LOGIN“นายใหญ่ครับ” ชรินทร์เรียกเสียงเบา “เราตรวจสอบภาพจากกล้องตัวอื่นแล้ว รถคันนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังพื้นที่โครงการ The River Crown ครับ”จอมทัพหันขวับ“พวกมันจะพาพ่อฉันไปที่นั่นทำไม?”อาชิตซึ่งยืนเงียบอยู่นานพลันมีสีหน้าเคร่งเครียด“เพราะพวกมันกำลังจะทำบางอย่างกับทะเบียนผู้สืบทอดครับ”“หมายความว่าอย่างไร?”“ภาคภูมิรู้แล้วว่าคุณพบห้องลับในศาลเจ้า เขาคงคิดว่าหากไม่สามารถได้เอกสารมา ก็จะทำลายหลักฐานทั้งหมดเสีย และนำทัพอาจเป็นคนเดียวที่รู้ว่ามัตสึโตะซ่อนเอกสารฉบับสุดท้ายไว้ที่ไหน”แพรมุกขมวดคิ้ว“แต่เราได้เอกสารจากห้องชั้นในแล้วไม่ใช่หรือคะ?”“เอกสารที่เราได้เป็นทะเบียนรับรองผู้สืบทอดครับ แต่ยังมีบันทึกการส่งมอบกรรมสิทธิ์ฉบับสุดท้าย ซึ่งต้องมีลายเซ็นของผู้สืบทอดและพยานรับรองจากตระกูลจึงจะสมบูรณ์ มัตสึโตะอาจเก็บฉบับนั้นไว้กับตัวก่อนเกิดเหตุ”จอมทัพกำหมัดแน่น“ถ้าอย่างนั้นเราต้องไปช่วยพ่อก่อน”“ผมจะจัดกำลังให้ครับ” ชรินทร์ตอบแต่ก่อนที่ใครจะขยับตัว โทรศัพท์ของแพรมุกก็สั่นขึ้นข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักปรากฏบนหน้าจอ'หากอยากรู้ว่าคนที่ถูกพาออกจากคฤหาสน์คืนนั้นเป็นใคร จงมาที่อาคารต้อนรับของ The
“แต่สิ่งที่มัตซึคาโตะต้องการมากที่สุดไม่ใช่ตำแหน่งทายาทหรือที่ดินครับ” อาชิตพูดต่อ “เขาต้องการให้มัตสึโตะสูญเสียทุกอย่างเหมือนที่เขาเคยรู้สึกว่าตัวเองสูญเสียมาตลอดชีวิต”แพรมุกนิ่งฟัง“แล้วมัตสึโตะรู้เรื่องที่น้องชายร่วมมือกับภาคภูมิไหมคะ?”“รู้ครับ แต่เขาไม่เคยคิดว่ามัตซึคาโตะจะกล้าลงมือถึงขั้นฆ่าคน”อาชิตหยุดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเล่าต่อ“คืนที่เกิดไฟไหม้ มัตซึคาโตะเป็นคนเปิดทางให้คนของภาคภูมิเข้าไปในคฤหาสน์ เขาต้องการเอกสารสิทธิ์ที่ดินและตราประทับของตระกูล แต่มัตสึโตะรู้ทัน จึงนำเอกสารสำคัญออกไปซ่อนไว้ก่อนแล้ว”“ถ้าอย่างนั้นไฟไหม้ครั้งนั้นก็เกิดจากฝีมือของมัตซึคาโตะจริงๆ สินะคะ”“ใช่ครับ เขาเป็นคนจุดไฟ แต่คนที่ออกคำสั่งคือภาคภูมิ ทั้งสองคนต่างมีผลประโยชน์ร่วมกัน ภาคภูมิต้องการที่ดิน ส่วนมัตซึคาโตะต้องการทำลายพี่ชายของตัวเอง”แพรมุกกำมือแน่น“แล้วทำไมเขาถึงยังตามหาเอกสารมาจนถึงตอนนี้?”“เพราะเขายังไม่ได้สิ่งที่ต้องการครับ” อาชิตตอบ “เอกสารที่อยู่ในกล่องนี้เป็นเพียงหลักฐานส่วนหนึ่งเท่านั้น สิ่งที่ทำให้การโอนกรรมสิทธิ์สมบูรณ์จริงๆ คือทะเบียนผู้สืบทอดที่ถูกเก็บไว้ในห้องชั้นในของศาลเจ้า”
