บทที่ 1 ช่วยที (ถูกวางยา)

“เธอเป็นใคร ขึ้นมาบนรถของฉันได้ยังไง ลงไป”

ชายหนุ่มตวัดสายตามองหญิงสาวที่ขึ้นรถของเขาโดยพลการ ก่อนจะออกปากไล่เธอเสียงดังลั่นรถ

“ขอโทษค่ะ แต่ฉันขอหลบอยู่บนนี้ก่อนได้ไหมคะ พอดีว่าผู้ชายสามคนนั้นกำลังจะทำร้ายฉัน ถ้าลงไปตอนนี้ ฉันต้องโดนสามคนนั้นลากไปข่มขืนแน่ ๆ”

“แล้วเธอคิดว่าอยู่บนรถคันนี้จะไม่โดนอย่างนั้นเหรอ”

“...”

ของขวัญรู้สึกหวาดระแวงเล็กน้อย เมื่อสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าใบหน้าหล่อเหลาของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เนื้อตัวสั่นเทาราวกับคนกำลังป่วย

แม้คำขู่ของเขาจะดูน่ากลัวอยู่บ้าง แต่ในใจกลับรู้สึกเป็นห่วงเขามากกว่า หญิงสาวเอื้อมมือไปแตะที่บริเวณหน้าผากของคนที่มีท่าทางป่วยหนักเพื่อลองวัดความร้อน

“ทำบ้าอะไรของเธอ ฉันบอกให้ลงไป ไม่เข้าใจรึไง”

“คุณไม่สบายรึเปล่าคะ ตัวคุณอุ่น ๆ นะ”

หญิงสาวไม่สนคำไล่ แต่กลับแสดงท่าทีเป็นห่วงอีกฝ่าย เธอใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนถามเขาราวกับว่าคุ้นเคยกันมาก่อน

“ถือว่าเตือนแล้วนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นอย่ามาโทษฉันนะ”

“...”

ของขวัญมุ่นคิ้วเอียงคอมองคนที่อยู่ด้านหน้าอย่างงุนงง คนอุตส่าห์หวังดีแทนที่จะขอบคุณกลับพูดข่มขู่อยู่นั่นแหละ

เธอแอบชักสีหน้าใส่เขาเล็กน้อย

นัยน์ตาคู่คมจ้องมองหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะหลังราวกับเสือหิวโหยจ้องตะครุบเหยื่อ หลังจากนั้นเขาก็ย้ายมาอยู่ที่เบาะด้านหลังกับเธออย่างรวดเร็ว

เอาตัวเข้าไปเบียดจนหญิงสาวต้องขยับถอยหนี แผ่นหลังบางชนเข้ากับตัวรถอย่างจนมุม แขนเรียวเล็กรีบยกขึ้นมาปิดบังร่างกายที่เปียกโชกของตัวเองเอาไว้

“คุณจะทำอะไรคะ”

หญิงสาวเอ่ยถามเสียงสั่น นัยน์ตาสวยฉายแววความหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกกลัวเขาขึ้นมา

ชายหนุ่มขยับเข้าใกล้จนตัวแนบชิด สองมือหนายกขึ้นมาจับล็อกใบหน้าของเธอเอาไว้ จู่ ๆ เขาก็โน้มหน้าเข้าใกล้แล้วประกบจูบริมฝีปากของเธอ ลิ้นร้อนผ่าวสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากแล้วกวาดต้อนทุกซอกทุกมุมอย่างดุเดือดเร่าร้อน

การจู่โจมของเขารวดเร็วจนหญิงสาวไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว เธอนั่งนิ่งดวงตากลมโตลุกวาวขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด

 ร่างบางที่เปียกโชกไปทั้งตัว มีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวเดียวสวมปกปิดเอาไว้มันช่างง่ายต่อการปลดเปลื้อง มือหนากระชากเสื้อของเธออย่างแรงจนกระดุมหลุดลุ่ย ริมฝีปากหนาก็ทำหน้าที่บดจูบริมฝีปากของหญิงสาวไม่หยุด

เขาผละหน้าออกจากริมฝีปากจิ้มลิ้มของหญิงสาว ก่อนจะจูบไซร้ไปจนทั่วลำคอระหงแล้วดูดเม้มอย่างแรงจนเกิดรอยจ้ำสีแดงทั่วทั้งคอ

“อื้อ”

เสียงครางท้วงดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง ร่างเล็กรู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งตัว แข้งขาอ่อนแรงจนแทบจะกระดิกไม่ได้ พอเริ่มตั้งสติขึ้นมาได้จึงรีบเอ่ยห้ามคนตรงหน้า

“คุณ หยุดก่อนค่ะ”

“หยุดไม่ได้ ฉันถูกวางยา”

ชายหนุ่มเอ่ยบอกด้วยเสียงแหบพร่า เนื้อตัวของเขาสั่นเทา เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าหล่อเหลาจนเปียกชุ่มไปหมด

สองมือหนาลูบไล้ไปตามร่างนุ่มนิ่มแล้วหยุดไว้ที่สองเต้าอวบ ก่อนจะบีบขยำอย่างแรงจนเนินเนื้อล้นปรี่ออกมาตามง่ามนิ้ว

“ด...เดี๋ยวค่ะ...คุณ”

หญิงสาวเอ่ยห้ามเขาเสียงสั่น

“ช่วยฉันที”

เขาทำเสียงออดอ้อน สายตาคมจ้องมองนัยน์ตาคู่งามอย่างเว้าวอน มือหนายังคงบีบเคล้นก้อนเนื้ออวบนูนเพื่อระบายความกระสัน

หญิงสาวพยายามปัดป้องสองมือออกจากสองเต้า แต่ทว่าไม่อาจสู้เรี่ยวแรงมหาศาลของเขาได้เลย จึงเลือกที่จะเอ่ยถามเขาไปตรง ๆ

“ช...ช่วยยังไงคะ”

น้ำเสียงของเธอสั่นเทาตื่นตระหนก ตั้งแต่เกิดมาทั้งชีวิตยังไม่เคยมีชายใดล่วงล้ำกับร่างกายของเธอขนาดนี้มาก่อน แม้สัมผัสจากเขามันจะสร้างความรู้สึกวูบวาบบางอย่างก็ตาม แต่การจะปล่อยให้เขาทำอะไรเอาแต่ใจกับเรือนร่าง ของเธอก็คงยอมไม่ได้

แต่ทว่าหัวใจของเธอกลับสวนทางกับความคิดเพียงเพราะคนตรงหน้าคือผู้ชายที่ชื่อ ทิศเหนือ รุ่นพี่ปีสี่คณะเดียวกับเธอ คนที่เคยช่วยเธอจากพวกอันธพาลเมื่อปีก่อนตอนที่เธอยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย แต่ดูเหมือนว่าเขาจะจำเธอไม่ได้ ต่างจากเธอที่จำเขาได้เป็นอย่างดี และการที่เธอมาเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกับเขา คณะเดียวกับเขา ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเขา

“ฉันขอเอาได้ไหม”