บทที่ 5 อักษรละเมอ

แสงสีทองหม่นของยามรุ่งสางไม่สามารถขับไล่ความอึดอัดที่ฝังรากลึกอยู่ในเรือนไทยประยุกต์ริมคลองแห่งนี้ไปได้ ริตาสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมาเขย่าตัวเธอจากภวังค์ เสียงนกกาเหว่าที่ร้องรับกันเป็นจังหวะในสวนกล้วยฟังดูโหยหวนและไม่เป็นธรรมชาติอย่างน่าประหลาด หญิงสาวชันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความยากลำบาก ร่างกายของเธอหนักอึ้งราวกับถูกหินทับ และความรู้สึกที่ว่า "มีคนแอบมอง" ยังคงติดค้างอยู่ในมโนภาพ

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงก็แผดเสียงสั่นสะเทือนทำลายความเงียบเชียบ ริตาคว้ามันขึ้นมาด้วยนิ้วมือที่ยังคงมีอาการสั่นเทา หน้าจอแสดงชื่อ ‘หมวดแดนดิน’ ทำให้เธอยิ่งรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก เธอหายใจเข้าลึก ๆ พยายามขจัดความหวาดกลัวที่เกาะกุมใจก่อนจะกดรับวิดีโอคอล

ใบหน้าคมเข้มของแดนดินปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เขาอยู่ในสภาพที่ดูเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ดวงตาที่เคยมีประกายคมปลาบกลับดูโรยรา รอยคล้ำใต้ตาของเขาฟ้องว่าเขาต้องเผชิญกับคดีร้ายแรงที่กรุงเทพฯ มาตลอดทั้งคืน ทว่าเมื่อเห็นหน้าของริตา ความห่วงใยก็ฉายชัดขึ้นมาในแววตาของเขา

"อรุณสวัสดิ์ครับริตา... ดูหน้าตาไม่ค่อยดีเลยนะครับ นอนไม่หลับเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำของแดนดินอบอุ่นจนเกือบจะทำให้กำแพงในใจของริตาพังทลายลง

ริตารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เธอแสร้งยิ้มกว้าง ทั้งที่ในใจยังคงเห็นภาพ ‘เครื่องพิมพ์ดีดเก่า’ ที่ถูกทิ้งร้างอยู่บนห้องใต้หลังคาและเสียงการทำงานของมันที่ยังคงก้องอยู่ในหู "ริตาสบายดีค่ะหมวด... แค่ยังไม่ชินกับเสียงลมพัดต้นกล้วยข้างบ้านน่ะค่ะ มันดังจนนอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ หมวดนั่นแหละค่ะ ดูแทบไม่ได้เลย เมื่อคืนไม่ได้นอนเลยเหรอคะ?"

แดนดินยิ้มบาง ๆ เป็นการยอมรับ เขาขยับตัวเล็กน้อยผ่านกล้อง "คดีขุดพบโครงกระดูกที่หน้าตึกเดอะเกรย์มันยุ่งยากกว่าที่คิดน่ะครับ สภาพศพเก่ามากจนระบุอัตลักษณ์ได้ยาก แต่ริตาไม่ต้องห่วงนะ ผมสั่งให้สายตรวจแถวนั้นคอยดูลาดเลาให้คุณแล้ว ส่วนทางนี้... ถ้ามีอะไรผิดปกติ โทรหาผมทันที อย่าเก็บไว้คนเดียว เข้าใจไหมครับ?"

