ตอนที่ 11

“เฮโหล! ทายสิใครมาเอ่ย” วันนี้โซเฟียได้มาเยี่ยมแม่ของเธอที่โรงพยาบาล หญิงสาวเดินเข้ามาด้วยความร่าเริงสดใส แต่คนเป็นแม่กลับมีสีหน้าตรงกันข้าม

“แม่เป็นอะไรหรือเปล่า” โซเฟียสังเกตได้ว่าแม่ของเธอมีแววตาแดงๆ เธอจึงวางถุงผลไม้ที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะและรีบเดินเข้าไปหา

“แกไปที่บ้านไอ้กาเบรียลทำไม!” หญิงสาวชะงักให้กับคำถาม “มันสั่งให้แกทำอะไรอีก ตอบแม่มาสิโซเฟีย!!” นาตาเลียตะคอกใส่ลูกสาวของเธอเสียงดัง จนโซเฟียตกใจน้ำตาคลอ

“ใครบอกแม่ พี่เลย์เหรอ?” เธอถามถึงพี่ชายบุญธรรมของเธอ แต่แม่ยิ่งมองเธอด้วยความโกรธมากกว่าเดิม

“ใครจะบอกฉันแล้วมันทำไม ฉันถามแก แกก็ตอบฉันมาสิ!!!” มารดาเริ่มน้ำตาคลอ “ทำไมแกยังโง่ไปให้มันหลอกใช้แกอีก ครั้งก่อนมันก็ให้แกไปขโมยข้อมูลจนเกือบถูกข่มขืนไม่ใช่เหรอ แกยังไม่เข็ดอีกหรือไง!!” โซเฟียเห็นแม่ร้องไห้เธอก็ก้มหน้างุด

“แต่ว่าครั้งนี้เขาไม่จ้างเงินนะจ้ะแม่ เขาจะเซ็นยอมรับฉันเป็นลูกเขา”

“แกคิดว่ามันจะทำตามที่มันพูดจริงๆ งั้นเหรอ!!” นาตาเลียจับแอปเปิ้ลบนโต๊ะขว้างใส่ลูกสาว “โง่!! แกจะอยากไปเป็นลูกของมันทำไม” โซเฟียเอาแต่ก้มหน้าด้วยความน้อยใจและเจ็บที่เธอทำไปก็ไม่ใช่เพราะแม่เหรอ

“ก็ฉันอยากได้เงินมารักษาแม่ไง!! แม่ไม่อยากหายเหรอ!! ถ้าเขายอมรับฉัน ฉันก็จะมีเงินมาจ่ายค่าผ่าตัดแม่ก็จะได้กลับมาเดินได้ไง!!” เธอตะคอกถึงเหตุผลของเธอให้แม่ได้ฟัง แต่นาตาเลียก็ยังไม่ฟัง

“ฉันไม่ได้ต้องการเงินของมัน ไสหัวออกไป!!!” เธอตะเพิดไล่ลูกสาวโดยการโยนของที่ลูกพึ่งซื้อมาไปใส่เธอ จนพยาบาลที่ได้ยินเสียงรีบเข้ามาคลุมสถานการณ์แล้วพาโซเฟียออกไปก่อน

“คุณกลับไปก่อนเถอะนะคะ เดี๋ยวคุณนาตาเลียเธอจะอาละวาดจนช็อกเอา” พยาบาลคนนั้นบอกกับโซเฟียที่หน้าห้องพัก หญิงสาวจึงพยักหน้า

“ค่ะ ฝากดูแม่ด้วยนะคะ”

“ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ” โซเฟียเอามือจับที่สายกระเป๋าสะพายของตัวเองและได้แต่เดินคอตกออกมาจากโรงพยาบาล เธอเดินมาตามถนน ก่อนจะมีร่างใหญ่ของใครบางคนมายืนขวาง หญิงสาวชะงักตาโตและร่างของเธอก็ถูกลากหายไป!

รุ่งเช้าที่แสนสดใสของเจริยา หญิงสาวกำลังบิดขี้เกียจอยู่บนที่นอน วันนี้เป็นวันแรกที่เธอจะต้องไปทำงานเป็นผู้ช่วยเลขา และแน่นอนว่ามันคือวันเดียวกันที่เธอจะได้เจอเขา พี่คีริน คนที่เธอไม่ได้เจอมานานนับ 4 ปี เจย่ารีบลุกจากเตียงไปส่องกระจก

“เมื่อคืนนึกว่าจะตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ แต่เกินคาดแหะ หลับสนิทตื่นมาหน้าใสปิ้งเลย” เมื่อพอใจกับความสดใสของตัวเองในเช้าวันนี้หญิงสาวก็ไปอาบน้ำแต่งตัว และไม่ลืมใส่ชุดที่คีรินให้เป็นของขวัญไปทำงานวันแรกตามที่เขาได้บอกไว้

“ว้าว ทำไมวันนี้น้องสาวพี่แต่งตัวสวยจัง” เจย่าเปิดประตูห้องออกมาเจอเข้ากับพี่ชายก่อนเป็นคนแรก เธอเผยยิ้มให้คำชมทันที

“สวยใช่ไหมล่ะ ชุดนี้พี่คีรินซื้อให้ละ” เธอบอกก่อนรีบเดินลงไปอวดคนอื่นๆ

“อรุณสวัสดิ์ตอนเช้าค่ะ คุณพ่อคุณแม่” เธอเดินลงมาทักทายทั้งสอง พ่อกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอลูกๆ ส่วนแม่นั้นกำลังจัดโต๊ะอาหาร

