LOGINแพรมุกกลับมานั่งอยู่ในห้องพักของคฤหาสน์เธอวางภาพถ่ายของคาร่าลงบนโต๊ะ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความอีกครั้งเรือนกระจกเก่าหลังโครงการ เวลา 20.30 น.เธอเหลือบมองนาฬิกาเหลือเวลาอีกสิบห้านาทีแพรมุกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมาเธอเขียนข้อความสั้นๆ ฝากไว้กับจอมทัพฉันมีธุระเล็กน้อย จะออกไปไม่นาน ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะหลังจากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องโดยไม่ได้เรียกใครแต่ทันทีที่ประตูคฤหาสน์ปิดลง ชายคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่บริเวณทางเดินด้านข้างก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา“เธอออกมาแล้วครับ”ปลายสายตอบกลับมาเพียงสั้นๆ“ตามไป อย่าให้คลาดสายตา”ชายคนนั้นรับคำ ก่อนเดินตามแพรมุกไปอย่างเงียบเชียบเรือนกระจกเก่าหลังโครงการ The River Crown ถูกทิ้งร้างมานานกระจกหลายบานมีรอยแตกร้าว พื้นบางส่วนถูกปกคลุมด้วยวัชพืช และต้นไม้ประดับที่เคยได้รับการดูแลอย่างดีต่างแห้งเหี่ยวไปตามกาลเวลาแพรมุกเดินเข้ามาด้านในอย่างระมัดระวัง“มีใครอยู่ไหมคะ?”ไม่มีเสียงตอบรับเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา20.29 น.อีกหนึ่งนาทีทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลังแพรมุกหันกลับไปทันทีชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู เขาสว
เสียงโทรศัพท์ของจอมทัพดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบชายหนุ่มก้มมองหน้าจอ ก่อนกดรับสาย“ว่าอย่างไรชรินทร์?”ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย“ตรวจสอบให้ละเอียด อย่าเพิ่งให้ใครเข้าไปยุ่งกับเอกสารชุดนั้น ฉันจะกลับไปดูเอง”จอมทัพวางสาย ก่อนหันมาหาแพรมุก“มีอะไรหรือคะ?”“ชรินทร์แจ้งว่าตำรวจต้องการสำเนาเอกสารจากห้องลับในศาลเจ้าไปประกอบสำนวน ผมคงต้องกลับไปจัดการก่อน”“ถ้าอย่างนั้นคุณไปเถอะค่ะ ฉันจะกลับพร้อมคุณ”“คุณแน่ใจนะว่าไม่อยากอยู่คุยกับลลินต่อ?”แพรมุกหันไปยิ้มให้หญิงสาว“ไว้เราค่อยนัดเจอกันอีกก็ได้ค่ะ วันนี้ฉันได้รู้เรื่องของตัวเองมากมายแล้ว”ลลินยิ้มตอบ“ฉันจะติดต่อพี่แพรนะคะ ยังมีเอกสารอีกหลายอย่างที่อยากให้พี่ได้อ่าน”“ได้ค่ะ”แพรมุกกอดซองเอกสารไว้แนบอก ก่อนเดินตามจอมทัพออกจากอาคารต้อนรับเธอไม่รู้เลยว่า การออกจากสถานที่แห่งนี้ในวันนี้จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดลานจอดรถด้านหลังอาคารค่อนข้างเงียบจอมทัพเดินนำไปยังรถ ขณะที่ชรินทร์ซึ่งได้รับคำสั่งให้มารออยู่ก่อนแล้วรีบเดินเข้ามาหา“นายใหญ่ครับ”“มีอะไร?”“ผมตรวจสอบเส้นทางที่รถของอาคมใช้แล้ว
