บทที่ 6

“ไม่” ซ่งหว่านหนิงตอบกลับอย่างหนักแน่นเด็ดขาด

“เหตุใดเล่า?” เขาพยายามข่มโทสะ ความอดทนใกล้จะหมดลงเต็มที

นางแค่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำเย็นชาออกมาว่า “ข้าขยะแขยง”

“ขยะแขยงหรือ?” เซี่ยหลินยวนลุกขึ้นแล้วก้าวเข้าไปหานางทีละก้าว ขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด “รังเกียจเรือนหลังนั้น หรือว่ารังเกียจข้ากันแน่?”

เขาหยุดยืนอยู่หน้าเตียง ยื่นมือออกไปเชยคางซ่งหว่านหนิงขึ้น บังคับให้นางสบตาเขา

อาจเพราะกลัวว่าจะรบกวนการนอนของนาง เทียนในห้องจึงจุดไว้เพียงไม่กี่เล่ม แสงสว่างเดิมทีก็สลัวอยู่แล้ว

ซ่งหว่านหนิงถูกกักขังอยู่ใต้เงาร่างของเขา เบื้องหน้ามองเห็นเพียงแววตาดำมืดลึกล้ำ ชวนให้อึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

ทว่านางไม่อยากยอมแพ้ จึงเชิดหน้าขึ้นถามอย่างดื้อดึง “ต่างกันด้วยหรือ?”

แรงบีบที่ปลายคางเพิ่มขึ้นฉับพลัน ทำเอานางเจ็บจนต้องนิ่วหน้า

เซี่ยหลินยวนโน้มตัวลงมาประทับจูบ ลมหายใจร้อนระอุรุกรานเข้ามาในโพรงปากของนางอย่างเอาแต่ใจ มือข้างหนึ่งยังกดท้ายทอยของนางไว้แน่นเพื่อไม่ให้หลบหนี

ซ่งหว่านหนิงเบิกตากว้าง พยายามดิ้นรนปัดป้องด้วยมือและเท้า ทว่าต่อให้ทุ่มเทแรงกายทั้งหมดก็ไม่อาจหลุดพ้นจากการพันธนาการ นางจึงตัดสินใจกัดลงบนลิ้นของเขาอย่างแรง

เซี่ยหลินยวนรู้สึกเจ็บจนต้องผละออกตามคาด เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแค่นหัวเราะเสียงเย็น “เก่งขึ้นนี่ รู้จักแว้งกัดคนแล้วหรือ”

“ท่านอ๋องโปรดสำรวมด้วย” นางยกมือขึ้นเช็ดปาก ตวัดสายตามองเขาด้วยความรังเกียจ

“สำรวมรึ?” มุมปากของเซี่ยหลินยวนยกยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา “ข้าใกล้ชิดกับฮูหยินของตนเอง ไม่สำรวมตรงที่ใดกัน?”

“ข้าไม่อยากเป็นฮูหยินของท่านแล้ว ขอท่านอ๋องโปรดปล่อยข้าไปเถิด”

“ข้าบอกแล้วไง ว่าจะไม่หย่า!”

จู่ ๆ เซี่ยหลินยวนก็บันดาลโทสะ เขาเงื้อหมัดทุบลงบนแผ่นเตียงอย่างแรง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว

ซ่งหว่านหนิงตกใจจนสะดุ้ง นั่งนิ่งอึ้งอยู่กับที่มิกล้าขยับเขยื้อน

เขากระชากเข็มขัดโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ดึงสาบเสื้อออกจนเผยให้เห็นแผงอกกำยำ ก่อนจะพุ่งเข้ากดร่างของนางให้นอนราบลงไปใต้ร่างด้วยใบหน้าเย็นชา

“ท่านจะทำอันใด?” ซ่งหว่านหนิงได้สติกลับคืนมา สองมือรีบดันแผงอกของเขาไว้แน่นเพื่อหยุดยั้งการกระทำขั้นต่อไป

เซี่ยหลินยวนไม่เอ่ยสิ่งใด หลับตาพรมจูบลงบนพวงแก้ม ติ่งหู และซอกคอของนางอย่างชำนาญ ก่อนจะไล่ลงไปเบื้องล่าง

