บทที่ 6 ถ้าถูกใจ เท่าไหร่ก็จ่าย

“ไม่ถามหน่อยเหรอว่าผมมาจากไหน” ทว่าเหมือนมีคนอ่านใจฉันได้

“กลัวดูละลาบละล้วงคุณเกินไปค่ะ” ถึงเขาเปิดโอกาสให้ แต่เราพึ่งเจอกันเป็นครั้งที่สามเองนะ กลัวถามอะไรไปแล้วดูอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเขาจนเกินงาม

“ตอนนี้เราไม่อยู่ในฐานะบาร์เทนเดอร์กับลูกค้าแล้ว คุยกับผมเป็นกันเองได้ อยากรู้อะไรเกี่ยวกับผม ถามได้ ผมไม่ถือว่าเป็นการละลาบละล้วง ถือเสียว่าเป็นการทำความรู้จักระหว่างเราแล้วกัน”

เขาบอกฉันด้วยท่าสบายๆ แต่เป็นฉันที่ปรับตัวไม่ถูกเพราะก่อนหน้านี้ฉันพูดคุยกับเขาในฐานะลูกค้าคนหนึ่ง ซึ่งบทสนทนาต้องถูกกลั่นกรองและเลือกสรรมาแล้วในระดับหนึ่งเพื่อให้ถูกกาลเทศะในสถานที่ทำงาน

“คุยกับผมเหมือนผู้ชายคนหนึ่งได้ไหม”

“ก็ได้ค่ะ” ฉันตอบตกลงพลางเหลือบตามองคนที่กำลังตั้งใจขับรถ ในระดับที่เรียกว่าช้ามาก อาจจะเป็นเพราะเขาไม่คุ้นชินกับถนนที่กรุงเทพอย่างที่บอก

“คุณไม่ได้อาศัยอยู่ที่กรุงเทพใช่ไหมคะ?”

“เปล่าครับ ปกติผมอยู่ที่ฮ่องกง”

“คุณเป็นลูกครึ่งไทย - ฮ่องกง?” เพราะเขาพูดไทยได้เลยคิดว่าเขาต้องมีเชื้อไทย

“ผมเป็นลูกผสมน่ะ พ่อเป็นลูกครึ่งฮ่องกง - เยอรมัน ส่วนแม่

เป็นลูกครึ่งไทย - เยอรมัน”

ก็ว่าทำไมรูปร่างเขาถึงสูงใหญ่ หน้าตาก็ออกไปทางยุโรปค่อนข้างเยอะ ที่แท้เขาก็มีเลือดยุโรปอยู่ในตัวเขาครึ่งหนึ่งนี่เอง

“ผมไม่เคยอยู่ที่เมืองไทยเลย ผมเกิดและโตที่เยอรมัน หลังจาก

จบมัธยมต้นที่เยอรมันก็ย้ายตามพ่อมาอยู่ที่ฮ่องกง”

“แล้วทำไมคุณถึงพูดภาษาไทยชัดจังละคะ” ชัดเหมือนคนที่เกิดและโตที่เมืองไทย

“เพราะแม่นมผมเป็นคนไทยล่ะมั้ง แม่และยายผมก็พูดภาษาไทยกับผมตั้งแต่เกิดเพราะพวกท่านกลัวว่าผมจะไม่ได้ภาษาไทย แถมตอน

ไปเรียนที่อังกฤษยังมีเพื่อนเป็นคนไทยอีก ผมเลยได้ใช้มันทุกวัน เลยพูดได้เหมือนคนไทยคนหนึ่ง แต่อ่านกับเขียนไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์” ไม่ได้เกิดไม่ได้โตที่นี่พูดคล่องปร๋อแบบนี้ก็สุดยอดแล้ว

“แล้วคุณมาทำอะไรที่เมืองไทยคะ”

“ผมมาเรื่องงานครับ พอดีมีโปรเจกต์ใหญ่ที่เมืองไทย”

เสร็จงานแล้วเขาก็กลับฮ่องกงสินะ ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็ควรจะเอาตัวออกห่างเขาสิ ไม่ใช่กระโดดขึ้นรถมากับเขาแบบนี้