ลลินปิดแฟ้มเอกสาร ก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบเดิมขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง“ถ้าอย่างนั้น เด็กหญิงในภาพก็มีแม่สองคน แต่ละคนก็ทำหน้าที่ปกป้องพวกเราในคืนนั้น”แพรมุกหันไปมอง“หมายความว่าอย่างไรคะ?”“คุณคาร่าเป็นแม่แท้ๆ ของพี่ ส่วนคุณรัตติกาลเป็นคนที่พาฉันออกจากคฤหาสน์และช่วยให้ฉันมีชีวิตรอด”ลลินยิ้มเศร้า“ฉันอาจไม่ได้มีโอกาสเรียกเธอว่าแม่ แต่ฉันก็อยากรู้จักผู้หญิงที่ช่วยชีวิตฉันไว้ค่ะ”อาชิตพยักหน้า“รัตติกาลเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญมากครับ เธอรู้ว่าการกลับเข้าไปในคฤหาสน์อาจทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย แต่เธอก็ยังเลือกช่วยเด็กที่ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกับตัวเอง”แพรมุกยิ้มบางๆ“เธอเป็นแบบนั้นจริงๆ ค่ะ”ลลินมองเธอ“พี่แพรคงคิดถึงเธอมาก”“ค่ะ ฉันคิดถึงเธอเสมอ”แพรมุกหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ“แต่ตอนนี้ฉันอยากรู้จักแม่แท้ๆ ของตัวเองด้วย ฉันอยากรู้ว่าคาร่าเป็นคนแบบไหน ชอบอะไร ยิ้มอย่างไร และทำไมถึงเลือกจี้เงินชิ้นนี้ให้ฉัน”อาชิตมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน“ถ้าคุณได้พบคาร่า คุณจะรู้ว่าเธอเป็นคนที่รักคุณมากเพียงใดครับ”“คุณคิดว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ไหมคะ?”อาชิตนิ่งไปครู่หนึ่ง“ผมไม่อยากให้ความหวังคุณโดยไม่มีหลักฐานค
“ผู้หญิงคนนั้นคือคุณรัตติกาลครับ”ลลินเงยหน้าขึ้น“คุณรัตติกาลเป็นคนพาฉันออกจากคฤหาสน์จริงๆ หรือคะ?”“ใช่ครับ เธอเป็นคนอุ้มคุณออกมาทางประตูหลัง ก่อนจะนำคุณไปฝากไว้กับครอบครัวที่เธอไว้ใจ”“แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ?”อาชิตถอนหายใจ“หลังจากส่งคุณให้ครอบครัวนั้นแล้ว รัตติกาลก็ไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์อีกครับ เธอรู้ว่าคนของภาคภูมิกำลังตามหาเด็กทั้งสองคน จึงตัดสินใจตัดขาดจากอดีตทั้งหมด”แพรมุกขมวดคิ้วเล็กน้อย“คุณรัตติกาลไม่ใช่แม่แท้ๆ ของฉันใช่มั้ยคะ?”คำถามนั้นทำให้อาชิตหันมามองเธอ“ไม่ใช่ครับ”แพรมุกนิ่งไป ลลินถามพลางหันมองเธอ“หมายความว่าอย่างไรคะ?”“คุณรัตติกาลเป็นภรรยาของคุณพีระกิตจริงๆ ครับ และเธอเป็นคนเลี้ยงดูคุณแพรมุกมาตั้งแต่วันที่คุณแพรมุกถูกนำไปฝากไว้ ไม่ใช่มารดาผู้ให้กำเนิดของคุณแพรมุก”แพรมุกค่อยๆ ลดมือลงจากจี้เงิน“ถ้าอย่างนั้น…แม่แท้ๆ ของฉันคือคุณคาร่าใช่มั้ยคะ?”อาชิตมองเธอด้วยแววตาหนักใจ“ใช่ครับ เป็นคุณคาร่าครับ”ชื่อที่ไม่คุ้นเคยแต่ทำให้แพรมุกนิ่งงัน“คาร่าคือแม่ของฉัน?”“ใช่ครับ คาร่าเป็นภรรยาของมัตสึโตะ และเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดคุณ”แพรมุกมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ“แต่ก่อนหน้านี้
