เด็กสาวขี้โรค

เมืองชายแดนมู่หาน แคว้นต้าฉี ที่แทบไม่มีเรื่องราวดี ๆ เกิดขึ้น เพราะความกันดารของลักษณะทางภูมิศาสตร์และความยากไร้ของราษฎร เท่านั้นยังไม่พอเมื่อเช้านี้บุตรสาวคนเล็กของนายอำเภอยังประสบอุบัติเหตุล้มหัวฟาดพื้นหมดสติจนถึงตอนนี้

"ท่านหมอบอกว่าชิงเหยาเลือดออกมาก หัวกระแทกพื้นแรงเกินไป แล้วร่างกายยังอ่อนแอต้องดูแลเป็นพิเศษเจ้าค่ะ"

หลี่ซูเยี่ยน ภรรยานายอำเภอหลินเวินเซิ่งรายงานสามี สีหน้าของนางบ่งบอกชัดเจนว่าไม่สบายใจเอาเสียเลย

หลินเวินเซิ่งถอนหายใจออกมาเบา ๆ บุตรสาวคนรองร่างกายอ่อนแอแต่กำเนิด ยามที่นางเจ็บป่วยมักสร้างความกังวลแก่เขาและภรรยาไม่น้อย แม้ตอนนี้นางจะอายุสิบห้าปีแล้วก็ยังไม่มีวี่แววจะหายขาด

"ท่านพ่อ ท่านแม่ พักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะดูแลน้องรองเอง"

หลินเม่ยหลิงเดินถือถาดใส่ยาต้มเข้ามา เห็นใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของบุพการีแล้วนางก็อดห่วงใยไม่ได้

"เม่ยหลิง เจ้าเองก็ตรากตรำบดเครื่องหอมมาหลายวันแล้ว เจ้าพักสักครู่ก่อนแล้วค่อยมาเปลี่ยนแม่ดูแลน้อง"

ผู้เป็นมารดากล่าวอย่างเป็นห่วงไม่แพ้กัน หลินเม่ยหลิงเป็นบุตรสาวคนโต ในวัยสิบเจ็ดปีนางควรแต่งงานออกเรือน แต่นางรักครอบครัวมากและเป็นห่วงน้องสาวถึงกับยอมปฏิเสธแม่สื่อจากบุตรชายตระกูลเล่อ มือปราบอันดับหนึ่งของเมืองนี้

สองสามีภรรยาทั้งซาบซึ้งและเห็นใจในความเสียสละของหลินเม่ยหลิง นางควรได้ออกเรือนมีครอบครัวกับบุรุษที่ดีสักคนทั้งที่นางหน้าตางดงามหมดจดและกิริยาเรียบร้อย แต่นางก็เลือกที่จะช่วยบิดามารดาแบ่งเบาหน้าที่ด้วยการดูแลน้องสาวเพียงคนเดียวเต็มความสามารถ

หลินเม่ยหลิงไม่เคยแสดงความรำคาญหรือเหน็ดเหนื่อยต่อหน้าผู้ใด แต่หลินชิงเหยาก็รู้แก่ใจดีว่าพี่สาวของนางมีแววทุกข์ใจอยู่ไม่น้อย

"ข้าต้องออกไปทำงานด่วนก่อนเอาไว้ตอนเย็นจะเข้ามาดูชิงเหยาต่อ แล้วจะซื้อยาตัวใหม่มาให้"

ว่าแล้วหลินเวินเซิ่งก็เดินออกไป เหลือสองแม่ลูกที่ผลัดเปลี่ยนกันดูแลผู้ป่วย

ขณะที่ทุกอย่างเงียบสงัดหลินชิงเหยาพลันลืมตาโพลง นางกวาดตามองเพดานและรอบห้อง เห็นหญิงสาวแรกรุ่นในชุดสีอ่อนยืนหันหลังจัดแจงสิ่งของอยู่บนโต๊ะห่างจากเตียงไม่มาก ร่างกายของนางตอบสนองต่อสติที่เพิ่งฟื้นทันที

ในหัวของนางมีเรื่องราวร้อยแปดผุดขึ้นมาครู่หนึ่งจนปวดหัวจี๊ด ๆ แล้วก็หายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

'ทะลุมิติ อย่าบอกว่าทะลุมิติ ใช่สิเป็นทางเดียวที่เป็นไปได้'

ร่างแน่นิ่งบนเตียงพึมพำในใจ

เหยาเหยาผู้เก่งกาจพ่ายแพ้ต่อความเหน็ดเหนื่อยจนเกิดภาวะหัวใจล้มเหลวเสียชีวิตทันทีหลังจากล้มตัวลงนอน จิตสำนึกของนางคิดว่าคงไม่มีวันตื่นมาเผชิญหน้ากับโลกใบนี้อีกแล้ว

แต่นางก็ทะลุมิติมายังอีกโลกหนึ่งซึ่งดูจากสภาพแวดล้อมแล้วไม่พ้นยุคโบราณที่ไม่เคยเห็น ดูแล้วน่าจะเก่ากว่าประวัติศาสตร์ด้วยซ้ำ

