมาแย้ง เพราะทุกครั้ง หากว่าเขากับเธอจะออกหากันเมื่อไหร่ ก็จะมีเลขาส่วนตัวของเขาคอยจัดการให้เองตลอด แม้แต่เขาพาเธอเข้าโรงแรม เลขาของเขายังต้องเป็นคนมาจัดการให้เลย

แต่ทำไมกลับแค่รับส่งเด็กในบ้านของเขาถึงให้เลขามาทำให้ไม่ได้ ทำไมเขาต้องอาสาไปรับไปส่งเองด้วย

เด็กกาฝากนี้ก็อีกคน ไม่ใช่ว่ากำลังให้ท่าผู้ชายของหล่อนอยู่หรอกนะ ถึงทำตัวเป็นลูกแหง๋เหมือนทำอะไรไม่เป็นอยู่แบบนี้ เพราะจะได้ให้ประธานหนุ่มเอาใจ

“หนูขอไปเรียนเองนะคะ สวัสดีค่ะ” ชนิดาที่เริ่มหมดความอดทนกับหนุ่มสาวสองคน เธอรีบยกมือขึ้นไหว้ศุภวัฒน์และจะขอไปเอง โดยที่ไม่ตต้องรบกวนเขาไปส่ง

“เดี๋ยว...จะไปยังไง” ศุภวัฒน์รีบรั้งแขนเธอเอาไว้ แล้วถามเธอออกไป

“เมื่อวานมาแบบไหน วันนี้ก็ไปแบบนั้นแหละคะ” ชนิดาพูดประชดประชันขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่คนฟังได้ยินก็รู้ว่าเธอกำลังไม่พอใจ

“เดี๋ยวพี่จะไปส่งเอง”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ดูแลแฟนพี่ไปเถอะ ดูเหมือนว่าพี่เขากำลังหิวอยู่นะคะ ท่าจะหิวโซมากด้วย เอ๋...หรือว่าเมื่อคืนกินอาหารซ้ำ ๆ แล้วไม่อยู่ท้องค่ะ” ชนิดาสะบัดแขนให้หลุดจากมือของเขาแต่ก็ไม่เป็นผล ก่อนที่จะพูดจาเหน็บแนมใสคนข้างกายของเขาบ้าง

ทำตัวเป็นนางแบบสาวสวยสดใสไร้เดียงสาไม่ทันคน แต่กลับรู้ไม่ว่าบนโลกโซเชียลของเธอมีเรื่องร้อนระอุไม่เว้นวัน เพราะควงผู้ชายออกงานไม่ซ้ำหน้า พอข่าวฉาวก็อ้างว่าผู้ชายเป็นฝ่ายเข้าหาเองเธอแค่ตตอบรับไม่ตรี

เพราะศุภวัฒน์ไม่สนสื่อหรือโซเชียล เขาเลยไม่สนใจเรื่องข่าวฉาวของเธอ หรืออาจจะรู้แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเพราะรสนิยมชองแบบนี้ก็เป็นได้

“นี่เธอ”

“หนูนิด ใครสั่งใครสอนพูดจาแบบนี้กับผู้ใหญ่ขอโทษชะ...” ศุภวัฒน์ดุเธอเสียงดังขึ้นมาทันที ที่เธอพูดจาแบบนี้ใส่ณัชชารีย์

“ไม่...”

ชนิดารีบปฏิเสธและสะบัดแขนให้หลุด แล้วเธอก็หันหลังวิ่งออกไปทันที โดยที่ไม่ทันได้ระวังได้ดูอะไร ก่อนที่จะมีเสียงล้อรถลากกับพื้นดังขึ้น