คำว่า ‘อย่าเก็บไว้คนเดียว’ แทบจะทำให้ริตาหลุดปากเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา แต่เธอก็หยุดตัวเองไว้ได้ทันท่วงที เธอไม่อยากให้แดนดินต้องห่วงจนเสียสมาธิกับคดีที่เขากำลังทำอยู่ การที่เขาต้องมาดูแลเธอเพิ่มอีกในเวลาแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ เธอจำต้องโกหก... โกหกให้แนบเนียนที่สุดเท่าที่นักเขียนสืบสวนคนหนึ่งจะทำได้

"ริตาสัญญาค่ะ ว่าถ้ามีอะไรผิดปกติ ริตาจะโทรบอกหมวดเป็นคนแรก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แดนดินมองจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอผ่านหน้าจอ เหมือนกำลังค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ ก่อนจะยอมเชื่อในที่สุด

หลังวางสาย ริตาทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง มือทั้งสองข้างกุมเข้าหากันแน่น ความเขินอายที่แดนดินหยอดคำหวานใส่ในตอนท้ายยังคงทิ้งความร้อนผ่าวไว้บนแก้ม ทว่ามันก็จางหายไปอย่างรวดเร็วแทนที่ด้วยความหวั่นวิตก

เธอรู้ดีว่าการโกหกหมวดแดนดินไม่ใช่เรื่องง่าย และเธอก็รู้ดีด้วยว่า ‘สิ่งที่เกิดขึ้น’ เมื่อคืนมันไม่ใช่แค่เรื่องของลมพัดต้นกล้วย แต่มันคือคำเตือน หรืออาจจะเป็นสัญญาณร้ายที่เธอกำลังถูกดึงเข้าไปพัวพันกับอะไรบางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่าคดีฆาตกรรมที่เธอเคยพบเจอ

ริตาลุกขึ้นยืน เดินขึ้นไปยังโต๊ะทำงานตัวใหม่ที่เธอจัดเตรียมไว้ หญิงสาวหยิบสมุดจดและโน้ตบุ๊กขึ้นมา เธอต้องเริ่ม ‘เขียน’... เขียนเพื่อหาคำตอบของเรื่องทั้งหมด การเขียนนิยายไม่ใช่อาชีพเดียวที่เธอทำ แต่ตอนนี้ มันได้กลายเป็นวิธีเดียวที่เธอใช้ในการสะสางความสับสนในใจ เธอต้องรู้ให้ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้คืออะไร

ขณะที่เธอกำลังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องใต้หลังคาที่แสงยามเช้าสาดส่องเข้ามาได้เพียงจาง ๆ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ เครื่องพิมพ์ดีดเก่าตัวนั้น... คราบหมึกสีดำสนิทที่เปรอะเปื้อนอยู่ตรงง่ามตัวอักษร ราวกับว่าเมื่อคืนนี้มันเพิ่งถูกใช้งานอย่างหนัก

หัวใจของริตาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่กล้าแม้แต่จะสัมผัสมัน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่สามารถละสายตาจากมันได้ ความกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความอยากรู้อยากเห็นที่น่าขนลุก... ความลับของบ้านหลังนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และเธอก็คือเหยื่อรายต่อไปที่จะต้องเข้าไปไขปมนั้นให้กระจ่าง โดยมีหมวดแดนดิน... ชายหนุ่มคนเดียวที่เธอไว้ใจ เป็นเพียงคนเดียวที่อาจจะช่วยดึงเธอออกมาจากเงามืดนี้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

ยามวิกาลของคืนที่สองอันเงียบสงัด ริตาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงไม้หลังใหญ่ กลิ่นอายของไม้สักเก่าและฝุ่นละอองจาง ๆ ในบ้านพักหลังใหม่ทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นชิน เธอข่มตาหลับลงด้วยความหวังว่าความเหนื่อยล้าจากการจัดข้าวของให้เข้าที่จะช่วยให้เธอได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม ทว่าในความเงียบงันเกินกว่าปกติ ลมพัดแรงจากชายคลองด้านนอกเริ่มโหมกระหน่ำ กิ่งก้านของต้นกล้วยที่ขึ้นหนาทึบเสียดสีเข้ากับผนังไม้ของบ้านพัก เกิดเป็นเสียงครืดคราดที่ชวนให้ขนลุกซู่ ราวกับมีเล็บของใครบางคนพยายามขูดขีดผนังเพื่อหาทางเข้ามาข้างใน

ริตาดำดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา ทว่านั่นไม่ใช่การหลับใหลอย่างเป็นสุข ภายในจิตใจของเธอมีม่านหมอกสีเทาหม่นเข้าปกคลุม ทุกอย่างรอบตัวดูเลือนลางและว่างเปล่า จนกระทั่ง ‘บางสิ่ง’ เริ่มเข้ามาสั่งการจากส่วนลึกที่สุดของจิตใต้สำนึก

เปลือกตาของริตาค่อย ๆ เปิดขึ้นในความมืด ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเบิกกว้างแต่ทว่าแววตากลับเลื่อนลอย มันดูว่างเปล่าราวกับดวงตาของตุ๊กตาที่ถูกไขลาน ร่างกายของเธอขยับลุกขึ้นจากเตียงอย่างนุ่มนวลและเงียบกริบ ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสพื้นไม้เย็นเยียบโดยไม่มีอาการสะทกสะท้าน เธอเดินออกจากห้องนอนด้วยท่วงท่าที่แปลกไปจากปกติ มันไม่ได้มีความงัวเงียหรืออาการหลงทิศทางของผู้ที่เพิ่งตื่นนอน แต่กลับมั่นคงและแม่นยำราวกับว่าเธอรู้จักเส้นทางนี้ดีพอ ๆ กับลายมือของตัวเอง

เธอก้าวเดินตรงไปยังบันไดไม้ที่ทอดตัวยาวขึ้นสู่ห้องใต้หลังคา เสียงฝีเท้าของเธอแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน เหนือหัวมีเพียงความมืดมิดที่กดทับ ทว่าร่างของเธอยังคงพุ่งตรงไปยังเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือห้องใต้หลังคาที่เธอจัดวางโต๊ะทำงานเอาไว้

ทันทีที่ก้าวพ้นบันไดขึ้นสู่ห้องลับ กลิ่นที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวก็ลอยมาปะทะจมูกอย่างรุนแรง กลิ่นหมึกพิมพ์โบราณที่ฉุนกึกผสมปนเปไปกับกลิ่นดินโคลนเน่าเสียจากลำคลองที่ไหลอยู่เบื้องล่าง มันเป็นกลิ่นที่อบอวลหนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นไอกลุ่มหมอกสีดำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าในเงามืด ริตาตรงไปยังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งที่วางเครื่องพิมพ์ดีดเหล็กกล้าสีดำสนิทเอาไว้ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยท่วงท่าที่ดูแปลกตา หลังตรง ไหล่ตึงเกร็งราวกับทหารที่เข้าประจำตำแหน่ง

นิ้วเรียวสวยของริตาค่อย ๆ วางลงบนแป้นพิมพ์เหล็กที่เย็นเยียบและฝืดเคือง สัมผัสของมันแข็งกระด้างราวกับก้อนน้ำแข็งและสนิมที่กัดกิน ทว่าเธอไม่ได้รู้สึกถึงความเย็นหรือความเจ็บปวดใด ๆ แม้เล็บของเธอจะครูดไปกับแป้นจนเริ่มมีรอยถลอกและเลือดซึมออกมาเปรอะเปื้อนร่องอักษรสีซีดจาง แต่ริตากลับไม่แสดงอาการเจ็บปวดออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว

แกร่ก!

นิ้วของเธอขยับเพียงนิ้วเดียวก่อนจะตามมาด้วยเสียงรัวระทึกเหมือนห่าฝน แป๊ก! แป๊ก! แป๊ก! เสียงแป้นพิมพ์เหล็กตอกกระแทกแผ่นกระดาษดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน จังหวะการพิมพ์นั้นเร็วและบ้าคลั่งเกินกว่าขีดความสามารถของมนุษย์ปกติ ผิวสัมผัสของเครื่องพิมพ์ดีดดูเหมือนจะตอบสนองต่อแรงกดของเธออย่างน่าอัศจรรย์ คล้ายกับว่าเครื่องเหล็กโบราณตัวนี้กำลัง ‘สูบ’ พลังชีวิตจากปลายนิ้วของเธอ เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวที่ถูกปิดตายเอาไว้มานานปี