ท้องพระโรงที่หนาวเหน็บ

ภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่า กลิ่นกำยานอบอวลข่มขวัญผู้มาเยือน หลินเวินเซิ่งหมอบกราบอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ หัวใจของเขาเต้นรัวยามที่สายพระเนตรคมกล้าของโอรสสวรรค์ทอดมองลงมา

"การเดินทางจากมู่หานเป็นอย่างไรบ้าง นายอำเภอหลิน"

 สุรเสียงกังวานราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจถามขึ้น

"กราบทูลฝ่าบาท การเดินทางราบรื่นดีพะย่ะค่ะ แม้ระยะทางจะไกลแต่ด้วยพระบารมีของพระองค์ กระหม่อมและครอบครัวจึงมาถึงเมืองหลวงได้โดยสวัสดิภาพ" 

หลินเวินเซิ่งตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ

"แล้วจวนที่ข้าจัดหาให้เล่า พอใจหรือไม่"

หลินเวินเซิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพจวนผุพังที่แม้แต่หนูยังไม่อยากอยู่ลอยเข้ามาในหัว ทว่าเมื่อสบพระเนตรที่ดูคล้ายจะหยั่งเชิงนั้น เขาก็รีบก้มหน้าลงต่ำ 

"จวน... จวนกว้างขวางและสงบเงียบดียิ่งพะย่ะค่ะ กระหม่อมน้อมรับพระมหากรุณาธิคุณ"

"ดี! เพราะนั่นคือจวนที่ดีที่สุดที่ข้าจะให้ขุนนางจากแดนไกลเช่นเจ้าได้แล้ว ไม่ต้องยื่นเรื่องขอเปลี่ยนให้เสียเวลา เพราะข้าไม่มีที่อื่นให้เจ้าไป"

 ฮ่องเต้ตรัสตัดบทด้วยน้ำเสียงดุดัน จนหลินเวินเซิ่งได้แต่ขานรับอย่างจำนน

ทว่าภายใต้ใบหน้าที่เคร่งขรึม ฮ่องเต้กลับทรงลอบยิ้มในพระทัย

'เหตุใดข้าจะไม่รู้ว่าจวนนั้นทรุดโทรมเพียงใด'

ที่พระองค์ทรงวางหมากเช่นนี้ เพราะจวนร้างแห่งนั้นตั้งติดกับรั้วของจวนกั๋วกง ซึ่งมีเจ้าของคือองค์หญิงสิบเจ็ด พระขนิษฐาร่วมอุทรของพระองค์เอง นางเป็นฮูหยินกั๋วกงที่กิตติศัพท์ความร้ายกาจเลื่องลือไปทั่วสารทิศ จนขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันส่ายหน้า

หากครอบครัวบ้านนอกที่ซื่อตรงกลุ่มนี้ สามารถทนทานต่ออารมณ์ร้ายของนางได้ หรือแม้แต่ทำให้ใจที่กระด้างของนางอ่อนโยนลงได้บ้าง ก็จะถือว่าหลินเวินเซิ่งมีความสามารถเหนือคน

แต่ถ้าครอบครัวนี้กลับกลายเป็นพวกประจบสอพลอ หรือยอมเป็นสุนัขรับใช้ให้ฮูหยินกั๋วกงเพื่อลาภยศ ฮ่องเต้ก็ทรงตั้งพระทัยไว้แล้วว่า จะลดขั้นหลินเวินเซิ่งให้กลับไปเป็นเพียงมือปราบในอำเภอที่ทุรกันดารยิ่งกว่ามู่หานเสียอีก

"เช่นนั้นไปพิสูจน์ให้ข้าเห็นว่าเจ้าคู่ควรกับตำแหน่งในกรมพิธีการหรือไม่"

หลินเวินเซิ่งถอยออกมาด้วยเหงื่อที่ซึมเต็มแผ่นหลัง เขาหารู้ไม่ว่าชีวิตของตนและครอบครัวในเมืองหลวงหลังจากนี้ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับงานในกรมพิธีการเท่านั้น แต่ขึ้นอยู่กับว่าครอบครัวของเขาจะรับมือกับเพื่อนบ้านจอมวายร้ายข้างกำแพงจวนได้อย่างไร

