เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 1534
บทล่าสุด
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1592
ด้วยความทุ่มเทรักษาอย่างสุดกำลังของเฉียวเนี่ยน ในที่สุดชีพจรของแม่เฒ่าอากู่น่าก็เริ่มกลับมาคงที่ แม้จังหวะการหายใจจะยังคงแผ่วเบาราวกับเส้นไหม แต่ก็ไม่หอบถี่จนน่าตระหนกเหมือนก่อนหน้าทว่าการเดินเข็มรักษานั้น ผลาญแรงใจไปมหาศาล เมื่อแม่เฒ่าอากู่น่าเข้าสู่ห้วงนิทรา เฉียวเนี่ยนที่เรี่ยวแรงเหือดแห้งจึงทรุดกายพิงขอบเตียงอย่างอ่อนล้าค่ำคืนนี้... ช่างยาวนานเหลือเกินเฉียวเนี่ยนเฝ้าอยู่ข้างกายแม่เฒ่าอากู่น่าที่ลมหายใจรวยรินจนแทบสัมผัสไม่ได้ นางสงบนิ่งราวกับรูปปั้นอันเงียบงันภายในกระท่อมที่ผุพัง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง กลิ่นยาสมุนไพรฉุนจมูก กลิ่นอับชื้น และไอแห่งความตายที่มิอาจสลัดพ้น ต่างร้อยรัดพันเกี่ยวกัน บดบังหัวใจของทุกคนให้หนักอึ้งเซียวเหิงขดตัวอยู่ที่มุมห้อง พยายามบังคับตนเองไม่ให้หลับใหล ทว่ากลับส่งเสียงละเมอออกมาเป็นระยะ ประหนึ่งเสียงพึมพำของปีศาจร้ายในยามค่ำคืนส่วนอิ๋งชีนั้นยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูประหนึ่งทวารบาล แผ่นหลังตั้งตรง ทว่ากลับพยายามผ่อนลมหายใจให้เบาที่สุด เพราะเกรงว่าจะรบกวนการรักษาที่แสนเปราะบางนี้รุ่งสางวันถัดมา แสงสลัวสีเทาหม่นลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กที่เขรอะกรังด้วยฝุ่น
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1591
แต่เหตุใดต้องเล่นงานเซียวเหิง? ไยไม่จัดการนางโดยตรง?คำถามที่นางเคยเค้นถามเสิ่นเยว่ผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง! นางสุดจะหยั่งรู้จริง ๆ ว่าเสิ่นเยว่คิดจะทำสิ่งใดกันแน่!แววตาของอิ๋งชีเคร่งขรึมลง เขาพึมพำเสียงต่ำ “อดีตท่านเจ้าสำนักเคยตั้งกฎเหล็กไว้ ศิษย์สำนักราชาโอสถมิอาจข้องแวะกับวิชาคุณไสย หากเรื่องนี้เป็นฝีมือของเสิ่นเยว่จริง ท่านเจ้าสำนักก็สมควรขับเขาออกจากสำนักราชาโอสถเสีย!”เซียวเหิงนั่งนิ่งไม่ปริปาก เขาลอบคิดในใจอย่างเงียบเชียบ... เขาลอบคิดในใจอย่างเงียบเชียบ ที่แท้เสียงที่กู่ร้องก้องอยู่ในหัวเขาตลอดหลายวันมานี้คือเสิ่นเยว่หรอกหรือ?เมื่อรู้เช่นนั้นเขากลับรู้สึกโล่งใจอย่างน้อยนั่นก็มิใช่เจตจำนงที่แท้จริงของเขาเขาไม่มีวันทำเรื่องชั่วช้าพรรค์นั้นลงไปแน่…แม่เฒ่าอากู่น่ากล่าวต่อ “วิธีแก้กู่ร่วมชะตานี้มีเพียงทางเดียว คือผู้ลงอาคมต้องใช้ กู่ตัวแม่เป็นตัวล่อเพื่อดึงกู่ตัวลูกออกจากร่างของพ่อหนุ่มคนนี้ มิเช่นนั้น ต่อให้เป็นเทพเซียนจุติลงมาก็หาทางช่วยไม่ได้เมื่อได้ยินดังนั้น เฉียวเนี่ยนก็สั่งการเสียงเข้มทันที: “อิ๋งชี พาเซียวเหิงไป เราจะกลับสำนักราชาโอสถเดี๋ยวนี้!”นางต้องรีบไป
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1590
