Masuk“ผู้หญิงคนนั้นคือคุณรัตติกาลครับ”ลลินเงยหน้าขึ้น“คุณรัตติกาลเป็นคนพาฉันออกจากคฤหาสน์จริงๆ หรือคะ?”“ใช่ครับ เธอเป็นคนอุ้มคุณออกมาทางประตูหลัง ก่อนจะนำคุณไปฝากไว้กับครอบครัวที่เธอไว้ใจ”“แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ?”อาชิตถอนหายใจ“หลังจากส่งคุณให้ครอบครัวนั้นแล้ว รัตติกาลก็ไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์อีกครับ เธอรู้ว่าคนของภาคภูมิกำลังตามหาเด็กทั้งสองคน จึงตัดสินใจตัดขาดจากอดีตทั้งหมด”แพรมุกขมวดคิ้วเล็กน้อย“คุณรัตติกาลไม่ใช่แม่แท้ๆ ของฉันใช่มั้ยคะ?”คำถามนั้นทำให้อาชิตหันมามองเธอ“ไม่ใช่ครับ”แพรมุกนิ่งไป ลลินถามพลางหันมองเธอ“หมายความว่าอย่างไรคะ?”“คุณรัตติกาลเป็นภรรยาของคุณพีระกิตจริงๆ ครับ และเธอเป็นคนเลี้ยงดูคุณแพรมุกมาตั้งแต่วันที่คุณแพรมุกถูกนำไปฝากไว้ ไม่ใช่มารดาผู้ให้กำเนิดของคุณแพรมุก”แพรมุกค่อยๆ ลดมือลงจากจี้เงิน“ถ้าอย่างนั้น…แม่แท้ๆ ของฉันคือคุณคาร่าใช่มั้ยคะ?”อาชิตมองเธอด้วยแววตาหนักใจ“ใช่ครับ เป็นคุณคาร่าครับ”ชื่อที่ไม่คุ้นเคยแต่ทำให้แพรมุกนิ่งงัน“คาร่าคือแม่ของฉัน?”“ใช่ครับ คาร่าเป็นภรรยาของมัตสึโตะ และเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดคุณ”แพรมุกมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ“แต่ก่อนหน้านี้
“มีอีกเรื่องที่ฉันอยากถามคุณค่ะ”แพรมุกเก็บจดหมายลงในซอง ก่อนหันกลับไปหาลลิน“ทำไมคุณถึงเข้ามารับตำแหน่งผู้บริหารโครงการ The River Crown?”ลลินนิ่งไปครู่หนึ่ง“ฉันได้รับการเสนอชื่อจากคณะกรรมการค่ะ ตอนแรกฉันไม่ได้สนใจโครงการนี้เป็นพิเศษ เพราะเป็นโครงการที่มีปัญหาเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินและข้อพิพาทมานาน แต่หลังจากได้รับเอกสารชุดแรก ฉันก็พบว่ามีชื่อของตระกูลมาราวาชิปรากฏอยู่หลายครั้ง”“แล้วคุณจึงเริ่มค้นหา?”“ใช่ค่ะ ฉันอยากรู้ว่าทำไมชื่อของครอบครัวหนึ่งถึงเกี่ยวข้องกับโครงการนี้มากขนาดนั้น”ลลินหยิบเอกสารอีกชุดออกมา“ฉันพบว่าภาคภูมิเป็นคนเสนอชื่อฉันเข้ามารับตำแหน่ง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยแสดงความสนใจในประวัติของฉันเลย”จอมทัพหรี่ตา“เขารู้ว่าคุณเป็นใคร?”“ฉันไม่แน่ใจค่ะ แต่มีบันทึกการประชุมที่ระบุว่าเขาเป็นคนยืนยันให้ฉันเข้ามาดูแลโครงการด้วยตัวเอง”“เขาต้องการอะไรจากคุณ?”ลลินเม้มริมฝีปาก“ฉันคิดว่าเขาต้องการให้ฉันเป็นคนลงนามในเอกสารบางอย่างค่ะ”เธอเปิดแฟ้มไปยังหน้าที่มีเครื่องหมายสีแดงกำกับ“เอกสารนี้เป็นแผนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินส่วนสำคัญของ The River Crown ไปยังบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง โ