ข้าวของเครื่องใช้ล้วนเรียบง่าย ลวดลายของผ้าม่านบาง ๆ มีแต่ลายพื้นฐานที่เคยเห็นในหนังสือประวัติศาสตร์ผ่านตา

หลินเม่ยหลิงหันกลับมาเห็นน้องสาวลืมตามองเพดานแน่นิ่งนางรีบถลาเข้ามาหา

"น้องรองฟื้นแล้ว เจ้าฟื้นแล้ว"

นางจับมือน้องสาวที่รักที่สุดเอาไว้แน่นพลางเรียกหามารดา

"ท่านแม่เจ้าคะ ท่านแม่ น้องรองฟื้นแล้ว"

สิ้นเสียงเรียกร่างของหลี่ซูเยี่ยนก็ก้าวเร็ว ๆ ถึงเตียงทันที

"ชิงเหยา โธ่เอ๋ย แม่เป็นห่วงแทบแย่"

นางลูบศีรษะบุตรสาวเบา ๆ ดั่งของล้ำค่า แววตาของสตรีทั้งคู่เปล่งประกายทว่าแฝงความกังวลจาง ๆ

"ท่านแม่ ท่านพี่"

หลินชิงเหยาเรียกเสียงเบา มารดาของนางดูอิดโรยเล็กน้อยไม่ต่างจากพี่สาว คงเพราะดูแลนางจนไม่ได้พักผ่อนทั้งคู่

ในความทรงจำของนาง ครอบครัวนี้รักใคร่กลมเกลียวกันมาก แม้นางจะเป็นคนขี้โรคมาแต่กำเนิดแต่ทุกคนในบ้านก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจรักษานางสุดความสามารถ

ต่างจากโลกที่จากมา นางเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่โหยหาอ้อมกอดอบอุ่น ทว่ากลับไม่เคยได้รับสักครั้งในชีวิต

ในเมื่อมีโอกาสอีกครั้งและมีครอบครัวสมบูรณ์แบบเช่นนี้ แม้ฐานะต่ำต้อยนางก็จะนำพาไปสู่ความรุ่งเรืองให้จงได้ นางมีสมองและสองมือ ความสามารถไม่อ่อนด้อยย่อมไม่เหลือบ่ากว่าแรงแน่

เจ้าของร่างเดิมนั้นได้ตายลงแล้วอย่างแน่นอน หากคนในบ้านรู้ความจริงหัวใจคงแหลกสลาย แต่ไม่เป็นไรนางจะรับหน้าที่เยียวยาจิตใจแทนเอง

เมื่อจิตใจนิ่งสงบพลันลมเย็น ๆ พัดมากระทบใบหน้า เกิดความสบายกายสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่มีบาดแผลขนาดใหญ่ที่หน้าผากแต่หลินชิงเหยากลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกเลย

"ข้า...ไม่เป็นไรแล้ว"

นางเอ่ยเสียงแผ่วเบาและแหบแห้ง หลินเม่ยหลิงรีบรินน้ำชาใส่ถ้วย มารดาประคองศีรษะยกขึ้นช่วยกันป้อนน้ำลงไปช้า ๆ

'อืม อบอุ่นในหัวใจจนบรรยายไม่ถูก'

หลินชิงเหยายิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยกระทำ สร้างความประหลาดใจให้มารดาและพี่สาวเป็นอันมาก

"ชิงเหยา เจ้าต้องพักให้มาก หากไม่จำเป็นอย่าลุกเดินไปไหนมาไหน ประเดี๋ยวจะล้มอีก"

หากเป็นเมื่อก่อนนางคงผงกศีรษะเชื่อฟังอย่างว่าง่าย เพราะตระหนักว่าตนร่างกายอ่อนแอ นางจึงไม่อยากเป็นภาระไปมากกว่านี้

ชีวิตของนางมีเพียง กินข้าวต้มอ่อน ๆ กินยา นอนพักผ่อน เคลื่อนไหวออกนอกห้องเท่าที่จำเป็น

"ท่านแม่ ข้าอยากออกไปเดินเล่นสูดอากาศเจ้าค่ะ"

นางเอ่ยปากขออนุญาต เป็นครั้งแรกที่กล้าแสดงความเห็นของตัวเอง สตรีทั้งสองมองหน้ากันก่อนที่มารดาหันมามองนางและขมวดคิ้ว

"แต่ไหนแต่ไรเจ้าไม่เคยขอออกจากห้องนอกจากไปทำธุระส่วนตัว วันนี้เกิดดื้อรั้นขึ้นมาได้"

ดูท่าทางแล้วคงไม่ได้รับอนุญาตแน่นอน หลินชิงเหยาจึงค่อย ๆ หลับตาลงให้มารดาเข้าใจว่านางเริ่มอยากพักผ่อนแล้ว นางจึงห่มผ้าให้บุตรสาวคนรอง ดับไฟและปิดประตูห้อง

หลินชิงเหยาลืมตาขึ้นมาในความมืด ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปเพราะพฤติกรรมผิด ๆ ของผู้ป่วยเองและการดูแลที่ประคบประหงมเต็มไปด้วยความกลัวของคนในครอบครัว

"ข้าต้องรีบแข็งแรงไว ๆ มีเรื่องต้องทำอีกมากนัก"