บทที่ 3 ปากอย่างใจอย่าง

เทียร์

ทุกวันนี้ชีวิตฉันมีอยู่แค่สองอย่างคือเรียนและทำงาน ถามว่าเหนื่อยไหม ตอบเลยว่าเหนื่อยมาก! แต่ก็ต้องกัดฟันทำต่อไป เพราะเงินประกันชีวิตที่ได้รับหลังจากที่พ่อกับแม่เสียชีวิต มันไม่มากพอที่จะส่งฉันเรียนจนจบได้ หรือไม่ก็เฉียดฉิวมาก ไหนจะค่าเทอม ค่าหอพัก ค่ากิน ข้าวของเครื่องใช้จิปาถะทั้งหลาย มันไม่ใช่น้อยๆ เลย ข้าวของก็ขึ้นราคาทุกวัน ฉันเลยต้องทำงานเพื่อให้มั่นใจว่าฉันจะมีเงินมากพอที่จะส่งตัวเองเรียนจนจบและมีเงินเก็บฉุกเฉินด้วย

ความจริงงานที่ทำอยู่ไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรเลย ณ ตอนนี้นะ ช่วงแรกๆ ก็เอาเรื่องเหมือนกัน เพราะการฝึกเป็นบาร์เทนเดอร์มันไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องใช้ความจำค่อนข้างเยอะ ชื่อแอลกอฮอล์แต่ละอย่างก็ใช่ว่าจะง่าย ต้องเอาอะไรต่อมิอะไรมาผสมกันอีก แต่พอทำได้สักพักก็รู้สึกคล่องและพยายามตั้งใจทำงานและพัฒนามาเรื่อยๆ ให้สมกับเงินเดือนและจะทำให้พี่ชายเพื่อนที่ช่วยฝากงานนี้ให้เสียหน้าไม่ได้เด็ดขาด

ระหว่างที่ยืนเช็ดแก้วที่เคาน์เตอร์บาร์ สายตาก็ปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาที่ฉันเก็บเอาไปฝันเมื่อคืน ดวงตาสีเทาคมเฉี่ยวเหมือนเหยี่ยว

สันจมูกโด่งสวยเข้ารูป รูปร่างสูงใหญ่กำยำไซซ์ยุโรป เมื่อวานแค่เขาใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนยังก็ดูโดดเด่นเกินต้านทานแล้ว แต่วันนี้เขากลับมาในลุค

 All black ที่ดูเป็นทางการมากกว่าในเสื้อเชิ้ตพับแขนกับกางเกงสแล็กส์และรองเท้าหนังมันวาว ไม่ต้องบอกเลยว่าเขาโดดเด่นแค่ไหน

แค่เดินเข้าในตัวเลาจน์ที่หรี่ไฟให้มืดลงเพื่อเหมาะแก่บรรยากาศยามค่ำคืน ก็เหมือนมีสปอร์ตไลท์ส่องร่างหนาของเขาอยู่ทุกย่างก้าว คนอะไรออร่าตาแตกขนาดนี้ ได้แต่บอกตัวเองหยุดใจสั่นกับร่างสูงที่นั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดียวกับเมื่อคืน

เมื่อวานเขาใส่เสื้อยืดคอกลม ฉันเลยไม่เห็นว่ารอยสักที่โพล่พ้นคอเสื้อมันคืออะไร แต่วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตและปลดกระดุมหลายเม็ดจนเห็นรอยสักรูปมังกรขนาดใหญ่ที่หน้าอกข้างขวา เขายิ่งดูแบดบอยกร้าวใจสุดๆ ไปเลย

ไม่คิดมาก่อนว่าฉันจะใจสั่นกับผู้ชายทรงนี้ เพราะคิดตลอดมาว่าตัวเองชอบผู้ชายแนวคุณชายๆ พูดจาสุภาพ อบอุ่น อะไรประมาณนี้ แต่คนตรงหน้าช่างห่างไกลจากคำว่าคุณชายมากโข

“สวัสดีค่ะ เจอกันอีกแล้วนะคะ” ในฐานะผู้บริการก็ต้องทักทายแขกก่อนตามมารยาท ซึ่งปากเรียวบางก็กระตุกยิ้มมุมปากพร้อมก้มหัวให้เล็กน้อยเป็นการทักทายกลับ

“รับอะไรดีคะวันนี้”

“เหมือนเดิมครับ” เขาดูนิ่ง ไม่หว่านเสน่ห์เกลื่อนกลาดเหมือนเมื่อวาน แต่แค่นั่งนิ่งๆ ก็มีเสน่ห์เหลือล้น

“ได้ค่ะ” บอกเขาแล้วหันไปหยิบขวดวิสกี้ราคาเกือบแสนมาเทใส่แก้วที่ถูกเช็ดจนใสวิ้งวับให้สมกับราคาวิสกี้และการบริการแขกระดับ VVIP