“ปล่อยข้านะ!” นางกัดฟันพยายามอดกลั้นต่อสัมผัสปลุกปั่น ใบหน้าแดงก่ำราวกับมีเลือดซึมออกมา

การดิ้นรนของนางนอกจากจะทำให้เขาตื่นตัวมากขึ้นแล้ว ก็มิได้ช่วยอันใดเลย

ในที่สุด ระหว่างที่เขาหอบหายใจหนักหน่วงและหยัดกายขึ้นเล็กน้อย ซ่งหว่านหนิงก็ฉวยโอกาสนั้นตบหน้าเขาฉาดใหญ่

ใบหน้าของเซี่ยหลินยวนหันไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือสีแดงปรากฏชัดบนผิว บรรยากาศรอบกายพลันเย็นยะเยือก

จู่ ๆ นางก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา รีบยกมือปกปิดคอเสื้อที่หลุดลุ่ยแล้วหดตัวเข้ามุมกำแพง

เขาชะงักงันไปเนิ่นนาน เมื่อได้สติก็ก้มหน้าหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง หัวเราะจนร่างสั่นเทิ้ม

ยามที่หันกลับมามองนางอีกครั้ง ไฟราคะในดวงตาก็มอดดับลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงโทสะที่แผดเผา “ปกติเคยกินแต่กระต่ายน้อยแสนเชื่อง เปลี่ยนรสชาติมาลองแมวป่าพยศบ้างก็ไม่เลว”

กล่าวจบ เขาก็หยิบเข็มขัดบนพื้นขึ้นมา เอื้อมมือดึงร่างนางเข้ามาในอ้อมกอด บังคับรวบสองมือของนางขึ้นเหนือศีรษะ แล้วใช้เข็มขัดมัดติดไว้กับเสาเตียง

“น่าเสียดายที่กรงเล็บลูกแมวแหลมคมเกินไป คงต้องฝนทิ้งเสียหน่อย”

“เซี่ยหลินยวน ท่านมันคนสารเลว!”

ซ่งหว่านหนิงทั้งร้อนใจและโกรธแค้น เริ่มนึกเสียใจที่เมื่อครู่ไปยั่วยุโทสะของเขา นางควรจะรู้แต่แรกแล้วว่าเซี่ยหลินยวนมิใช่คนอารมณ์ดี

“ไม่เจอกันเพียงไม่กี่วัน แสร้งทำตัวเป็นสตรีรักนวลสงวนตัวอันใดกัน?”

เซี่ยหลินยวนถอดเสื้อตัวในที่เกะกะออก เผยให้เห็นเรือนร่างท่อนบนที่เปลือยเปล่า เขาโถมตัวลงมาทาบทับ แผงอกนั้นร้อนระอุราวกับเปลวเพลิง

“อย่าแตะต้องข้า...” ซ่งหว่านหนิงร้องไห้ออกมา หยาดน้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นจากหางตา

“ร้องไห้ทำไมกัน?” เซี่ยหลินยวนขมวดคิ้ว สติสัมปชัญญะเริ่มฟื้นคืนกลับมาบ้าง เขาก้มลงจุมพิตที่หางตาของนาง ปลายลิ้นรับรู้ได้ถึงรสชาติขมปร่า

ความน้อยเนื้อต่ำใจตลอดหลายปีที่ผ่านมาเอ่อล้นขึ้นมาในอก นางไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบขาดใจ

“เซี่ยหลินยวน ตกลงแล้วท่านเห็นข้าเป็นสิ่งใด? เป็นเพียงเครื่องมือระบายความใคร่? หรือเป็นแค่ตัวแทนของเฉียวอวี๋เอ๋อร์กันแน่?”