ธารธาราจ้องภาพบนหน้าจออย่างไม่อยากเชื่อสายตา ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที“ไม่จริง…ทำไมถึงเป็นเขาไปได้”แพรมุกหันไปมองภาพอีกครั้งชายในภาพสวมชุดบอดี้การ์ดสีดำของคฤหาสน์ ใบหน้าคมเข้มที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีปรากฏอยู่หน้าตู้เก็บเอกสารของจอมทัพคมสันหนึ่งในบอดี้การ์ดที่ทำงานใกล้ชิดกับจอมทัพมาหลายปี“นี่มันคมสันไม่ใช่เหรอคะ?” แพรมุกถามเสียงเบาจอมทัพรับโทรศัพท์จากชรินทร์มาดู สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที“ใช่”“แต่เขาเป็นคนของคุณไม่ใช่หรือคะ?”“เขาเป็นบอดี้การ์ดที่ฉันไว้ใจให้ดูแลความปลอดภัยของคฤหาสน์”จอมทัพเลื่อนดูภาพต่อไป ก่อนจะพบว่าคมสันไม่ได้เพียงเปิดตู้เอกสาร แต่ยังหยิบแฟ้มสีดำออกมา แล้วใช้โทรศัพท์ถ่ายภาพเอกสารด้านในอีกหลายหน้า“มันทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”ชรินทร์ก้มศีรษะ“ผมกำลังตรวจสอบย้อนหลังครับนายใหญ่ แต่จากภาพที่ได้รับ คมสันเข้าไปในห้องทำงานหลายครั้งในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา โดยอ้างว่าเข้าไปตรวจสอบระบบรักษาความปลอดภัย”จอมทัพกำโทรศัพท์แน่น“สองเดือน…”“ครับ”“แล้วทำไมไม่มีใครรายงานฉัน?”ชรินทร์นิ่งไป“เขาเป็นคนที่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึงพื้นที่ส่วนตัวของนายใหญ่ครับ อีกทั้งยังมีรหัสผ
'ถึงยูนะ ลูกสาวของพ่อหากลูกได้อ่านข้อความฉบับนี้ แสดงว่าลูกได้กลับมายังสถานที่ซึ่งพ่อเคยสัญญาว่าจะปกป้องเอาไว้แล้วพ่อรู้ดีว่าลูกคงมีคำถามมากมาย ทั้งเรื่องชื่อยูนะ เรื่องแม่ และเรื่องไฟไหม้ในคืนนั้น พ่ออยากเป็นคนอธิบายทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่พ่อไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พบลูกอีกหรือไม่'แพรมุกอ่านมาถึงตรงนี้ก็ต้องหยุดพัก น้ำตาค่อยๆ เอ่อขึ้นในดวงตาเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองเคยมีชื่ออีกชื่อหนึ่ง ไม่เคยรู้ว่าครั้งหนึ่งมีใครบางคนพยายามปกป้องเธอจากอันตรายจนถึงขั้นต้องสลับตัวเธอกับเด็กอีกคนเธอสูดลมหายใจ ก่อนจะอ่านต่อ'สิบสองปีก่อน ภาคภูมิ วรเมธากุลต้องการครอบครองที่ดินของตระกูลมาราวาชิ เขาร่วมมือกับคนในบริษัทและใช้อาคมเป็นผู้จัดการเรื่องสกปรก ทั้งปลอมแปลงเอกสาร ข่มขู่พยาน และวางแผนเผาคฤหาสน์เพื่อทำลายหลักฐานการถือครองที่ดินฉบับดั้งเดิมแต่สิ่งที่ภาคภูมิไม่รู้คือ พ่อได้ทำสำเนาหลักฐานทั้งหมดไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว และเก็บรักษาเอาไว้ในศาลเจ้าแห่งนี้อาชิตเป็นคนเดียวที่รู้ตำแหน่งของเอกสาร ส่วนแม่ของลูกเป็นคนเก็บรักษาหลักฐานเกี่ยวกับการเงินและรายชื่อผู้ร่วมกระทำผิดในคืนที่เกิดเหตุ พ่อรู้ว่าพวกมันกำลัง