“เพราะคุณมีสิ่งนี้ค่ะ”ลลินตอบ ก่อนจะหยิบรูปถ่ายอีกใบออกมาจากซองเอกสารเป็นภาพถ่ายเด็กหญิงตัวเล็กๆ สองคนยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ คนหนึ่งสวมชุดกระโปรงสีขาว อีกคนสวมชุดสีชมพูอ่อนสวมสร้อยที่เธอสวมอยู่ในตอนนี้ ทั้งคู่กำลังจับมือกันอยู่ โดยมีชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ด้านหลังแพรมุกมองภาพนั้นอย่างพินิจ ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่เด็กหญิงในชุดสีขาว“นี่…”“เด็กผู้หญิงในชุดสีขาวคือฉันเองค่ะ ส่วนอีกคนคือคุณ”ลลินใช้นิ้วแตะลงบนภาพอย่างแผ่วเบา“ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นเพียงภาพถ่ายเก่าของเด็กสองคนที่ครอบครัวรู้จัก แต่พอพลิกดูด้านหลัง ฉันก็พบข้อความที่คุณมัตสึโตะเขียนไว้”แพรมุกพลิกภาพตามตัวหนังสือจางลงตามกาลเวลา แต่ยังพออ่านได้ยูนะกับม่านฟ้า วันที่ลูกทั้งสองคนได้พบกันเป็นครั้งแรก“ฉันไม่เคยเห็นภาพนี้มาก่อนเลยค่ะ” แพรมุกพึมพำ“ฉันก็เหมือนกันค่ะ” ลลินยิ้มเศร้า “ทั้งที่เราอยู่ใกล้กันขนาดนี้ แต่ฉันกลับไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเคยมีพี่สาว”คำว่า พี่สาว ทำให้แพรมุกชะงักเล็กน้อยเธอเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง“คุณมั่นใจหรือคะว่าฉันคือยูนะ?”“ฉันไม่ได้เชื่อเพียงเพราะรูปถ่ายค่ะ” ลลินตอบ “ในกล่องยังมีเอกสารอีกหลายอย่า
“นายใหญ่ครับ” ชรินทร์เรียกเสียงเบา “เราตรวจสอบภาพจากกล้องตัวอื่นแล้ว รถคันนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังพื้นที่โครงการ The River Crown ครับ”จอมทัพหันขวับ“พวกมันจะพาพ่อฉันไปที่นั่นทำไม?”อาชิตซึ่งยืนเงียบอยู่นานพลันมีสีหน้าเคร่งเครียด“เพราะพวกมันกำลังจะทำบางอย่างกับทะเบียนผู้สืบทอดครับ”“หมายความว่าอย่างไร?”“ภาคภูมิรู้แล้วว่าคุณพบห้องลับในศาลเจ้า เขาคงคิดว่าหากไม่สามารถได้เอกสารมา ก็จะทำลายหลักฐานทั้งหมดเสีย และนำทัพอาจเป็นคนเดียวที่รู้ว่ามัตสึโตะซ่อนเอกสารฉบับสุดท้ายไว้ที่ไหน”แพรมุกขมวดคิ้ว“แต่เราได้เอกสารจากห้องชั้นในแล้วไม่ใช่หรือคะ?”“เอกสารที่เราได้เป็นทะเบียนรับรองผู้สืบทอดครับ แต่ยังมีบันทึกการส่งมอบกรรมสิทธิ์ฉบับสุดท้าย ซึ่งต้องมีลายเซ็นของผู้สืบทอดและพยานรับรองจากตระกูลจึงจะสมบูรณ์ มัตสึโตะอาจเก็บฉบับนั้นไว้กับตัวก่อนเกิดเหตุ”จอมทัพกำหมัดแน่น“ถ้าอย่างนั้นเราต้องไปช่วยพ่อก่อน”“ผมจะจัดกำลังให้ครับ” ชรินทร์ตอบแต่ก่อนที่ใครจะขยับตัว โทรศัพท์ของแพรมุกก็สั่นขึ้นข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักปรากฏบนหน้าจอ'หากอยากรู้ว่าคนที่ถูกพาออกจากคฤหาสน์คืนนั้นเป็นใคร จงมาที่อาคารต้อนรับของ The