เพียงสามคำสั้น ๆ ทว่ากลับไม่ต่างจากน้ำเย็นจัดที่ราดรดลงมากลางศีรษะในพยับพรายแห่งเหมันตฤดู แช่แข็งความหวังสุดท้ายอันริบหรี่ของเฉียวเนี่ยนจนสิ้นซาก ทว่าดวงตาที่ฝ้าฟางแต่กลับเฉียบคมผิดปกติของหญิงชรากลับยิ่งตรึงแน่น อยู่ที่ร่างของเซียวเหิง “นับตั้งแต่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา... ข้าก็ดูออกแล้ว...”นิ้วมือที่ผอมแห้งประดุจกรงเล็บเหยี่ยวของนาง ลูบไล้กำไลเงินลวดลายโบราณที่สลักเสลาอย่างซับซ้อนและบิดเบี้ยวบนข้อมือซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่รู้ตัว “นั่นมิใช่ กลิ่นอายความตาย ที่เกิดจากกู่พิษทั่วไป... แต่มันคือกู่ร่วมชะตา”“กู่ร่วมชะตา?” หัวใจของเฉียวเนี่ยนราวกับถูกหัตถ์ที่มองไม่เห็นบีบเค้นอย่างรุนแรง นางกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ หวังจะใช้ความเจ็บปวดขับไล่ความหนาวเหน็บที่คืบคลานเข้ามาครอบงำ“ถูกต้อง... กู่ร่วมชะตา” น้ำเสียงของแม่เฒ่าอากู่น่ากดต่ำลง ประหนึ่งเสียงขู่ฟ่อของอสรพิษที่ดังอยู่ข้างหู “กู่นี้แบ่งเป็นกู่ตัวแม่และกู่ตัวลูก ตัวลูก... ถูกฝังไว้ในกายผู้อื่น ส่วนตัวแม่... ย่อมต้องฝังรากลึกอยู่ในห้องหัวใจของผู้ลงมือ!”รูม่านตาของคนทั้งสามหดเกร็งจนเล็กเท่าปลายเข็ม ความหนาวเหน็บที่ยาก
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1589
ภายในพื้นที่อันเงียบจืดชืดนี้ สิ่งเดียวที่พอจะเรียกได้ว่ามี “ชีวิตชีวา” อยู่บ้าง เห็นจะมีเพียงต้นหญ้าป่าไร้ชื่อไม่กี่ต้นในชามดินเผาขอบบิ่นบนขอบหน้าต่าง มันชูใบเขียวขจีอวดความแข็งแกร่งอย่างโดดเด่นท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะตายซาก“นั่งเถอะ นั่งลงก่อน...” แม่เฒ่าอากู่น่าหลังค่อม เดินโงนเงนไปยังเบาะฟางถักข้างเตาไฟ นางค่อย ๆ ทรุดกายลงพลางชี้ไปยังม้านั่งเตี้ยสองตัวด้วยมือที่สั่นเทา น้ำเสียงนั้นแหบพร่า “ที่ทางคับแคบไปบ้าง ยายเฒ่าตัวคนเดียวอยู่จนชินแล้ว... พวกเจ้าอย่าได้ถือสาเลย”เฉียวเนี่ยนมองดูหญิงชราที่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในเรือนโกโรโกโสในต่างแดนผู้นี้ ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกอันซับซ้อน“ท่านแม่เฒ่าเกรงใจไปแล้ว” อิ๋งชีเอ่ยเสียงขรึม ทว่าเขามิได้นั่งลงทันที สายตาอันเฉียบคมกวาดมองไปทั่วทุกซอกมุมภายในห้องอย่างระแวดระวังเฉียวเนี่ยนช่วยพยุงเซียวเหิงให้กุมกายลงนั่งบนม้านั่งเตี้ยอย่างระมัดระวังแม่เฒ่าอากู่น่ามองดูพวกเขา สายตาขุ่นมัวของนางไหววูบด้วยอารมณ์บางอย่างยามจ้องไปยังเซียวเหิงที่ดูอ่อนแรงคล้ายจะล้มลงได้ทุกเมื่อนางพยายามหยัดกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เดินไปยังตู้ไม้ผุพังตรงมุมห้อง เปิดปร
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1588