ตอนแรกที่เริ่มทำงานนี่บอกเลยว่าทุกครั้งที่ลูกค้าสั่งเหล้าที่มีราคาสูงๆ ก็แอบมือสั่นทุกครั้งที่ต้องรินเหล้าแพงๆ พวกนั้นเหมือนกันนะ ยิ่งเป็นพวกไวน์ที่มีอายุหลายสิบปียิ่งแพงและเป็นที่นิยมของลูกค้า โชคดีที่บาร์เทนเดอร์อย่างฉันไม่ต้องเสิร์ฟมันบ่อยครั้ง เพราะส่วนใหญ่จะเป็นแขกที่นั่งโซนโซฟาและนั่นคือหน้าที่ของพนักงานเสิร์ฟ

“นี้ค่ะ Macallen 25 years Sherry Oak”

“ขอบคุณครับ” เขาเอ่ยขอบคุณแล้วยกแก้ววิสกี้ไปจิบพลางใช้สายตาเฉี่ยวคมนั้นจดจ้องใบหน้าฉันไปด้วย

อยากยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าที่กำลังร้อนวูบวาบอยู่ตอนนี้ แต่ก็ทำไม่ได้เดี๋ยวคนตรงหน้าจะดูออกว่าฉันเสียอาการ อย่าเผลอแสดงอาการใดๆ ให้รู้เขาเด็ดขาดว่าเสน่ห์แพรวพราวของเขามีผลต่อฉันมากมาย

คือฉันก็ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งนะ ถึงปากจะปฏิเสธเขาไปอย่างชัดเจนและหนักแน่นเมื่อวาน ใช่ว่าฉันจะไม่หวั่นไหวกับผู้ชายที่หล่อสมบูรณ์แบบอย่างเขาเสียหน่อย

“คุณทำงานที่นี่ทุกวันเหรอครับ”

“ก็เกือบทุกวันค่ะ หยุดแค่วันพุธกับพฤหัส”

“งั้นพรุ่งนี้ถ้าผมมาอีกก็จะได้เจอคุณใช่ไหม” ก็คงต้องเป็นอย่างงั้นเพราะพรุ่งนี้เป็นวันอังคารฉันก็ต้องมาทำงานตามปกติอยู่แล้ว

“ค่ะ ปกติวันอาทิตย์-วันอังคาร ฉันทำงานถึงแค่เที่ยงคืนค่ะ” ไม่รู้ทำไมถึงบอกเขาไปละเอียดขนาดนั้น เหมือนอยากให้เขารู้ว่าถ้าอยากเจอฉันก็ต้องมาก่อนเที่ยงคืนงั้นแหละ

นี่ฉันอยากให้เขามาเจอฉันงั้นเหรอ?

“ครับ งั้นพรุ่งนี้คุยงานเสร็จแล้วผมจะรีบมาที่นี่นะ”

หมายความว่าไงฝ? เมื่อวานไม่ใช่ว่าเขาเข้าใจแล้วเหรอว่าฉันไม่สนใจข้อเสนอที่เขายื่นให้ แต่ทำไมเขายังทำเหมือนมาหยอดกันอยู่ล่ะ

“ค่ะ” ก็ได้แต่ตอบรับเขากลับอย่างสุภาพเพราะยังไงเขาก็ลูกค้า

ซึ่งเขาไม่ได้พูดจาไม่ดีหรือตอแยน่ารำคาญเหมือนคนอื่นๆ ที่ผ่านมา

“เทียร์” จู่ๆ เขาก็เรียกชื่อฉัน

“คะ?”

“คุณชื่อ เทียร์เหรอครับ”

“ค่ะ ฉันชื่อเทียร์”

“เมื่อวานผมไม่เห็นป้ายชื่อคุณน่ะ แล้วก็ลืมถามด้วย”

“ขอโทษด้วยนะคะ พอดีเมื่อวานฉันทำป้ายชื่อตกไว้ที่ห้องพัก” โดนผู้จัดการติงมาเหมือนกันเพราะกฎระเบียบที่นี่ค่อนข้างเคร่งครัดและเรื่องการแต่งตัวอย่างถูกระเบียบของพนักงานถือเป็นเรื่องสำคัญ

“ไม่เป็นไรครับ เพราะผมจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในกลับมาที่นี่คืนนี้”

“ยังไงเหรอคะ?” ทำไมต้องมีข้ออ้างด้วยเพราะเขาก็เข้าออกที่นี่ได้ตลอดอยู่แล้ว

“ก็ที่ผมมาวันนี้ก็เพราะอยากรู้ชื่อคุณบาร์เทนเดอร์ไงครับ” แหนะ หยอดแล้วหนึ่ง

เขาไม่ได้เซ้าซี้หรือตื้อเหมือนคนอื่นๆ ที่ผ่านมาก็จริง ทว่าเขากลับใช้เสน่ห์จากรูปร่างหน้าตาและการพูดจาหลอกล้อฉันเป็นกลายๆ ซึ่งฉันยอมรับเต็มปากเลย ว่าเสน่ห์ที่เขาได้โปรยไว้นั้นได้ผล เพราะแค่เห็นเขาหัวใจฉันก็คันยุบยิบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ก็ได้แต่ภาวนาในใจให้ตัวเองไม่หลงเสน่ห์อันแพรวพราวของเขาจนตกปากรับคำขึ้นเตียงกับเขาไปง่ายๆ

“ไคเดนครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” มือใหญ่ถูกยื่นมาตรงหน้า ฉันจำต้องยื่นมือตัวเองไปจับทักทายตามมารยาท

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ”

ฉันเป็นฝ่ายถอนมือออกก่อนเพราะรู้สึกถึงความมือไม้สั่นของตัวเอง และความสั่นไหวนั้นได้ไล่ลามไปถึงหัวใจด้วย

“ทำไมถึงมาเป็นบาร์เทนเดอร์ล่ะ รูปร่างหน้าตาอย่างคุณเป็นสาวเสิร์ฟไม่ได้เงินเยอะกว่าเหรอครับ”

เขาถามพลางพยักพเยิดหน้าไปทางพนักงานสาวเสิร์ฟที่อยู่ใน

ชุดเดรสรัดรูปแขนกุดยาวเหนือเข่าสีดำ แหวกประมาณคืบตรงหน้าขา

ข้างขวาเพื่อให้ง่ายต่อการเดิน ส่วนตัวคิดว่าเป็นยูนิฟอร์มที่ดูคลาสสิกและ

ไฮคลาสมาก ไม่ได้เปิดเนื้อหนังให้เปลืองตัวเลย แต่ชุดมันรัดรูปมากพอที่จะโชว์สรีระบนร่างกายให้ดูเซ็กซี่น่าค้นหา

“เงินอาจจะเยอะกว่าก็จริงค่ะ แต่เปลืองตัวกว่า”

ถึงจะรับแขกระดับ vvip ก็เหอะ แต่ใช่ว่าคนมีตังจะนิสัยดี

เป็นสุภาพบุรุษกันหนิ ไม่ว่าจะมีเงินหรือไม่มีคนเหี้ยก็คนเหี้ยนั่นแหละ

เรื่องแต๊ะอั๋งอะไรพวกนี้มีให้เห็นบ่อยไป และส่วนมากคือเดือนร้อนโวยวายอะไรมากไม่ได้เสียด้วยสิ เพราะแต่ละคนระดับบึ้มๆ ทั้งนั้น ทิปหนักแค่ไหนฉันก็ทำใจให้พวกมือปลาหมึกมาลวนลามไม่ได้

“เป็นบาร์เทนเดอร์ใช่ว่าจะไม่ได้ทิปเสียหน่อยหนิคะ”

“บาร์เทนเดอร์หน้าตาอย่างคุณคงได้ทิปหนักไม่เบาสินะ” เขาพูดด้วยสีหน้ารู้ทัน

ก็มันแน่นอนอยู่แล้ว บางเดือนทิปเยอะกว่าเงินเดือนเสียอีก จะว่ามั่นก็ได้เพราะฉันก็มั่นใจว่าตัวเองสวยระดับหนึ่ง ซึ่งหน้าตาที่พ่อแม่ให้มามันช่วยในการทำมาหากินได้เยอะเลย ก็อย่างที่บอกไปว่ามีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มากหน้าหลายตาอยากรับฉันไปเลี้ยง นั่นก็หมายความว่าพวกเขาได้ถูกใจกับรูปร่างลักษณะภายนอกฉัน เมื่อถูกใจมีเหรอพวกเขาจะไม่ให้ทิปฉัน บางคนแค่ชงเหล้าแก้วเดียวก็ให้ทิปหลักหมื่นเลยทีเดียว เห็นไหมไม่ต้องเปลืองตัวเลย

คุยกับเขาได้อีกแค่สองสามประโยคก็ต้องขอตัวไปทำค็อกเทล จากที่คิดว่าแขกไม่เยอะเท่าไหร่แต่ออร์เดอร์ค็อกเทลมาไม่หยุดไม่หย่อนเลย

คงเป็นเพราะแขกผู้หญิงกลุ่มใหญ่ที่มาฉลองวันเกิด เลยยุ่งจนไม่สามารถคุยกับเขานานๆ เหมือนก่อนหน้านี้อีก

มีมาเติมเหล้า คุยกันเล็กๆ น้อยๆ ดื่มได้สักพักเขาก็ขอตัวกลับห้องและฉันก็ได้รู้ว่าเขาพักอยู่โรงแรมแห่งนี้ด้วย จริงๆ ก็พอเดาไว้อยู่บ้าง เพราะเขาเป็นแขกหน้าใหม่และมาสองวันติดกันแล้ว คิดว่าน่าจะเป็นแขกที่มาพักห้องสวีทแล้วได้บัตร VVIP ที่เป็นสวัสดิการพิเศษสำหรับแขกที่เข้าห้องพักห้องราคาหลักแสนต่อคืน