บทที่ 5 อยากเจอ

นอนพักไปเกือบสองชั่วโมงได้ก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวออกไปทำงาน โชคดีหน่อยที่โรงแรมไม่ได้ไกลจากหอพักมากและใกล้กับรถไฟฟ้าอย่าง Bts ด้วย จึงสะดวกต่อการเดินทางไปทำงาน ไม่งั้นคงต้องเสียเวลาบนท้องถนนอีกมากโข

เวลาล่วงเลยจนถึง 5 ทุ่มกว่าๆ แล้ว แต่ยังไม่เห็นใครบางคนที่บอกว่าจะมาที่นี่เพราะอยากเจอฉันเลย แล้วทำไมฉันต้องเชื่อคำพูดเขาด้วยเนี่ย! เขาก็แค่แขกขาจรที่มานั่งดื่มคนหนึ่ง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใครมาจากไหน  

ดูจากหน้าตาไม่ใช่คนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ ตาคมเฉี่ยวเหมือนมี

เชื้อจีน แต่สีตาและเค้าโครงหน้าดูจะมีเชื้อยุโรปด้วย แต่เขากลับพูดไทยได้ชัดแจ๋ว เลยเดาไม่ออกว่าเขาเป็นลูกครึ่งหรือลูกผสมจากที่ไหน มีอย่างเดียว

ที่มั่นใจคือเขารวยแน่ๆ ดูจากเครื่องประดับกายทุกชิ้นบนตัวเขาแบรนด์ดังระดับโลกทั้งนั้น ที่สำคัญเขาดูมีภูมิฐานดูมีอำนาจบารมีใหญ่โตและเหมือนมีอะไรบางอย่างในตัวเขาที่ทำให้เขาดูน่าเกรงขาม

“ถึงเวลาเลิกงานแล้ว น้องเทียร์ไปพักเถอะ” เสียงพี่ ‘โจ’ บาร์เทนเดอร์อีกคนที่เข้ากะดึกต่อจากฉันเอ่ยบอก

เที่ยงคืนแล้วเหรอทำไมเวลาคืนนี้มันเร็วจัง….

“ค่ะ พี่โจ ไว้เจอกันวันศุกร์นะคะ”

“ครับ กลับดีๆ ล่ะเรา ถึงแล้วไลน์มาบอกพี่ด้วยนะ” พี่โจบอกด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

เขาพูดประโยคนี้ฉันกับทุกคืน คงเป็นห่วงที่ผู้หญิงตัวคนเดียวที่ต้องใช้บริการรถสาธารณะในเวลาดึกดื่นเช่นนี้ ไม่ใช่แค่พี่โจที่เอ็นดูฉันนะ แต่ยังมีพี่ๆ อีกหลายคนในนี้ให้ความเอ็นดูและเป็นห่วงเป็นใยฉัน จนอดปลื้มปริ่มไม่ได้ เพราะการมีเพื่อนร่วมงานดีถือเป็นกำลังใจหนึ่งในการทำงานเลยก็ว่าได้

“ได้เลยค่า” ฉันพูดพร้อมส่งยิ้มหวานให้พี่โจอย่างขอบคุณในความห่วงใยที่พี่เขามีให้ฉันในฐานะเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง

หลังจากเปลี่ยนถ่ายเสื้อผ้ากลับมาใส่ชุดลำลองอย่างเสื้อยืดกลางเกงยีนและเสื้อคลุมคาร์ดิแกนที่ใส่มาก่อนเข้างาน ไหล่บางสะพายกระเป๋าใบโต เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วก็เดินออกประตูด้านหลังของโรงแรม ที่มีไว้สำหรับพนักงาน ก่อนจะเดินอ้อมออกมาส่วนหน้าโรงแรมอีกทีเพราะต้องเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าสถานนีเยื้องหน้าโรงแรม

ผิดหวังจังที่คืนนี้ไม่ได้เจอเขาคนนั้นอีก พรุ่งนี้และวันมะรืนฉันก็ไม่ได้มาทำงานเพราะเป็นวันหยุดคงไม่ได้เจอเขาอีกแล้วสินะ เพราะถ้าเขาเป็นแค่แขกที่มาพักโรงแรมก็คงมาพักไม่กี่วัน

นี่ฉันอยากเจอเขามากขนาดนี้เชียวเหรอ?

ในขณะที่กำลังเดินอยู่บนทางเดินเท้าของทางเข้าหน้าโรงแรมด้วยใจที่ห่อเหี่ยวก็ต้องหยุดกึกแล้วยกมือขึ้นมาบังหน้าเพราะถูกแสงจากไฟหน้ารถสาดเข้าตา แต่อึดใจต่อมาไฟหน้ารถคันนั้นก็ถูกปรับให้เป็นไฟหรี่ ฉันถึงลดมือที่บังหน้าลง

รถสปอร์ตคันหรูอย่าง Aston martin กำลังเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ก่อนจอดเทียบทางด้านข้างฉัน กระจกรถฝั่งข้างคนขับถูกลดลง

ด้วยสัญชาตญาณฉันก้มหน้าลงไปมองข้างในตัวรถ ก็เล่นจอดตรงหน้ากันขนาดนี้ก็ต้องมีธุระกับฉันแน่ล่ะ และพอเห็นว่าเจ้าของรถคันหรูเป็นใคร หัวใจที่แห้งเหี่ยวก็มีชีวิตวาขึ้นมาทันที อาการหงอยๆ เมื่อกี้หายเป็นปลิดทิ้ง เหลือไว้แต่หัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

“คุณไคเดน!”

“ครับ ผมเอง เลิกงานแล้วใช่ไหม ขึ้นรถสิ เดี๋ยวผมไปส่ง” เขาบอกฉันด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนพร้อมกดปลดล็อกประตูให้

“ค่ะ” ไม่รู้ว่าทำไมถึงตกปากรับคำรับไปง่ายๆ รู้แค่ว่าหัวใจมันเรียกร้องที่จะเจอเขา เลยไม่อยากจะคิดอะไรให้วุ่นวายมาก ทำตามสิ่งที่หัวใจตัวเองต้องการก่อนแล้วกัน

พอฉันรัดเข็มขัดนิรภัยเสร็จสรรพ เขาก็บอกให้ฉันพิมพ์ที่อยู่ใส่ GPS ที่หน้าจอตรงคอนโซลรถให้เขา พอมันโชว์เส้นทางการเดินทางเขาก็ออกรถทันทีโดยขับวนรถไปออกขาออกของโรงแรมอีกครั้งทั้งที่เขาพึ่งขับเข้ามาแท้ๆ

“ผมไม่คุ้นชินกับถนนที่กรุงเทพน่ะ” คนที่กำลังหมุนควงพวงมาลัยบอกเหตุผลที่เขาต้องการที่อยู่ของฉันบน GPS

“อ๋อค่ะ” ฉันไม่ค่อยแปลกใจหรอกขนาดฉันคนกรุงเทพยังไม่รู้ทุกซอกทุกมุมของกรุงเทพเลย ส่วนเขาเป็นคนที่ไหนฉันไม่รู้และก็ไม่กล้าถามด้วย