5 - ทำไมถึงหวานแบบนี้

ทำไมถึงหวานแบบนี้

ทันทีที่ชนิดาเป่าเทียนบนเค้กทุกเล่มดับจนหมด ไฟทุกดวงของบ้านก็สว่างจ้าขึ้นมาทันที ราวกับว่ามีคนกำกับเสียอย่างนั้น

“ขอโทษนะที่พี่เล่นใหญ่ไปหน่อย ไม่คิดว่าจะกลัวขนาดนี้” เขารีบขอโทษขอโพยเธอ เมื่อแผลการที่เขาจัดเตรียมไว้นั้นทำให้เธอกลัวจนแทบจะเป็นลม

“ขอบคุณนะคะ สำหรับเค้กก้อนนี้” เธอให้อภัยในความผิดของเขาครั้งนี้ เพราะเค้กหน้าส้มตรงหน้าเธอโดยไม่สนใจอะไรแล้วทั้งสิ้น เธอกำลังจะเดินออกไป

“อันนี้ของขวัญ โทษทีที่ปีนี้มาช้ากว่าทุกปีนะ” แล้วเขาก็ยื่นถุงกระดาษใบเล็กมาวางลงที่เค้กก้อนนี้เสียก่อน

“ทำไมต้องซื้อมาด้วยคะ สิ้นเปลืองเสียเปล่า” เธอจึงหยุดชะงักแล้วหันมาสนใจกับของชิ้นใหม่ เธอไม่ได้ดีใจเห่อสิ่งของอะไรมากมายอยู่แล้ว เพราะเธอไม่เคยขาดเหลืออะไรหรือมีอะไรที่อยากได้เลย

“แค่อยากให้ ไม่ลองแกะดูก่อนเหรอว่าถูกใจหรือเปล่า” เขาพูดแล้วก็เดินไปหยิบอุปกรณ์สำหรับจัดการกับเค้กก้อนนี้

“ให้อะไรหนูก็ชอบทั้งนั้นละคะ” เธอรับมีดจากมือเขา แต่ก็ยังไม่สนใจของขวัญที่เขาให้อยู่ดี เพราะสิ่งตรงหน้านั้นสำคัญกว่า

เธอบรรจงตัดเค้กใส่จานอย่างระมักระวังเพื่อไม่ให้หน้าเค้กเสียหรือเละ และชิ้นแรกเธอก็ตักใส่จานยื่นมาตรงหน้าเขาทันที เพื่อเป็นการให้เกียรติที่เขาอายุเยอะกว่าเธอ

“พี่ไม่กินของหวาน หนูนิดก็...” เขาทำทีปฏิเสธเพราะว่าเขาไม่ชอบทานของพวกนี้จริง ไม่เคยแม้จะอยากแตะต้องด้วย

“ต้องกินค่ะ พี่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” แต่ถูกเจ้าชนิดาชิ่งพูดตัดหน้าขึ้นมาเสียก่อน แถมยังกำชับให้เขาต้องลองไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอีก

“แล้วถ้าพี่ปฏิเสธล่ะ”

“นี่แหน่ะ” ชนิดาใช้ความไว นิ้วจิ้มที่หน้าเค้ก แล้วป้ายแก้มของเขาทันที ด้วยความรวดเร็วโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว

“หนูนิด เล่นแบบนี้เหรอ ได้...”

ศุภวัฒน์รวบตัวของชนิดาเข้ามาในอ้อมแขนทันที ทั้งคู่ประจันหน้ากัน เขาถอดแว่นตาของเธอออกมาวางลงที่โต๊ะข้างกันกับจานเค้ก แล้วป้ายเนื้อครีมมาปาดหน้าแก้มของเธอบ้าง

“อย่านะพี่เวย์ อ้าย...” เธอพยายามดิ้นหนี หันหน้าหนีพลวันทำให้เนื้อครีมติดเลอะเต็มใบหน้าจนลามมาถึงริมฝีปากของเธอ

“ใครเป็นคนเริ่มก่อนล่ะ” เขาเอ่ยพร้อมกับจ้องมองเธออย่างท้าทาย ราวกับว่าเป็นผู้ชนะ

“ขอโทษค่ะ หนูผิดไปแล้ว ปล่อยหนูเถอะนะคะ นี่มันของกินนะไม่ใช่ของมาทาหน้าเล่นกัน” ชนิดาเมื่อรู้ว่าไม่มีทางสู้เขาได้ เธอได้แต่ร้องขอด้วยน้ำเสียงและสายตาอ่อนลงราวกับเด็กถูกรังแก

“ไหนขอชิมหน่อยสิ” แต่ไวกว่าความคิด ศุภวัฒน์กลับทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด เขาก้มลงอ้าปากงับเอาชิ้นเค้กเนื้อครีมของขนมที่ติดริมฝีปากของเธอทันที

“อื้อ...”