“ว้าว เลขาของท่านรองอนาวินทำไมวันนี้แต่งตัวสวยจังล่ะ จะเอาให้เขาไปไหนจากเราไม่รอดเลยเหรอลูก” จิรกิตติ์หันมาเจอลูกสาวเข้า เขาก็รีบวางของในมือลงแล้วเอ่ยชมปนแซวเล็กน้อย

“แค่ผู้ช่วยเลขาเองค่ะ ยังไม่ได้เป็นเลขาจริงๆ สักหน่อย”

“ชุดนี้เหรอที่ไปซื้อกับพี่แจมวันนั้น” คุณแม่เดินมานั่งที่โต๊ะพร้อมจ้องการแต่งตัวของลูกสาวตาไม่กระพริบ เจย่ารีบส่ายหน้าให้ พี่ชายที่เดินตามลงมาชิงตอบคำถามให้น้อง

“ไม่ใช่พี่สาวเราซื้อหรอกครับ ชุดนี้ท่านรองอนาวินเป็นคนที่ซื้อให้ต่างหาก” จอนนี่เดินเข้ามานั่งอีกฝั่ง ในระหว่างที่เจย่ากำลังนั่งเขิน

“นี่คีรินเขามาหาลูกของพ่อแล้วเหรอ” หญิงสาวส่ายหน้าให้คำถามของบิดา

“พี่เขาแค่ส่งมาให้นะคะ วันนี้ต่างหากที่เจจะได้เจอพี่คีรินวันแรก” เธอเอ่ยพลางก้มมองอาหารบนโต๊ะก่อนที่แม่ผู้นั่งข้างกันจะยื่นมือมาลูบจัดผมข้างหลังให้แล้วเอ่ยเบาๆ

“งั้นก็ทานข้าวเยอะๆ นะ จะได้มีแรงลุยงาน อย่าให้เสียชื่อเป็นลูกแม่เจนล่ะ” เจย่ายิ้มกว้างส่งให้แม่ทันทีพร้อมชูกำปั้นขึ้นมา

“แน่นอนค่ะ ไม่เสียชื่อที่คุณแม่อุตส่าห์ฝากให้แน่” ทั้งสี่คนอมยิ้มให้กับความสดใสของเช้าวันนี้ พร้อมกับนั่งทานข้าวกันอย่างมีความสุข

บริษัทศิลาทรัพย์

“สวัสดีค่ะคุณธีรัช” เจย่ายกมือไหว้ธีรัชเลขาคนเดิมผู้ทำงานที่บริษัทมานานหลายปีจนเป็นที่ไว้ใจ

“สวัสดีครับผู้ช่วยเลขาเจริยา ยินดีมากที่ได้ร่วมงานกัน มีอะไรที่อยากรู้หรือไม่เข้าใจคุณสามารถสอบถามกับผมได้ตลอดเลยนะครับ” ธีรัชเอ่ยกับหญิงสาวอย่างเป็นมิตร “เพราะต่อจากนี้ไปอีกสามเดือนหากคุณเป็นงานเร็ว ผมก็คงจะได้เกษียณไปพักผ่อนแล้ว” เจย่ายิ้มรับคำพูดทุกอย่างของเขา

“ฉันสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนรู้ทุกสิ่งที่คุณธีรัชและพี่พนักงานคนอื่นๆ สอนอย่างดีค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” เธอโค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการเคารพเขา

“เอาล่ะๆ งั้นเลขาเจ ผมเรียกคุณแบบนี้ได้ใช่ไหม” เจย่ารีบพยักหน้ารับทันที “โอเค เลขาเจไปแนะนำตัวกับท่านรองหน่อยนะ เขารู้ว่าคุณจะมาวันนี้ก็ถามหาตั้งแต่เช้าแล้ว” คำพูดนั้นของธีรัชทำให้เจย่าชะงักไป แสดงว่าพี่คีรินก็คิดถึงเธอและรอเธออยู่ด้วยสินะ

“ส่วนผมจะไปจัดตารางงานต่อวันนี้คงต้องให้คุณลองออกไปคุยงานกับลูกค้าข้างนอกกับเขาดูนะ สิ่งที่ต้องทำก็ไม่มีอะไรมากแค่ช่วยจดช่วยจำบันทึกข้อมูลที่ได้รับจากลูกค้าก็พอ ส่วนข้อมูลงานที่เขาจะคุยผมจะส่งให้คุณลองอ่านดูนะ” ประโยคต่อมาของคุณธีรัชยิ่งทำให้เลขาเจริยายิ้มไม่หุบ เธอจะได้ออกไปข้างนอกกับเขาด้วยงั้นเหรอ ดีเลยเธอมีเรื่องราวมากมายอยากจะคุยและถามเขาเต็มแก่แล้ว เมื่อคุณธีรัชเดินไปทำงานของเขา เจย่าก็เดินเข้าไปใกล้ประตูบานใหญ่ เธอหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเคาะเบาๆ ที่ประตูสามทีและผลักประตูเข้าไป

“สวัสดีค่ะท่านรอง ดิฉันผู้ช่วยเลขาเจริยามารายงานตัวค่ะ” ชายหนุ่มด้านในมองมาที่หญิงสาวด้วยความพอใจ เธอใส่ชุดนี้มาจริงๆ ด้วย แถมมันสวยมากการที่เธอแต่งหน้าอ่อนๆ โทนชมพูพร้อมรวบผมไว้ครึ่งหัว มันยิ่งทำให้สวยกว่าวันนั้นที่เขาแอบดูที่ร้านชุดเสียอีก

“สวัสดีครับเลขาเจริยาคนสวย”