“แต่สิ่งที่มัตซึคาโตะต้องการมากที่สุดไม่ใช่ตำแหน่งทายาทหรือที่ดินครับ” อาชิตพูดต่อ “เขาต้องการให้มัตสึโตะสูญเสียทุกอย่างเหมือนที่เขาเคยรู้สึกว่าตัวเองสูญเสียมาตลอดชีวิต”แพรมุกนิ่งฟัง“แล้วมัตสึโตะรู้เรื่องที่น้องชายร่วมมือกับภาคภูมิไหมคะ?”“รู้ครับ แต่เขาไม่เคยคิดว่ามัตซึคาโตะจะกล้าลงมือถึงขั้นฆ่าคน”อาชิตหยุดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเล่าต่อ“คืนที่เกิดไฟไหม้ มัตซึคาโตะเป็นคนเปิดทางให้คนของภาคภูมิเข้าไปในคฤหาสน์ เขาต้องการเอกสารสิทธิ์ที่ดินและตราประทับของตระกูล แต่มัตสึโตะรู้ทัน จึงนำเอกสารสำคัญออกไปซ่อนไว้ก่อนแล้ว”“ถ้าอย่างนั้นไฟไหม้ครั้งนั้นก็เกิดจากฝีมือของมัตซึคาโตะจริงๆ สินะคะ”“ใช่ครับ เขาเป็นคนจุดไฟ แต่คนที่ออกคำสั่งคือภาคภูมิ ทั้งสองคนต่างมีผลประโยชน์ร่วมกัน ภาคภูมิต้องการที่ดิน ส่วนมัตซึคาโตะต้องการทำลายพี่ชายของตัวเอง”แพรมุกกำมือแน่น“แล้วทำไมเขาถึงยังตามหาเอกสารมาจนถึงตอนนี้?”“เพราะเขายังไม่ได้สิ่งที่ต้องการครับ” อาชิตตอบ “เอกสารที่อยู่ในกล่องนี้เป็นเพียงหลักฐานส่วนหนึ่งเท่านั้น สิ่งที่ทำให้การโอนกรรมสิทธิ์สมบูรณ์จริงๆ คือทะเบียนผู้สืบทอดที่ถูกเก็บไว้ในห้องชั้นในของศาลเจ้า”
ธารธาราจ้องภาพบนหน้าจออย่างไม่อยากเชื่อสายตา ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที“ไม่จริง…ทำไมถึงเป็นเขาไปได้”แพรมุกหันไปมองภาพอีกครั้งชายในภาพสวมชุดบอดี้การ์ดสีดำของคฤหาสน์ ใบหน้าคมเข้มที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีปรากฏอยู่หน้าตู้เก็บเอกสารของจอมทัพคมสันหนึ่งในบอดี้การ์ดที่ทำงานใกล้ชิดกับจอมทัพมาหลายปี“นี่มันคมสันไม่ใช่เหรอคะ?” แพรมุกถามเสียงเบาจอมทัพรับโทรศัพท์จากชรินทร์มาดู สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที“ใช่”“แต่เขาเป็นคนของคุณไม่ใช่หรือคะ?”“เขาเป็นบอดี้การ์ดที่ฉันไว้ใจให้ดูแลความปลอดภัยของคฤหาสน์”จอมทัพเลื่อนดูภาพต่อไป ก่อนจะพบว่าคมสันไม่ได้เพียงเปิดตู้เอกสาร แต่ยังหยิบแฟ้มสีดำออกมา แล้วใช้โทรศัพท์ถ่ายภาพเอกสารด้านในอีกหลายหน้า“มันทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”ชรินทร์ก้มศีรษะ“ผมกำลังตรวจสอบย้อนหลังครับนายใหญ่ แต่จากภาพที่ได้รับ คมสันเข้าไปในห้องทำงานหลายครั้งในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา โดยอ้างว่าเข้าไปตรวจสอบระบบรักษาความปลอดภัย”จอมทัพกำโทรศัพท์แน่น“สองเดือน…”“ครับ”“แล้วทำไมไม่มีใครรายงานฉัน?”ชรินทร์นิ่งไป“เขาเป็นคนที่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึงพื้นที่ส่วนตัวของนายใหญ่ครับ อีกทั้งยังมีรหัสผ







