ตอนที่1 ทะลุมิติมาแบบงง ๆ

น้ำฟ้ามองลูกธนูที่พุ่งเข้ามาที่ร่างของนางอย่างหวาดกลัวสุดขีด ความทรงจำของร่างนี้บอกเธอว่า ร่างนี้คือหยางเฟินเยว่คุณหนูตัวร้ายผู้เอาแต่ใจ เหตุที่ต้องมายืนเป็นเป้าให้พวกเขายิงธนูเล่น เป็นเพราะนางไปแกล้งจางอวี้หลัน คุณหนูตระกูลจางผู้งดงามราวกับนางฟ้านางสวรรค์ สตรีที่บุรุษต่างหมายปองอยากได้นางมาครองคู่

หยางเฟินเยว่กลั่นแกล้งจางอวี้หลันเพราะอิจฉาที่นางมีแต่คนห้อมล้อมและให้ความสนใจ ต่างกับนางที่ถึงแม้จะงดงามแต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นางสักคน วันนี้เป็นวิชาเรียนขี่ม้า หยางเฟินเยว่จึงตั้งใจทำให้ม้าของจางอวี้หลันตกใจ เมื่อม้าตกใจก็กระโจนยกขาขึ้นบนฟ้าและสะบัดร่างของจางอวี้หลันตกลงมาทันที

จางอวี้หลันได้รับบาดเจ็บข้อเท้าพลิกและแขนหัก อาจารย์ที่สอนวิชาขี่ม้ารีบให้คนไปตามหมอทันที ข่าวคุณหนูจางตกจากหลังม้า ได้ยินไปถึงเหล่าบุรุษที่กำลังขี่ม้ากันอยู่อีกสนามหนึ่ง พวกเขาต่างรีบมาดูจางอวี้หลันด้วยความเป็นห่วง

พอสอบถามเรื่องราวจึงรู้ว่า เป็นหยางเฟินเยว่ที่ตั้งใจทำให้ม้าตกใจ เพื่อกลั่นแกล้งจางอวี้หลันให้ตกจากหลังม้า บรรดาบุรุษที่เป็นทั้งบุตรขุนนางและองค์ชาย ต่างไม่พอใจหยางเฟินเยว่เป็นอย่างมาก

เพราะคุณหนูจางคือสตรีในดวงใจของใครหลาย ๆ คน จางอวี้หลันที่ถึงแม้จะเป็นดารุณีวัยเยาว์ แต่ก็มีความงดงามโดดเด่นจนเป็นที่เลื่องลือ นั่นจึงเป็นสาเหตุให้หยางเฟินเยว่อิจฉานางมาโดยตลอด

องค์ชายเจ็ด องค์ชายแปด ต้องการให้โบยนางเพื่อเป็นการทำโทษ ทุกคนต่างส่งเสียงสนับสนุนทันทีเพราะการกระทำของหยางเฟินเยว่โหดร้ายเกินไป สมควรโบยให้หลาบจำและควรให้นางได้รับบทเรียน

แต่บังเอิญว่าตวนอ๋องและรุ่ยอ๋องผ่านมาทางนี้พอดี เมื่อพวกเขาได้ฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้น และพอจะได้ยินชื่อเสียงของหยางเฟินเยว่มาบ้าง พวกเขาจึงคิดว่านางสมควรได้รับบทลงโทษอย่างจริงจังเสียที

แต่ก่อนจะโบยนางพวกเขาคิดว่า ควรจะให้บทเรียนนางเสียหน่อย นางจะได้ไม่กล้าไปรังแกผู้ใดอีก ตวนอ๋องจึงสั่งให้นางไปยืนเป็นเป้า จากนั้นเขาและรุ่ยอ๋องจะเป็นคนยิงธนูด้วยตนเอง องค์ชายเจ็ดเป็นคนนำลูกผิวกั่วไปวางไว้บนศีรษะของหยางเฟินเยว่

หยางเฟินเยว่หวาดกลัวมากจนหัวใจวายเสียชีวิตกะทันหัน ส่วนน้ำฟ้าที่จู่ ๆ ก็มาอยู่ในร่างของนางยามนี้หวาดกลัวจนแทบสิ้นสติเช่นเดียวกัน ร่างกายของนางสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าของนางซีดขาวแทบไร้สีเลือด เหงื่อมากมายผุดขึ้นเต็มใบหน้า

พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย! สวรรค์จะให้เธอตายซ้ำตายซ้อนไม่ได้นะ เง็กเซียนฮ่องเต้โปรดช่วยลูกด้วย ลูกไม่อยากตาย! ยามนี้เธอนึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่พอจะนึกได้ให้มาช่วยเหลือเธออย่างรีบเร่ง นางนึกสาปแช่งเจ้าของร่างเดิมที่ทำอะไรไม่คิด เธอที่มาอยู่ในร่างนี้เลยต้องมารับกรรมแทน

ตวนอ๋องยกคันธนูมาทาบแขน ใบหน้าเขานิ่งสงบเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ ไม่ต่างจากรุ่ยอ๋องที่ยกคันธนูมาเตรียมพร้อมด้วยสีหน้าเย็นชาไม่ต่างกัน พวกเขาหล่อเหลาสง่างาม สมญานามสี่เทพสงครามของแคว้นต้าซ่ง แต่ความโหดเหี้ยมก็มาพร้อมกับหล่อเหลาเช่นเดียวกัน

ลูกธนูดอกแรกพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว หยางเฟินเยว่จ้องมองลูกธนูอย่างไม่กล้ากะพริบตา แต่แล้วก็ต้องหลับตาลงเพราะไม่อาจทนดูได้อีกต่อไป นางสะอื้นไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง นางต้องตายแน่แล้ว... พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยลูกด้วย

ปึก! ลูกธนูปักลงที่แผ่นกระดาน ไม่ห่างจากใบหน้าของนาง ปึก! ลูกธนูปักลงบนแผ่นกระดานบนศีรษะของนาง ปึก! ปึก! เสียงลูกธนูปักลงรอบๆ ตัวนาง มันดังบาดลึกเข้ามาในจิตใจของนาง นางกรีดร้องอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง ได้โปรดหยุดยิงเสียที!

“ลากนางไปโบย 20 ไม้” ตวนอ๋องเอ่ยอย่างเย็นชา “พ่ะย่ะค่ะ” ทหารรีบเข้ามาจับแขนของหยางเฟินเยว่ทั้งสองข้าง แล้วนำไปนอนคว่ำหน้าบนเก้าอี้ยาวสำหรับโบย น้ำฟ้าในร่างหยางเฟินเยว่นึกปลงให้กับชีวิตตัวเอง ก่อนจะคิดว่านี่เป็นเพียงฝันร้ายและมันจะจบลงในไม่ช้า

ปึก! ปึก! เสียงไม้ที่ฟาดลงมากลางหลังของนางดังสนั่น ความเจ็บปวดรุนแรงเสียดแทงจนร่างของนางชาวาบไปทั้งร่าง ก่อนหยาดเลือดอุ่น ๆ จะค่อย ๆ ไหลซึมออกมา ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง จากนั้นภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ พร่าเลือน ก่อนสติสัมปชัญญะของนางจะดับวูบลง

“เยว่เอ่อร์” เสนาบดีหยางถลาเข้ามาโอบกอดร่างของบุตรสาวด้วยใจที่แสนจะเจ็บปวด เขารีบเอาร่างของเขามารับไม้ที่โบยลงมาอย่างต่อเนื่อง ความเจ็บปวดจากแผ่นหลังที่ถูกโบย ไม่เจ็บปวดเท่าใจของเขาในยามนี้เลยสักนิด

เมื่อทหารโบยครบยี่สิบไม้ก็หยุดลง หยางเฟยฮุ่ยรีบอุ้มร่างของเฟินเยว่ขึ้นมา ก่อนจะอุ้มจากไปทันที เขาไม่มองหน้าใครทั้งนั้น เพราะภายในใจของเขายามนี้ โกรธจนแทบลุกเป็นไฟ แต่จะให้เขาทำสิ่งใดได้ ในเมื่อบุตรสาวของเขาทำผิดจริง เขาคงทำได้เพียงแค่ยอมรับชะตากรรมอย่างเจ็บปวด

ตวนอ๋องและรุ่ยอ๋อง มองตามเสนาบดีหยางด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ส่วนคนอื่น ๆ มองตามด้วยสีหน้าเย้ยหยันและสะใจ จากนั้นก็พากันแยกย้ายกันกลับจวน