เซี่ยหลินยวนจ้องมองใบหน้าที่ไร้สีเลือดและซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัดของนาง หัวใจพลันกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง

เขาลองนึกทบทวนดู ซ่งหว่านหนิงกับเฉียวอวี๋เอ๋อร์มีใบหน้าที่คล้ายคลึงกันอยู่หลายส่วน ทว่าไม่รู้ด้วยเหตุใด เวลาอยู่ต่อหน้าซ่งหว่านหนิงเท่านั้นที่เขาจะเกิดความปรารถนาอันยากจะอธิบายได้

สำหรับเขาแล้ว เฉียวอวี๋เอ๋อร์คือผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิต เขาจึงสมควรที่จะดีต่อนาง

ส่วนซ่งหว่านหนิงคือภรรยาที่ถูกยัดเยียดให้ เขาไม่ได้รักนาง และจะไม่มีวันรักนาง เพียงแต่ร่างกายของนางเข้ากับเขาได้ดี เขาจึงยังตัดใจปล่อยมือไม่ได้ในเวลานี้ก็เท่านั้น

เมื่อหาเหตุผลเกลี้ยกล่อมตนเองได้แล้ว เซี่ยหลินยวนก็กลับมามีท่าทีแข็งกร้าวอย่างชอบธรรมอีกครั้ง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้างนอกนั่น มีคนตั้งเท่าใดที่อ้อนวอนอยากเป็นเครื่องมือระบายความใคร่ของข้า?”

“อย่างนั้นหรือ?” ซ่งหว่านหนิงเบือนหน้าหนีและหลับตาลง หยาดน้ำบนแพขนตาสั่นระริก “เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะคัดเลือกสตรีตระกูลดีมาเป็นอนุให้ท่านอ๋องก็แล้วกัน ขออภัยที่ร่างกายข้าอ่อนแอ ไม่สะดวกปรนนิบัติท่านอีกต่อไป”

แม้จะคิดเช่นนี้มาตลอด ทว่าพอถูกเขาแทงใจดำเข้าจริง ๆ นางก็ยังรู้สึกอัปยศอดสูอยู่ดี

การทุ่มเทเอาอกเอาใจมาหลายปี ในสายตาเขาแล้วกลับไร้ค่า สุดท้ายก็เป็นได้แค่เครื่องมือ ไม่ต่างอันใดกับสตรีภายนอกที่ต้องคอยชะเง้อคอขอความเมตตาจากเขา

“ซ่งหว่านหนิง!” ท่าทีเย็นชาไม่ยี่หระของนางทำเอาเซี่ยหลินยวนเดือดดาล เส้นเลือดตรงลำคอปูดโปน สองมือที่ยันแผ่นเตียงไว้กำแน่นจนข้อต่อขาวซีด ในที่สุดเขาก็หมดอารมณ์ ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้ากลับตามเดิม

“ตราบใดที่ข้ายังไม่อนุญาต เจ้าก็จงเป็นพระชายาของเจ้าอย่างว่าง่ายเสียเถิด” เขาปลดเข็มขัดที่มัดซ่งหว่านหนิงเอาไว้ออก นำมาคาดเอวอีกครั้ง “และอีกอย่าง ข้าไม่ต้องการอนุภรรยาที่ไหนทั้งนั้น”

“แล้วเฉียวอวี๋เอ๋อร์เล่า?” ซ่งหว่านหนิงคลึงข้อมือที่ถูกรัดจนแดงเป็นปื้น ตวัดสายตาจ้องมองตัวการ “ท่านรักนางถึงเพียงนั้น ยินยอมให้นางเป็นแค่อนุนอกเรือนไปตลอดชีวิตหรือ? ข้าเต็มใจหลีกทางให้พวกท่านครองคู่กัน ไม่ดีหรืออย่างไร?”

โทสะที่เซี่ยหลินยวนเพิ่งสะกดกลั้นเอาไว้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เฉียวอวี๋เอ๋อร์ เฉียวอวี๋เอ๋อร์อีกแล้ว!

เฉียวอวี๋เอ๋อร์มีบุญคุณช่วยชีวิตเขา ซ่งหว่านหนิงในฐานะภรรยา นอกจากจะไม่ซาบซึ้งใจแล้ว ยังคอยจ้องจับผิดหึงหวง ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!