หลังจากที่หลินเวินเซิ่งก้มหน้ายอมรับชะตากรรมและถอยออกจากท้องพระโรงไปแล้ว ฮ่องเต้ทรงพิงวรกายกับพนักเก้าอี้มังกรพลางแย้มสรวลอย่างมีเลศนัย สายพระเนตรทอดมองไปยังทิศทางที่เป็นที่ตั้งของจวนกั๋วกง

"น้องสาวของข้า เจ้าร้ายกาจจนขุนนางทั้งราชสำนักขยาด ข้าจึงต้องส่ง ความซื่อตรงจากเมืองมู่หานไปเคาะประตูบ้านเจ้าเสียบ้าง"

 พระองค์ทรงรำพึงแผ่วเบา

ในสายพระเนตรของฮ่องเต้ หลินเวินเซิ่งคือเพชรในตมที่ความลำบากของเมืองชายแดนหล่อหลอมให้แข็งแกร่ง พระองค์อยากรู้นักว่า คนที่ดูแลราษฎรในถิ่นที่แม้แต่ไม้ยังหนาวจนแข็งมาได้อย่างดี จะรับมือกับอารมณ์ที่ยิ่งกว่าพายุหิมะของฮูหยินกั๋วกงได้อย่างไร

เมื่อหลินเวินเซิ่งก้าวเท้าออกจากธรณีประตูของท้องพระโรงอันกว้างขวาง เขาสัมผัสได้ถึงสายตาหลายสิบคู่ที่จับจ้องมายังตนในทันที สายตาเหล่านั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความชื่นชมในความซื่อสัตย์ที่เขามีต่ออำเภอมู่หาน แต่กลับเป็นสายตาที่ผสมปนเปไปด้วยความขบขัน เวทนา และการดูแคลน

ขุนนางในเมืองหลวงต้าฉีต่างสวมอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีสีสันสดใส ตัดกับชุดขุนนางของหลินเวินเซิ่งที่ดูซีดจางและขาดความมันเงาจากการตรากตรำทำงานในแดนไกลมานานหลายปี กิริยาที่พวกเขาเมินหน้าหนีราวกับกลัวว่าความยากจนจะติดไปกับแขนเสื้อนั้น ทำให้บรรยากาศรอบกายของเขารู้สึกหนาวเหน็บยิ่งกว่าลมเหมันต์ที่เมืองชายแดนเสียอีก

"นั่นน่ะหรือ นายอำเภอจากเมืองที่ไม้ยังหนาวจนแข็ง" 

ขุนนางหนุ่มคนหนึ่งกระซิบกระซาบพลางหัวเราะในลำคอ

 "ได้ยินว่าฝ่าบาทประทานจวนร้างข้างจวนกั๋วกงให้พำนัก ช่างโชคร้ายเสียจริง"

"โชคร้ายหรือ ข้าว่าเหมาะสมกันดีออก จวนผุพังกับขุนนางบ้านนอก ใครเล่าจะอยากไปเป็นเพื่อนบ้านกับฮูหยินกั๋วกงผู้ร้ายกาจกัน" 

อีกคนส่ายหน้าอย่างระอาใจ

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและการดูแคลน ยังพอมีขุนนางสูงวัยผู้หนึ่งที่มีเมตตา เดินเข้ามาใกล้แล้วตบบ่าหลินเวินเซิ่งเบา ๆ สองสามครั้ง

"ใต้เท้าหลิน อดทนไว้เถิด เมืองหลวงไม่ได้อยู่ยากเพราะขาดเงินทอง แต่อยู่ยากเพราะใจคน"

 เขาถอนหายใจยาว

 "จวนหลังนั้นร้างราผู้คนมานานเพราะไม่มีใครกล้ารับมือกับเพื่อนบ้านข้างกำแพง แต่ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ก็ขอให้ท่านและครอบครัวรักษาใจให้มั่นเถิด"