“ปกติคุณกลับยังไง”

“ฉันกลับรถไฟฟ้าค่ะ โชคดีสายที่ฉันใช้บริการมีถึงตี 4 เลย”

“เป็นผู้หญิงเดินทางตอนกลางคืนด้วยรถสาธารณะอันตรายจะตายไป ทำไมไม่ขับรถมาเองล่ะ” ถ้าฉันฟังไม่ผิดน้ำเสียงเขาเหมือนกำลังดุฉันอยู่กลายๆ

ก็มีทางเลือกแค่นี้ แท็กซี่หรือรถไฟฟ้า ซึ่งฉันเลือกรถไฟฟ้าเพราะคิดว่าปลอดภัยกว่า แต่ถ้ายังคิดว่ารถฟ้าไฟฟ้าอันตราย ฉันคงต้องเดินกลับแล้วล่ะ

“ฉันไม่มีรถไงคะ” ถ้ามีรถจะขึ้นรถไฟฟ้ามาทำไมล่ะ

“ซื้อสิครับ”

“คะ!? ฉันไม่มีเงินมากมายไปซื้อรถหรอกนะคุณ” เขาพูดเหมือน

ซื้อไอติมแท่งหนึ่งงั้นแหละ รถนะพ่อคู้ณ คันเกินครึ่งล้าน นักศึกษาอย่างฉันจะเอาเงินไหนมากัน

“ผมซื้อให้คุณเอาไหม จะเอาคันเดียวกับที่ผมขับอยู่ตอนนี้ก็ยังได้” คันนี้เนี่ยนะ?! สปอร์ตคาร์แรงม้าสูงคันนี้ราคาไม่น่าต่ำกว่าสิบล้านแน่ๆ…จะบ้าเหรอ

“คุณกำลังล้อฉันเล่นใช่ไหมคะ”

“คนอย่างผมไม่เคยล้อใครเล่นนะ” เขาหันมาบอกฉันด้วยใบหน้าจริงจังและย้ำชัดว่าเขาไม่ได้ล้อเล่นกับสิ่งที่พูดไปเมื่อกี้

อื้อหือ เอารถมาล่อเชียวเหรอ ต้องรวยละดับไหนถึงเต๊าะผู้หญิงด้วยรถคันเป็นสิบล้าน เล่นใหญ่มาก และฉันก็ไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดไม่เข้าใจว่าเขากำลังหยิบยื่นข้อเสนอเลี้ยงดูฉันให้อีกครั้ง แต่ตกใจที่เขากล้าทุ่มขนาดนี้เพื่อที่จะได้นอนกับฉันเนี่ยนะ

“เพื่อแลกกับการที่ฉันต้องไปเป็นเด็กของคุณ?”

“ครับ” นึกว่าเขาล้มเลิกความคิดที่จะเอาฉันขึ้นเตียงแล้วเสียอีกเพราะเมื่อวานเขาไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีกเลย

“ปกติคุณจ่ายหนักขนาดนี้ เพื่อแลกกับการได้นอนกับผู้หญิง

คนหนึ่ง?”

“ก็แล้วแต่ความเหมาะสม”

ฉันไม่รู้ว่ามาตรฐานของความเหมาะสมที่เขาว่าคืออะไรและก็

ไม่อยากรู้รายละเอียดเพิ่มเติมด้วย แต่ตกใจมากที่เขายอมจ่ายหลักล้านสำหรับผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างฉัน ไม่ได้ดูถูกตัวเองนะ แต่ไม่เข้าใจว่าเขาถูกใจอะไรฉันนักหนาถึงยอมทุ่มขนาดนี้

“แล้วฉันเหมาะสมพอที่คุณจะยอมเสียเงินหลักล้านเชียวเหรอคะ”

“เพราะผมถูกใจ เท่าไหร่ผมก็จ่ายได้ คุณจะขอบ้าน คอนโด เงินสดเพิ่มอีกก็ยังได้” เขากำลังเสนองานที่ดีที่สุดที่ฉันรู้จักมาเลยนะ ก็มันมีงานอะไรอีกล่ะที่ได้ทั้งเงิน รถ บ้าน คอนโดแบบนี้