“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า” เขาหรี่ตามองพลางทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ซ่งหว่านหนิงเหนื่อยล้าเหลือเกิน ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเซี่ยหลินยวน สุดท้ายนางจะต้องหมดเรี่ยวแรงเช่นนี้เสมอ เขาช่างเป็นวิบากกรรมของนางโดยแท้

เมื่อลุกขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น นางก็พบว่าชุดแต่งงานที่ถูกโยนทิ้งไปแล้ว กลับมาวางอยู่ข้างเตียงในสภาพสมบูรณ์ไร้รอยตำหนิ

น่าจะผ่านการซักจนสะอาดสะอ้าน พับเอาไว้อย่างเรียบร้อย ดูเหมือนว่าจะถูกรีดจนเรียบกริบ ไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย

“เสื้อผ้าชุดนี้เป็นมาอย่างไร?” ซ่งหว่านหนิงเอ่ยถามเหล่าสาวใช้ที่เข้ามาปรนนิบัติล้างหน้าหวีผม

“เรียนพระชายา ท่านอ๋องเป็นผู้สั่งให้คนนำมาส่งเจ้าค่ะ”

นางรู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อึดอัดทรมานอย่างยิ่ง

“เอาออกไปเผาทิ้งเสีย” นางจิบน้ำชาเพื่อกล้ำกลืนความรู้สึกนั้นลงไป “ข้าไม่อยากเห็นเสื้อผ้าชุดนี้อีก”

“เอ่อ...” เหล่าสาวใช้ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีผู้ใดกล้าขยับตัว

“ในเมื่อเรียกใช้พวกเจ้าไม่ได้ เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะตามนายหน้าค้าทาสมาขายพวกเจ้าทิ้งเสีย แล้วเปลี่ยนคนใหม่ที่ว่านอนสอนง่ายเข้ามาแทน” นางมองเงาในกระจกทองเหลือง ปักปิ่นดอกไม้ประดับมุกสีเงินอมขาวลงบนมวยผม พลางสังเกตสีหน้าหวาดหวั่นของพวกนาง

“เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบนำไปเดี๋ยวนี้”

บ่าวไพร่ในจวนอ๋องเหล่านี้ หากเป็นเรื่องสำคัญล้วนฟังแต่คำสั่งของเซี่ยหลินยวน หากไม่งัดไม้แข็งออกมาบ้าง คงเรียกใช้ยากเสียจริง

สามเดือน อดทนอีกเพียงสามเดือนเท่านั้น รอให้พ้นช่วงไว้ทุกข์เมื่อใด นางจะไปเข้าเฝ้าไทเฮาเพื่อขอราชโองการอนุญาตให้หย่าขาด!

“แม่นางเฉียว ท่านเข้าไปไม่ได้นะเจ้าคะ ท่านอ๋องสั่งไว้ว่าห้ามมิให้ท่านรบกวนพระชายา!”

ซ่งหว่านหนิงที่กำลังนั่งกินโจ๊กอยู่ริมหน้าต่าง ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมาจากนอกลานเรือน ดูท่าว่าความสงบสุขจะหายไปอีกแล้ว

นางลุกขึ้นเดินออกไปดู ก็เห็นเฉียวอวี๋เอ๋อร์พาคนกลุ่มใหญ่ บุกตะลุยเข้ามาในเรือนอย่างถือดี

เมื่อวานเพิ่งจะไปอาละวาดที่เรือนหลัก วันนี้ก็มาโวยวายที่เรือนรองอีก เฉียวอวี๋เอ๋อร์ผู้นี้ต้องการสิ่งใดกันแน่?

ซ่งหว่านหนิงรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

เมื่อเฉียวอวี๋เอ๋อร์เห็นนางเดินออกมา สีหน้าเย่อหยิ่งจองหองก็เปลี่ยนเป็นน่าสงสารในพริบตา “เรียนพระชายา จี้หยกของบ่าวหายไปเจ้าค่ะ ตามหาอยู่นานก็ไม่พบ เกรงว่าเมื่อวานตอนที่ยื้อยุดกับหลีรุ่ยคงจะทำตกเอาไว้ จึงได้มาตามหาที่นี่”

นางเบะปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสริมว่า “เป็นจี้หยกที่ท่านอ๋องเคยมอบให้บ่าวในตอนนั้นเจ้าค่ะ”