หลินเวินเซิ่งได้แต่ประสานมือขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ แม้จะเริ่มรับรู้ถึงชะตากรรมที่รออยู่ข้างหน้าว่ายากลำบากเพียงใด เขาตระหนักแล้วว่าเหตุใดขุนนางคนอื่นจึงมองเขาเหมือนหมากที่ถูกทิ้ง

เขาสูดลมหายใจลึก พยายามยืดหลังให้ตรงพลางนึกถึงใบหน้าของภรรยาและลูกสาวที่กำลังช่วยกันขัดถูจวนที่ใคร ๆ ต่างพากันส่ายหน้า หากฮ่องเต้ทรงตั้งใจจะทดสอบเขาด้วยจวนร้างและเพื่อนบ้านที่แสนร้ายกาจ เขาก็จะขอสู้ดูสักตั้ง เพื่อมิให้ความหวังของหลินชิงเหยาและครอบครัวต้องสูญเปล่า

เมื่อก้าวพ้นจากบรรยากาศกดดันในท้องพระโรง หลินเวินเซิ่ง ต้องรีบมุ่งหน้าไปยังกรมพิธีการเพื่อรายงานตัวและรับมอบภารกิจเป็นวันแรก ทว่าก้าวทุกก้าวที่เดินไปกลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับแบกก้อนหินมหึมาไว้บนหลัง ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดจนคิ้วขมวดเข้าหากันแทบจะเป็นปม ความสงสัยเรื่องจวนร้างในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความกลุ้มใจที่รุนแรงกว่านั่นคือเรื่องเงินทอง

เขารู้ตัวดีว่าลำพังเงินเบี้ยหวัดที่สะสมมาจากการเป็นนายอำเภอเมืองชายแดนที่ทุรกันดารนั้น แทบจะไม่เพียงพอต่อการซื้อกระเบื้องหลังคาใหม่หรือจ้างช่างมาซ่อมแซมประตูจวนที่ผุพังให้ครบทุกจุดได้เลย เมื่อนึกถึงใบหน้าของภรรยาและบุตรสาวทั้งสองที่ต้องนอนในสถานที่อันหนาวเหน็บและเต็มไปด้วยฝุ่นผง ใจของเขาก็ยิ่งว้าวุ่นแทบตลอดเวลา

ภายในกรมพิธีการ ขุนนางคนอื่น ๆ ต่างก้มหน้าก้มตาทำงานของตนไปอย่างเงียบเชียบ เสียงขีดเขียนพู่กันและเสียงพลิกกระดาษดังสลับกับความเงียบที่น่าอึดอัด แม้หลินเวินเซิ่งจะพยายามทำความรู้จักและประสานงานด้วยความเป็นมิตร แต่เขากลับพบแต่กำแพงที่มองไม่เห็น

ขุนนางเมืองหลวงเหล่านั้นแม้จะทำงานร่วมกับเขาตามหน้าที่ แต่กลับไม่มีใครคิดจะเอ่ยปากชักชวนสนทนาหรือให้คำแนะนำแก่ขุนนางบ้านนอกผู้นี้แม้แต่น้อย

หลายคนลอบมองชุดขุนนางสีซีดและท่าทางเงอะงะของเขาด้วยแววตาหยามเหยียด แต่ด้วยกฎระเบียบของกรมที่เข้มงวด พวกเขาจึงทำได้เพียงเก็บงำกิริยารังเกียจไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยยามต้องร่วมงานกัน

หลินเวินเซิ่งรู้สึกเหมือนตนเองเป็นเกาะกลางทะเลที่อ้างว้าง เขาต้องนั่งศึกษาตำราพิธีการอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายตาที่มองมาอย่างสำรวจและตัดสินอยู่เป็นระยะ

ความกังวลเรื่องงานใหม่ที่ยังไม่คุ้นชิน ผสมปนเปกับความทุกข์ใจเรื่องความขัดสนในการซ่อมแซมจวน ทำให้หลินเวินเซิ่งทำได้เพียงถอนหายใจออกมาแผ่วเบาซ้ำแล้วซ้ำเล่า