บทที่ 4 มาเป็นพี่สะไภ้ฉันซะ

“นี่แกได้นอนบ้างไหมเนี่ย หน้าตาดูไม่สดชื่นเลย ตอนเรียนก็เกือบเผลอหลับตั้งหลายครั้ง” น้ำเสียงเป็นกังวลของเพื่อนเอ่ยถามหลังจากที่เราเดินออกมาจากห้องเรียน

‘เฟรย่า’ หรือฉันมักเรียกว่า เฟร เฉยๆสาวสวยลูกครึ่งไทย - สวีเดน เป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของฉัน เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ปีหนึ่ง ตั้งแต่วันแรกในรั้วมหาลัยเลยก็ว่าได้ เพราะเราบังเอิญได้เลขรหัสนักเรียนต่อกัน เวลาทำกิจกรรมรับน้องเราเลยมักนั่งติดกันตลอด พอได้คุยได้ทำความรู้จักกันเราก็สนิทกันโดยไม่รู้ตัว มันเหมือนคนที่คุยถูกคอละมั้ง

ปกติฉันเป็นคนมีเพื่อนน้อย อาจจะเป็นเพราะท่าทางแข็งๆ ไม่ค่อยอ่อนหวานสดใสหรือดูไม่ค่อยเฟรนลี่ ความจริงฉันก็แค่อายที่ต้องเป็นคนเข้าไปทักก่อนแค่นั้น เลยดูเป็นคนหยิ่งๆ ทำให้ฉันไม่ค่อยมีเพื่อน

ส่วนเฟร เธอเป็นคนแสบๆ อัธยาศัยดี พูดเก่ง เข้าหาง่าย

ไม่ถือตัว ทั้งที่เธอมาจากครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวยมากๆ แต่เฟรกลับเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย เดินเล่นตลาดนัดหน้ามหาลัยกับฉันได้สบาย หมูกระทะหน้ามหาลัยของโปรดเพื่อนเลย เรื่องฐานะที่ต่างกันของเราเลยไม่ใช่ปัญหา

“ทำงานติดกันหลายวันเลยรู้สึกเพลียๆ”

ที่กลายเป็นซอมบี้อยู่ตอนนี้ไม่ใช่แค่เพราะทำงานหนักหรอก แต่ไม่รู้ทำไมสองคืนที่ผ่านมาถึงนอนไม่หลับ ในหัวมีแต่เสียงและใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่พึ่งเจอกันได้สองวัน เพราะเขาเลยทำให้ฉันเกือบเผลอหลับในคาบเรียน

และนี่แหละเหตุผลที่ไม่ยอมเปิดใจให้ตัวเองสนใจผู้ชายคนไหนมาก่อน เพราะแค่เรียนกับงานหัวก็หมุนแล้ว ไม่อยากเอาเวลามาวุ่นวายกับเรื่องผู้ชาย ซึ่งคนที่วนเวียนอยู่ในหัวฉันก็ไม่ได้เปิดใจให้นะ แต่เขาจะงัดประตูหัวใจเข้ามาเอง

‘ไคเดน’ ชื่อที่ฝังอยู่ในหัวทั้งคืน สลัดยังไงก็ไม่หลุด พอคิดถึงชื่อเขา ใบหน้าหล่อเหลาก็ลอยเข้ามาในหัว ตาเฉี่ยวคมเหมือนตาเหยี่ยวที่มองฉันด้วยความพึงพอใจอย่างเปิดเผยพร้อมรอยยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ เขาเป็นคนมีเสน่ห์เหลือล้น จนฉันแทบจะละสายตาจากใบหน้าหล่อดุดันนั้นไม่ได้

“สภาพนี้แกจะไปทำงานไหวไหมเทียร์ บอกแล้วไงอย่างก” เฟรยังบ่นต่อด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

“แหมคุณหนูเฟรย่ามาว่าฉันงก แล้วที่แกแอบไปลงหุ้นเปิดร้านอาหารกี่สาขาต่อมิกี่สาขา ไม่งกเลยเนอะ” ได้โอกาสฉันจึงแซวเพื่อนกลับบ้างเรื่องความงก เพราะที่ว่าให้ฉันงก งกมากกว่าฉันเสียอีก

