ของขวัญแด่คนข้างบ้าน

เมื่อแสงตะวันเริ่มคล้อยต่ำ กลิ่นอายความเหนื่อยล้าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจวนเก่าที่บัดนี้เริ่มสะอาดตาขึ้นบ้างแล้ว หลี่ซูเยี่ยนและหลินเม่ยหลิงนั่งทรุดตัวลงบนม้านั่งไม้ที่ขัดถูจนขึ้นเงา ทั้งสองแม่ลูกหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมพลางดื่มน้ำลอยดอกมะลิที่พกติดตัวมาเพื่อดับความกระหาย

"ในที่สุดพื้นไม้ก็พอมองเห็นสีจริงเสียที" 

หลี่ซูเยี่ยนเอ่ยพลางทอดสายตามองไปรอบโถงเรือนที่ดูสงบลงกว่าเมื่อเช้ามากนัก

 "ชิงเหยา เจ้าพักเสียเถิดลูก เหงื่อโทรมกายเช่นนี้เดี๋ยวไข้จะกลับมาอีก"

หลินชิงเหยา ยิ้มรับพลางยกจอกน้ำขึ้นจิบ ทว่าในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมจวนไม้ กลิ่นประหลาดอย่างหนึ่งกลับค่อย ๆ แทรกซึมผ่านรอยแตกของบานหน้าต่าง มันเป็นกลิ่นฉุนที่ชวนให้สะอิดสะเอียน ราวกับมีซากสัตว์เน่าเปื่อยถูกกองทิ้งไว้กลางแดดจัด

"กลิ่นสิ่งใดกัน เหตุใดจึงเหม็นเน่าถึงเพียงนี้"

 หลินเม่ยหลิงยกมือขึ้นปิดจมูกพลางขมวดคิ้วมุ่น

หลินชิงเหยาวางจอกน้ำลงทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับฉายแววสงสัย นางไม่ได้เพียงแค่ได้กลิ่น แต่สัญชาตญาณนักปรุงเครื่องหอมบอกนางว่านี่ไม่ใช่กลิ่นเน่าเสียตามธรรมชาติ

 "กลิ่นขี้วัวผสมกับดินเลนเน่า ทิศทางมาจากกำแพงทิศตะวันออกเจ้าค่ะ"

นางไม่ลดละความสงสัย พยุงร่างบอบบางลุกขึ้นเดินมุ่งหน้าไปยังกำแพงสูงใหญ่ที่กั้นระหว่างจวนเก่ากับจวนกั๋วกงอันโอ่อ่า นางลากบันไดไม้เก่า ๆ ที่เพิ่งใช้เช็ดถูขื่อคามาวางพาดกับกำแพงไม้ที่เริ่มผุพัง ก่อนจะค่อย ๆ ปีนขึ้นไปอย่างแผ่วเบาเพื่อสำรวจต้นตอ

ภาพที่ปรากฏเบื้องหลังกำแพงทำให้นางต้องเม้มริมฝีปากแน่น

ที่อีกฝั่งของกำแพง บ่าวไพร่ชายหญิงกลุ่มหนึ่งในชุดผ้าเนื้อดีของจวนกั๋วกง กำลังช่วยกันเทกระจาดปุ๋ยคอกสด ๆ ที่ยังมีไอร้อนระอุซ้อนทับกันเป็นพะเนิน กลิ่นเหม็นตลบอบอวลจนแมลงวันเริ่มรุมล้อม ที่ร้ายไปกว่านั้นคือพวกเขากำลังหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

"เทลงไปอีก ฮูหยินใหญ่สั่งมาว่าให้กองไว้ให้สูงที่สุด ยิ่งเหม็นจนคนข้างบ้านอยู่ไม่ได้ยิ่งดี"

 สาวใช้ท่าทางจองหองคนหนึ่งจีบปากจีบคอสั่งการ 

"ขุนนางบ้านนอกคอกนาเพียงแค่นี้ คิดจะมาชูคออยู่เคียงข้างจวนกั๋วกง ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"

"นั่นสิ พี่หญิงหลัว เห็นว่าตัวพ่อใส่ชุดขุนนางสีซีดจนแทบจะกลายเป็นสีขาว พวกลูกสาวก็คงเป็นพวกกึ่งมนุษย์กึ่งผีที่ต้องลมก็ล้มพับไปแล้วกระมัง" 