“ผมอยู่ข้างในครับ…”เสียงของอาชิตแหบพร่า ก่อนจะไอออกมาอย่างหนัก“น้ำใส…ลูกมาถึงแล้วใช่ไหม?”“พ่อ! หนูอยู่นี่ค่ะ พ่อไม่ต้องกลัวนะ หนูจะพาพ่อออกมา!”“อย่าเพิ่งเปิดประตู!”อาชิตรีบห้าม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน“ฟังพ่อให้ดี ประตูบานนี้ไม่ได้มีไว้ขังคน แต่มันมีไว้ปกป้องสิ่งที่อยู่ข้างใน ถ้าเปิดโดยไม่มีตราประทับ พวกเธอจะไม่มีวันได้เห็นความจริงทั้งหมด”แพรมุกขมวดคิ้ว“คุณอาชิตคะ ฉันแพรมุกค่ะ ทำไมคุณถึงเรียกฉันด้วยชื่อยูนะ?”ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงของอาชิตจะดังขึ้นอีกครั้ง“เพราะนั่นคือชื่อที่พ่อของเธอตั้งให้…และฉันเป็นคนรับปากเขาว่าจะปกป้องเธอจนกว่าจะถึงวันที่เธอกลับมาที่นี่”แพรมุกนิ่งงัน“คุณรู้จักพ่อฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ?”“ฉันรู้จักมัตสึโตะดีกว่าที่เธอคิด เขาไม่ได้เป็นเพียงผู้รับโอนที่ดิน แต่เป็นทายาทสายตรงของตระกูลมาราวาชิ ส่วนแม่ของเธอก็เป็นคนที่ช่วยเก็บรักษาหลักฐานทั้งหมดเอาไว้”จอมทัพขยับเข้ามาใกล้ประตู“แล้วเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินเฟสสามล่ะครับ?”“ที่ดินผืนนี้เป็นมรดกของตระกูลมาราวาชิ ไม่เคยมีการขายหรือโอนกรรมสิทธิ์อย่างสมบูรณ์ เอกสารที่พวกคุณพบเป็นเพียงสัญญาที่ถูกจัดทำขึ้นเพ
“เราจะไปช่วยอาชิตที่ศาลเจ้า แต่ฉันต้องเตือนพวกเธอก่อน ที่นั่นอาจมีคนของพวกมันอยู่มากกว่าที่เราคิด”“ฉันไม่สนค่ะ ขอแค่ช่วยพ่อออกมาให้ได้ก็พอ” ธารธาราตอบทันที“ฉันเข้าใจ แต่ถ้าเธอบุกเข้าไปโดยไม่ระวัง เราอาจต้องเสียคนเพิ่มอีก”จอมทัพหันไปหาแพรมุก เห็นใบหน้าของเธอยังคงซีดจากการสูดควันไฟ เขาจึงเอื้อมมือมาจับไหล่ทั้งสองข้าง“ส่วนเธอ ถ้าเกิดอะไรขึ้นต้องอยู่ข้างฉัน ห้ามแยกตัวไปไหนเด็ดขาด”แพรมุกสบตาเขา“ฉันรับปากว่าจะระวังตัวค่ะ แต่ถ้าเจอหลักฐานสำคัญ ฉันก็ต้องดูให้แน่ใจ”“แพร…”“ฉันไม่อยากให้เรื่องเมื่อสิบสองปีก่อนเกิดขึ้นซ้ำอีกแล้วค่ะ”แววตาของหญิงสาวจริงจังจนจอมทัพไม่อาจโต้แย้ง เขาถอนหายใจ ก่อนพยักหน้ารับอย่างจำยอม“ก็ได้ แต่เธอต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง”ไม่นานนัก รถยนต์หลายคันก็เคลื่อนออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าสู่พื้นที่เฟสสามของ The River Crownระหว่างทาง ชรินทร์รายงานข้อมูลผ่านโทรศัพท์เป็นระยะ“นายใหญ่ครับ เราพบสัญญาณรบกวนบริเวณถนนด้านหลังศาลเจ้า กล้องวงจรปิดในรัศมีห้าร้อยเมตรถูกตัดสัญญาณทั้งหมดแล้วครับ”“มีทางเข้าอื่นไหม?”“มีครับ ทางเดินเก่าทางทิศตะวันออก แต่ค่อนข้างแคบ รถยนต์เข้าไปไม่ได้