“แฮร่ๆ แค่ทำเล่นๆ” เฟรยิ้มเจื่อนเมื่อไม่รู้จะแก้ตัวยังไง

ซึ่งฉันค่อนข้างชินกับการที่เพื่อนไปร่วมหุ้นเปิดร้านกับเพื่อนๆ ที่เธอรู้จักจากวงการธุรกิจ เพราะตั้งรู้จักกันมา จึงรู้ว่าเฟรเป็นพวกชอบหาเงินมากๆ เห็นอะไรน่าสนใจหน่อยไม่ได้รีบโล่เข้าหุ้นทำกับเพื่อนๆ คนอื่นของเธอทันทีหรือไม่ก็ซื้อแฟรนไชส์มาเปิดเองบ้าง ก็มีทั้งไปต่อได้และไม่ได้ ทว่าเฟรก็ไม่ได้ผิดหวัง ออกจะสนุกกับการเรียนรู้ธุรกิจใหม่เรื่อยๆ ซึ่งเพื่อนดูมีความรู้เรื่องการบริหารค่อนข้างเยอะ แต่ก็ไม่แปลกเพราะเติบโตมาในบ้านนักธุรกิจ

“ถ้าบ้านไม่มีที่เก็บเงินแล้วแบ่งมาเก็บที่บ้านฉันได้นะ” ไม่รู้คุณหนูเฟรย่าจะขยันปั่นเงินไปไหน

“เดี๋ยวนี้เขามีธนาคารย่ะ ใครเก็บตังไว้ที่บ้านกันเล่า แต่ถึงฉันให้แก

ก็ไม่เคยเอา”

“ตังแกจะมาให้ฉันทำไม เป็นเพื่อนก็ใช่ว่าต้องมาเลี้ยงดูฉันหนิ

แค่เฮียฟรานช่วยฝากงานให้ฉันที่เลาจน์ก็มีบุญคุณท่วมหัวจนชดใช้ไม่หมดแล้ว”

“อยากใช้หนี้บุญคุณก็มาเป็นพี่สะใภ้ฉันสิ” ประโยคนี้อีกแล้ว

ฉันได้ยินแบบนี้มาตั้งแต่ปีสองละมั้ง ที่เพื่อนพยายามจับคู่ฉันให้กับพี่ชายของตัวเอง

“ถามเฮียแกก่อนว่าอยากได้ฉันไหม”

เฮีย ‘ฟรานซิส’ หรือฉันมักเรียกสั้นๆ ว่าเฮียฟราน ซึ่งเขาไม่ได้สนใจฉันในทางชู้สาวเลยเพราะสายตาที่เขามองฉันมันเป็นสายตาเดียวกันที่เขามองน้องสาวเขา ซึ่งมันดีแล้วเพราะฉันก็นับถือเขาเป็นเพียงแค่พี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น

“แล้วถ้าเกิดว่าเฮียอยากได้แกขึ้นมาล่ะ แกจะตกลงงั้นเหรอ”

มันไม่มีวันนั้นหรอก ฉันมั่นใจว่าเฮียฟรานไม่ได้คิดเกินพี่น้องกับฉันและฉันเองก็ไม่เคยคิดเกินเลยกับเขาเลย มีแต่เพื่อนตัวดีนี่แหละพยายามขายขนมจีบให้

“แกก็รู้ว่าฉันกับเฮียฟรานไม่ได้ชอบกันแบบนั้น”

“แต่ฉันอยากได้แกเป็นพี่สะใภ้ ไม่อยากได้ผู้หญิงที่เฮียคั่วอยู่เป็นพี่สะใภ้” ความห่วงพี่นี่แก้ไม่หายเลยจริงๆ

“คุณหนูเฟรย่าเฟรย่าคะ เอาเวลาหวงพี่ไปหาผัวนะคะ”

ต้องเตือนสติเพื่อนเสียหน่อย ห่วงแต่จะจับคู่ให้คนอื่นจนลืมหาคู่ให้ตัวเอง

“นางเทียร์!!! แรงมากกกก” เฟรโวยใส่ฉันใหญ่โต 

“ฉันก็แค่กลัวเพื่อนจะขึ้นคานไปด้วย”

“อย่างแกเนี่ยนะจะขึ้นคาน”

“แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปให้ผู้ชายเขาล่ะ ทำงานงกๆ ทุกวัน”

“หาผัวรวยอย่างพี่ฉันซะก็จบ” เฮ้อ! แล้วเพื่อนก็วกมาเรื่องนี้อีกจนได้

หลังแวะทานข้าวเย็นหน้ามหาลัยกับเฟรย่าเสร็จ ฉันก็ขอตัวกลับห้องรีบมานอนเอาแรงก่อนออกไปทำงาน ไม่อยากไปทำงานด้วยสภาพอ่อนเพลีย