บ่าวชายคนหนึ่งสำทับพลางใช้จอบเกลี่ยปุ๋ยให้ชิดกำแพงฝั่งตระกูลหลินมากที่สุด 

"จวนร้างแห่งนี้พระองค์ประทานให้เป็นที่ดัดสันดานพวกไพร่เลื่อนขั้นชัด ๆ หากทนไม่ได้จนต้องหอบหิ้วกันหนีกลับชายแดนไปเสียได้ ก็คงจะบันเทิงใจฮูหยินใหญ่มิใช่น้อย"

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลอดผ่านรอยแตกของไม้ หลินชิงเหยาที่เกาะขอบกำแพงอยู่นั้นนิ่งงันไปครู่หนึ่ง โทสะขุมหนึ่งแล่นพล่านจากอกขึ้นสู่ใบหน้า แต่ความโกรธนั้นไม่ได้ทำให้นางสูญเสียสติ ตรงกันข้าม มันกลับทำให้นางใจเย็นราวกับน้ำแข็ง

'อยากเล่นเกมกลิ่นกับข้าอย่างนั้นหรือ'

 นางคิดในใจพลางเหยียดยิ้มเย็นที่มุมปาก 

'ในโลกก่อน ข้าเคยปรุงเครื่องหอมสยบกลิ่นเน่าในห้องแล็บที่ซับซ้อนกว่านี้ร้อยเท่า แค่ขี้วัวกองเดียว ข้าจะทำให้พวกเจ้าจำกลิ่นนี้ไปจนวันตาย'

นางค่อย ๆ ปีนลงจากบันไดด้วยฝีเท้าเงียบกริบ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องครัวที่นางเริ่มจัดระเบียบไว้

 "ท่านแม่ พี่ใหญ่ พวกท่านเข้าไปพักในห้องนอนก่อนเถิดเจ้าค่ะ ปิดประตูหน้าต่างให้มิดชิด ข้าจะไปจัดเตรียมของขวัญให้เพื่อนบ้านผู้มีเมตตาเสียหน่อย"

"ชิงเหยา เจ้าจะทำสิ่งใด" 

หลี่ซูเยี่ยนถามด้วยความเป็นห่วง

"ข้าจะทำความสะอาดจวนให้ หมดจดจริง ๆ เสียทีเจ้าค่ะ"

 นางตอบสั้น ๆ ก่อนจะมุ่งหน้าสู่เรือนตะวันออก

หลินชิงเหยาเริ่มกวาดสายตาหาวัตถุดิบที่นางแอบเก็บรวบรวมมาตั้งแต่อยู่อำเภอมู่หานและที่หาได้รอบ ๆ จวนร้าง นางหยิบกำมะถันก้อนเล็ก ๆ ที่ใช้สำหรับไล่งูออกมา ตามด้วยผงการบูรเข้มข้นและน้ำมันพริกสกัดที่นางปรุงไว้กินเอง นอกจากนี้ยังมีสารสกัดจากยางรักที่มีฤทธิ์ทำให้คันคะเยอหากสัมผัสถูกผิวหนัง

นางนำส่วนผสมทั้งหมดมาบดรวมกันในครกหินเล็ก ๆ อย่างรวดเร็ว ควันจาง ๆ ที่ส่งกลิ่นฉุนแต่อบอวลด้วยกลิ่นหอมแปลกประหลาดเริ่มลอยคลุ้ง นางหยิบถ่านไม้ที่ยังมีความร้อนมาห่อด้วยใบตองแห้งและเศษผ้า ก่อนจะโรยผงที่ปรุงขึ้นลงไปจนหนาเตอะ

นี่ไม่ใช่เพียงเครื่องหอม แต่มันคือ ระเบิดกลิ่นพิฆาตที่นางออกแบบมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

นางปีนบันไดกลับขึ้นไปอีกครั้ง ยามนี้ลมพัดเปลี่ยนทิศมุ่งตรงไปยังจวนกั๋วกงพอดี นางจุดไฟที่ปลายเศษผ้าจนเกิดควันโขมง ก่อนจะขว้างลูกกลม ๆ เหล่านั้นลงไปในกองปุ๋ยคอกฝั่งนู้นอย่างแม่นยำหลายลูกซ้อน

พริบตาเดียว ควันสีเทาอ่อนที่แฝงไปด้วยความแสบร้อนของพริกและความฉุนของกำมะถันก็เริ่มพวยพุ่งออกมาจากกองปุ๋ยคอก ควันที่ดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยนั้นกลับแทรกซึมเข้าสู่รูขุมขนและเยื่อบุจมูกของบ่าวไพร่จวนกั๋วกงอย่างรวดเร็ว

"เอ๊ะ! กลิ่นสิ่งใดกัน เหตุใดข้าจึงรู้สึกแสบจมูกเช่นนี้ อั๊ก! แค่ก ๆ" 

สาวใช้ที่ชื่อหลัวเริ่มจามออกมาอย่างรุนแรงจนตัวโยน

"ข้า... ข้าแสบตาไปหมดแล้ว ปุ๋ยคอกนี้ใส่สิ่งใดลงไปกันแน่ ฮัดชิ้ว!" 