หยางเฟยฮุ่ยรีบพาเฟินเยว่ไปหาหมอก่อนจะพากลับจวน ท่านหมอให้ยาแก้ปวดและยาทาแก้ฟกช้ำและบอกเขาว่านางอาจจะมีไข้ เสนาบดีหยางพอกลับมาถึงจวน ก็รีบสั่งให้แม่นมตู้มาช่วยนางเปลี่ยนชุดที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

ส่วนเขาก็รีบไปเปลี่ยนชุดเช่นกัน ก่อนจะรีบกลับมาดูบุตรสาวอีกครั้ง เฟินเยว่ยังคงนอนไม่ได้สติและดูเหมือนจะเริ่มมีไข้ เขาจึงตัดสินใจให้คนไปเอาเครื่องนอนมาให้เขา เพราะเขาจะนอนเฝ้านางด้วยตัวเอง

หยางเฟยฮุ่ยแต่งงานกับบุตรสาวตระกูลเหอหวังฟาง พวกเขาทั้งสองพยายามมีลูกกันนานหลายปี แต่เพราะเหอหวังฟางมีสุขภาพที่ไม่ค่อยดีทำให้นางแท้งบุตรอยู่หลายครั้ง พอมามีบุตรสาวคนนี้หลังจากคลอดนางก็จากไปทันที

ทำให้หยางเฟยฮุ่ยต้องดูแลบุตรสาวด้วยตนเอง เขาเลี้ยงดูนางด้วยความรัก เฝ้าดูแลทะนุถนอมอย่างบิดาผู้หนึ่งจะทำได้ และมีแม่นมตู้ที่มาเป็นแม่นมให้กับหยางเฟินเยว่อีกคนที่ช่วยดูแล

หยางเฟินเยว่เติบโตมาเป็นคุณหนูที่เอาแต่ใจและร้ายกาจจนเป็นที่เลื่องลือ แต่เสนาบดีหยางก็ไม่ใส่ใจ ยังคงรักและตามใจจนไม่ลืมหูลืมตา จนเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นอย่างเช่นในวันนี้

หยางเฟยฮุ่ยมองแม่นมตู้ทายาที่หลังให้เฟินเยว่

อย่างเจ็บปวดใจ หลังของนางบวมช้ำและปริแตกเป็นแผลอย่างน่ากลัว หยางเฟินเยว่กลั่นแกล้งจางอวี้หลันทุกครั้งที่มีโอกาส เขารู้ดีว่านางอิจฉาและเกลียดจางอวี้หลันมาก แต่ถึงขั้นทำให้นางตกจากหลังม้าเขาก็คิดว่านางทำเกินไปจริง ๆ หวังว่าบทเรียนครั้งนี้นางจะจดจำมันให้ขึ้นใจ

ทางด้านจางอวี้หลันยามนี้ก็ถูกพันข้อเท้าเอาไว้เพราะข้อเท้าแพลง ส่วนแขนบริเวณข้อมือของนางหัก ท่านหมอกำลังทำการรักษาให้นางอย่างเร่งด่วน

“ไม่คิดเลยว่านางร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้” จางอวี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บแค้น วันนี้เขาขี่ม้าอยู่กับเหล่าองค์ชายในสนามม้าห่างออกไป ไม่คาดคิดเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ต่อไปคงต้องบอกจางอวี้หลันให้อยู่ห่างจากหยางเฟินเยว่ให้มาก

“นางกลั่นแกล้งน้องสาวเจ้ามาโดยตลอด ครั้งนี้ถูกทำโทษอย่างหนักข้าคิดว่านางคงเข็ดไปอีกนาน” เสนาบดีจางเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“หากนางยังไม่เลิกราวีหลันเอ่อร์ ท่านพ่อควรกราบทูลฮองเฮานะขอรับ”

“อืม…ได้ข้าจะให้มารดาของเจ้า เอ่ยกับฮองเฮาให้ช่วยจัดการเรื่องนี้อีกที”

ตระกูลจางมีบุตรสาวคนโตนามว่าจางอวี้หนิง ที่สมรสกับองค์รัชทายาท และต่อมาเมื่อฮ่องเต้องค์ก่อนสละบัลลังก์ องค์รัชทายาทได้ขึ้นครองราชย์จางอวี้หนิงก็ขึ้นเป็นฮองเฮานับแต่ตอนนั้น