“อืม...เค้กส้มมันน่าจะออกรสเปรี้ยวสิ แต่ทำไมถึงหวานแบบนี้...” เขาเอ่ยออกมาอย่างล้อเลียน พร้อมกับใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม

“ไอ้พี่เวย์บ้า...” เธอผลักเขาออกแล้วรีบก็วิ่งหนีขึ้นไปด้านบนทันที โดยไม่ได้หยิบเอาอะไรติดมือขึ้นไปด้วยเลยสักชิ้น

ศุภวัฒน์ยืนมองตามหลังเล็กของเธอ โดยที่เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำอะไรลงไป ก่อนที่ตักเค้กตรงหน้าเข้าปากลองชิมดูอีกครั้ง

“อี๋...เค้กบ้าอะไรว่ะ แม่ง...โคตรจะเปรี้ยวเลย” เขารีบคายทิ้งทันที ที่เอาเข้าปากโดยที่ยังไม่ได้กลืนลงท้องเลยเสียด้วยซ้ำ

เขาคงไม่เข้าใจผู้หญิงจริง ๆ แหละ แต่เมื่อกี้พอชิมเค้กจากปากของเธอ รู้สึกว่าทำไมมันไม่เปรี้ยวเหมือนกับในนี้

“คุณมีอะไรเหรอเชอรี่ พอดีคืนนี้ผมไม่ว่าง ไว้วันอื่นผมไปหาคุณที่คอนโดน่ะ”

วางสายแล้วเขาก็เดินขึ้นบันไดไปจัดการตัวเองทันที ที่ตอนนี้เลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบขนมหวาน เขาจะออกไปหาเธอได้อย่างไร ก็วันนี้สมาชิกในบ้านไม่มีใครอยู่เลยสักคน หากจะออกไปข้างนอกเขาก็ต้องลากชนิดาไปด้วยสิ ดูท่าแล้วเธอคงไม่กล้าอยู่บ้านคนเดียวแน่

*

*

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงประตูดังขึ้นที่หน้าห้องของเธอในเวลาช่วงดึก ชนิดาเดินไปเปิดอย่างไวแบบไม่มีท่าทีลังเล หรือนึกไตร่ตรองให้ดีก่อนที่จะเปิดเลยแม้แต่น้อย

“ทำไมมาเปิดเร็วนัก ยังไม่นอนหรือยังไง” เขาตำหนิเธอขึ้นมาทันที ที่ประตูห้องของเธอถูกเปิดออกโดยเจ้าของห้อง

“พี่เวย์ ก็...” เธอไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรดี ก็เพราะเขานั่นแหละที่ทำให้เธอคิดมากนอนไม่หลับแบบนี้ เป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อตอนหัวค่ำที่ผ่านมานั่นเขาชิมเค้กจากปากของเธอ ทำเอาแต่เก็บภาพนั่นมาเพ้อจนไม่สามารถข่มตาหลับลงได้เลย

“คิดว่าเป็นใครมาเคาะดึก ๆ ดื่น ๆ งั้นเหรอ” เขาเอ่ยเชิงเป็นการแซวหยอกล้อเล่น เพราะเห็นใบหน้าสีระเรื่อของเธอ

“เปล่าค่ะ แล้วพี่...” เธอรีบปฏิเสธแล้วเปลี่ยนเรื่องถามเขาออกไปทันที เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขามีจุดประสงค์อะไรถึงมาเคาะประตูห้องเธอในยามวิกาลแบบนี้ หรือว่าเขาพึ่งนึกขึ้นได้ เลยมาขอโทษเธอที่เผลอทำอะไรไม่ดีกับเธอลงไป

“ของขวัญลืมไว้อยู่ข้างล่าง” เขาพูดพร้อมกับชูของที่ถืออยู่ในมือส่งมาตรงหน้าเธอทันที เพราะเธอวิ่งหนีขึ้นมาโดยที่ไม่เอาอะไรเลย แถมตอนเขาลงไปทานข้าว เธอก็ไม่ยอมลงมาร่วมโต๊ะด้วยอีก เขาเลยขันอาสาถือขึ้นมาให้ด้วยตัวเองแบบนี้

ผิดคาด เธอเดาใจเขาไม่ถูกจริง ๆ ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ช่างเถอะ ในเมื่อไม่มีคำขอโทษจากปากของเขา เธอก็ไม่ได้ร้องขอและอยากได้ยินมันเท่าไหร่นักจะทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน

“ขอบคุณค่ะ” เธอยืนมือไปรับและไม่มีที่จะเอ่ยขอบคุณเขาออกไป

ศุภวัฒน์พยักหน้าให้ก่อนที่จะหมุนตัวหันหลังให้เธอ และกำลังจะก้าวเท้าเดินออกไป ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันหน้ากลับมาคืน

“อ้อ...อย่าลืมล็อคห้องดี ๆ ล่ะ แล้วถ้าได้ยินเสียงอะไรก็หัดคิดให้ดีก่อน ไม่ใช่เปิดให้มั่วแบบนี้” เขาได้แต่เอ่ยเตือนเธอ เพราะว่าตอนนี้สมาชิกที่บ้านมีเพียงเธอและเขาเท่านั้น

เขาไม่กลัวว่าจะมีใครบุกขึ้นมาหาเธอที่ห้องหรอก แต่เขากลัวว่าเขาเองนั่นแหละจะควบคุมตัวเองไม่ได้ แล้วเป็นคนบุกห้องของเธอมากกว่า เลยต้องสั่งเธอออกไปแบบนั้น