บ่าวชายอีกคนทิ้งจอบลงแล้วยกมือขึ้นขยี้ตา ทว่ามือที่เปื้อนเศษควันกลับยิ่งทำให้ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับถูกไฟเผา

ควันที่หลินชิงเหยาปรุงขึ้นนั้นมีคุณสมบัติพิเศษ เมื่อมันรวมตัวกับความชื้นและสารบางอย่างในปุ๋ยคอก กลิ่นเหม็นจะทวีความรุนแรงขึ้นเป็นสิบเท่า พร้อมกับส่งฤทธิ์การระคายเคืองอย่างรุนแรง บ่าวไพร่กลุ่มนั้นเริ่มวิ่งพล่านราวกับหนูติดจั่น บางคนถึงกับล้มพับลงไปเการ่างกายด้วยความคันคะเยอจากยางรักที่ลอยไปตามลม

หลินชิงเหยาชะโงกหน้าข้ามกำแพงไม้ที่ผุพัง นางถือพัดเล่มเล็กโบกเบา ๆ ราวกับกำลังชมทัศนียภาพที่สวยงาม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานกังวานที่เย็นเยียบ

"อ้าว พวกพี่ชายพี่สาวจวนกั๋วกง เหตุใดจึงพากันลงไปกลิ้งเกลือกกับกองปุ๋ยเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ หรือว่าทางโน้นอากาศจะหนาวเกินไปจนต้องใช้ความร้อนจากควันสมุนไพรไล่ลม"

บ่าวเหล่านั้นเงยหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำมูกน้ำตาขึ้นมอง

 "แก นังเด็กบ้านนอก! เจ้าทำสิ่งใด!"

"ข้าหรือจะกล้าทำสิ่งใด"

 หลินชิงเหยาหยิบขวดน้ำหอมขนาดเล็กที่ปรุงจากดอกกุหลาบป่าขึ้นมาฉีดพ่นรอบกายจนส่งกลิ่นหอมละมุนข้ามไปถึงฝั่งนู้น

 "ข้าเห็นพวกท่านมีเมตตาขนปุ๋ยมาให้ถึงที่ ข้ากลัวว่าพวกท่านจะเหนื่อยจนเป็นลมเป็นแล้ง เลยช่วยส่งควันระงับประสาท ไปให้เสียหน่อย เห็นพวกท่านเต้นเร่า ๆ เช่นนั้น ข้าก็เบาใจว่าปุ๋ยคงจะได้ผลดีเยี่ยม"

"นังคนชั้นต่ำ! เจ้า... ฮัดชิ้ว เจ้าจงระวังตัวไว้ ฮูหยินใหญ่ไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!" 

บ่าวไพร่เหล่านั้นรีบพากันวิ่งหนีกลับเข้าเรือนชั้นในด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ ทั้งไอ ทั้งจาม และคันไปทั่วร่าง

หลินชิงเหยามองตามหลังคนเหล่านั้นไปด้วยแววตาสมเพช นางกระโดดลงจากบันไดพลางปัดมือเบา ๆ

 "พวกเจ้าอยากลองดีกับนักปรุงยาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดหรือ ก็ย่อมได้ ข้าจะทำให้รู้ว่าจวนร้างแห่งนี้ ไม่ได้มีไว้ให้ใครมารังแกได้ง่าย ๆ แม้แต่ฮูหยินใหญ่ที่พวกเจ้าภูมิใจนักหนาก็ตาม"

นางเดินกลับเข้าจวนด้วยท่าทางสง่างาม ทิ้งให้กองปุ๋ยที่เหม็นยิ่งกว่าเดิมส่งกลิ่นย้อนกลับไปหาเจ้าของอย่างสาสม ยามนี้ความเหนื่อยล้าจากการถูบ้านหายเป็นปลิดทิ้ง เพราะสิ่งที่ได้ตอบแทนมานั้นช่างหอมหวานยิ่งกว่าน้ำหอมชนิดใดในโลก