“รักษาโรคอย่างนั้นหรือ?” เซียวเหิงมีสีหน้าไม่เข้าใจ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มหยันตนเอง “ข้าเป็นโรคอะไรกันแน่ ขนาดเจ้าสำนักราชาโอสถผู้เกรียงไกรยังไร้หนทางรักษา?”เฉียวเนี่ยนหามีแก่ใจจะล้อเล่นกับเขาไม่ นางกล่าวเพียงว่า “อาจเป็นพิษกู่ แต่ทุกอย่างต้องรอให้พบสตรีชาวหนานเจียงนางนั้นก่อนจึงจะยืนยันได้”พิษกู่อย่างนั้นหรือ?รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวเหิงค่อย ๆ เลือนหายไป ที่แท้ฝันร้ายตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ล้วนมีสาเหตุมาจากพิษกู่หรอกหรือ? แววตาของเขาหม่นแสงลงโดยไม่รู้ตัวเมื่อเฉียวเนี่ยนเห็นเช่นนั้น ก็ไม่รู้จะปลอบประโลมอย่างไร จึงหันไปมองนอกรถม้าแทนนางลอบทอดถอนใจในอก... ยังเหลือการเดินทางอีกตั้งสามวัน...ล้อรถบดขยี้ไปบนถนนแผ่นหินที่ขรุขระของเมืองไป๋สุ่ย ส่งเสียงกระทบดังทึบหนัก ก่อนจะหยุดลง ณ มุมอับที่ห่างไกลผู้คนแห่งหนึ่งอิ๋งชีลงจากรถเป็นคนแรก เขากวาดสายตามองไปรอบบริเวณด้วยความระแวดระวังกระท่อมเบื้องหน้ามีขื่อประตูต่ำเตี้ยราวกับถูกกาลเวลากดทับจนหลังค่อม บานประตูทำจากไม้ผุหลายแผ่นนำมาปะติดปะต่อกัน เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวลึกบ้างตื้นบ้าง สีสันซีดจางกลายเป็นสีน้ำตาลเทาคร่ำครึ ขอบประตูถูกมอ
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1587
สัมผัสแรกที่ฟื้นคืนคือเปลือกตาอันหนักอึ้ง เขาพยายามฝืนปรือตาขึ้นจนเปิดออกได้เพียงรอยแยกเล็ก ๆแสงอันเจิดจ้าสาดเข้ามาในฉับพลัน ทำให้เขาต้องหลับตาลงอีกครั้งด้วยความระคายเคือง ครั้นเมื่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้นใหม่อีกครา ภาพที่พร่ามัวจึงเริ่มกระจ่างชัดขึ้น เขาพบว่าตนกำลังนอนอยู่ในรถม้าคันแคบทว่าวิ่งได้อย่างเรียบเรื่อย ใต้ร่างรองรับด้วยฟูกหนานุ่ม ...และในยามนั้นเอง เขาก็ได้เห็นนางเฉียวเนี่ยนนั่งพิงผนังรถม้าอยู่ฝั่งตรงข้าม นางหลับตาลงคล้ายกำลังงีบหลับพักผ่อนแสงแดดอันเจิดจ้าและอบอุ่นในยามสายของวสันตฤดู ลอดผ่านช่องว่างของม่านรถม้าที่สั่นไหวเล็กน้อย ตกกระทบลงบนใบหน้าด้านข้างของนางพอดิบพอดีแสงนั้นขับเน้นกรอบหน้าอันนุ่มนวล ทอดเงารูปพัดลงใต้ขนตาที่ยาวหนาเป็นแพ สันจมูกโด่งรั้นงดงาม ริมฝีปากสะท้อนแสงเป็นสีชมพูระเรื่อดูสุขภาพดีแสงอาทิตย์ที่อาบไล้รอบกายทำให้นางดูราวกับถูกฉาบด้วยขอบทองคำจาง ๆ ดูสงบเงียบและงดงามจับใจชั่วขณะที่จิตใจล่องลอย กาลเวลาคล้ายจะหมุนย้อนกลับไปเมื่อนานแสนนานมาแล้วในรถม้าเช่นนี้ แสงแดดเช่นนี้ และนาง... ก็เป็นเช่นนี้ยามนั้น นางยังเป็นเพียงเด็กสาวตัวน้อยที่แสนซุกซนและร่าเ
บางทีคุณอาจจะชอบ
วิศวะลวงรักร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์39.2K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่207.7K viewsถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)55.1K viewsลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข59.9K viewsวังวนสวาท นนท์ ฝน ต้น แอน
Tiwa Tatree / นามปากกาอัษฎากร1.4K viewsรักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)
Sitha287 viewsหวงรักเลขาจำเป็น
แพรสีนิล1.3K viewsชาลีหวงรัก(ร้าย)
ดอกไม้พลาสติก136 views