“มีอีกเรื่องที่ฉันอยากถามคุณค่ะ”แพรมุกเก็บจดหมายลงในซอง ก่อนหันกลับไปหาลลิน“ทำไมคุณถึงเข้ามารับตำแหน่งผู้บริหารโครงการ The River Crown?”ลลินนิ่งไปครู่หนึ่ง“ฉันได้รับการเสนอชื่อจากคณะกรรมการค่ะ ตอนแรกฉันไม่ได้สนใจโครงการนี้เป็นพิเศษ เพราะเป็นโครงการที่มีปัญหาเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินและข้อพิพาทมานาน แต่หลังจากได้รับเอกสารชุดแรก ฉันก็พบว่ามีชื่อของตระกูลมาราวาชิปรากฏอยู่หลายครั้ง”“แล้วคุณจึงเริ่มค้นหา?”“ใช่ค่ะ ฉันอยากรู้ว่าทำไมชื่อของครอบครัวหนึ่งถึงเกี่ยวข้องกับโครงการนี้มากขนาดนั้น”ลลินหยิบเอกสารอีกชุดออกมา“ฉันพบว่าภาคภูมิเป็นคนเสนอชื่อฉันเข้ามารับตำแหน่ง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยแสดงความสนใจในประวัติของฉันเลย”จอมทัพหรี่ตา“เขารู้ว่าคุณเป็นใคร?”“ฉันไม่แน่ใจค่ะ แต่มีบันทึกการประชุมที่ระบุว่าเขาเป็นคนยืนยันให้ฉันเข้ามาดูแลโครงการด้วยตัวเอง”“เขาต้องการอะไรจากคุณ?”ลลินเม้มริมฝีปาก“ฉันคิดว่าเขาต้องการให้ฉันเป็นคนลงนามในเอกสารบางอย่างค่ะ”เธอเปิดแฟ้มไปยังหน้าที่มีเครื่องหมายสีแดงกำกับ“เอกสารนี้เป็นแผนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินส่วนสำคัญของ The River Crown ไปยังบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง โ
“เพราะคุณมีสิ่งนี้ค่ะ”ลลินตอบ ก่อนจะหยิบรูปถ่ายอีกใบออกมาจากซองเอกสารเป็นภาพถ่ายเด็กหญิงตัวเล็กๆ สองคนยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ คนหนึ่งสวมชุดกระโปรงสีขาว อีกคนสวมชุดสีชมพูอ่อนสวมสร้อยที่เธอสวมอยู่ในตอนนี้ ทั้งคู่กำลังจับมือกันอยู่ โดยมีชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ด้านหลังแพรมุกมองภาพนั้นอย่างพินิจ ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่เด็กหญิงในชุดสีขาว“นี่…”“เด็กผู้หญิงในชุดสีขาวคือฉันเองค่ะ ส่วนอีกคนคือคุณ”ลลินใช้นิ้วแตะลงบนภาพอย่างแผ่วเบา“ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นเพียงภาพถ่ายเก่าของเด็กสองคนที่ครอบครัวรู้จัก แต่พอพลิกดูด้านหลัง ฉันก็พบข้อความที่คุณมัตสึโตะเขียนไว้”แพรมุกพลิกภาพตามตัวหนังสือจางลงตามกาลเวลา แต่ยังพออ่านได้ยูนะกับม่านฟ้า วันที่ลูกทั้งสองคนได้พบกันเป็นครั้งแรก“ฉันไม่เคยเห็นภาพนี้มาก่อนเลยค่ะ” แพรมุกพึมพำ“ฉันก็เหมือนกันค่ะ” ลลินยิ้มเศร้า “ทั้งที่เราอยู่ใกล้กันขนาดนี้ แต่ฉันกลับไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเคยมีพี่สาว”คำว่า พี่สาว ทำให้แพรมุกชะงักเล็กน้อยเธอเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง“คุณมั่นใจหรือคะว่าฉันคือยูนะ?”“ฉันไม่ได้เชื่อเพียงเพราะรูปถ่ายค่ะ” ลลินตอบ “ในกล่องยังมีเอกสารอีกหลายอย่า


![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




