Partager

บทที่ 4 พิมพ์ดีดมรณะ

last update Date de publication: 2026-07-07 11:39:48

คำพูดสุดท้ายของเขาดังก้องอยู่ท่ามกลางเสียงสายฝนที่เริ่มกระหน่ำซัดใบกล้วยริมคลอง แดนดินปล่อยมือออกอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะเดินลงบันไดไป ทิ้งให้ริตายืนอยู่เพียงลำพังในห้องใต้หลังคาพร้อมกับแก้วกาแฟที่ยังคงอุ่นกรุ่น ความห่วงใยอันท่วมท้นของเขาช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บในใจได้ดี ทว่าในหัวสัญชาตญาณของนักเขียนนิยายสยองขวัญกลับยังคงกรีดร้องเงียบ ๆ... ว่าความสงบสุขที่เอื้อมมือถึงนี้ อาจเป็นเพียงภาพลวงตาก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน

เสียงเครื่องยนต์รถกระบะของแดนดินครางต่ำห่างออกไป... ห่างออกไป... จนกระทั่งกลืนหายไปกับเสียงซ่าของสายฝนที่ตกกระหน่ำหนาเม็ดลงสู่ผิวคลอง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดค่อย ๆ แผ่ซ่านเข้ามาในตัวเรือนไทยประยุกต์หลังใหญ่

ริตานั่งนิ่งบนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งกลางห้องทำงานใต้หลังคา สองมือยังคงโอบแก้วกาแฟที่บัดนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นอุ่นชืด รสชาติขมปร่าของกาแฟดำที่แดนดินชงมาให้โดยไม่ใส่น้ำตาลยังคงทิ้งความอุ่นจาง ๆ ไว้ในลำคอ คำพูดนุ่มนวลและแววตาคมกริบปิดความอาทรไว้ไม่มิดของเขาก่อนกลับกรุงเทพฯ ยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ มันเป็นสิ่งเดียวที่คอยชโลมจิตใจอันบอบช้ำของเธอท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นชวนวังเวงนี้

ทว่า สัญชาตญาณอันเฉียบคมของนักเขียนนิยายสยองขวัญกลับไม่ยอมให้สภาวะอารมณ์ของเธอดิ่งลึกลงสู่ความสงบ

ภาพชิ้นส่วนกะโหลกศีรษะที่ขุดพบใต้กอกล้วยหน้าตึกเดอะเกรย์ยังคงฉายชัดในหัว สมองของเธอเริ่มทำการวิเคราะห์ตามหลักจิตวิทยาพฤติกรรม... ทำไมต้องเป็นกอกล้วยตรงนั้น? และยิ่งน่ากลัวไปกว่านั้นคือ พฤติกรรมการกดดันของรถกระบะสีดำสนิทคันที่ขับตามพวกเขามาบนทางหลวง มันไม่ใช่แค่การขับรถปาดหน้าธรรมดา แต่มันรักษาระยะห่างเหมือนจงใจข่มขู่แสดงอำนาจให้รู้ว่า ‘พวกมันรู้ว่าเธอกำลังจะไปไหน’

ริตาผ่อนลมหายใจยาวเพื่อสลัดความตึงเครียด ขยับลุกขึ้นเพื่อตั้งใจจะพิมพ์งานระบายความอัดอั้น สายตาของเธอสะดุดเข้ากับกล่องพัสดุกล่องสุดท้ายที่แดนดินเพิ่งยกขึ้นมาวางไว้ให้ตรงมุมห้อง

มันคือกล่องลังกระดาษสีน้ำตาลหม่นที่ดูผิดปกติ... ท่ามกลางกล่องอื่น ๆ ที่เธอใช้เทปกาวสีใสปิดผนึกอย่างเป็นระเบียบ แต่กล่องนี้กลับถูกปิดตายด้วยเทปกาวสีน้ำตาลหนาเตอะ ปิดทับซ้ำไปซ้ำมาราวกับต้องการซ่อนเร้นบางสิ่งภายใน

หัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะ ริตาเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบมีดคัตเตอร์ตัวเล็ก กรีดใบมีดลงบนรอยต่อของกระดาษเสียงดัง แคร่ก... แผ่วเบา ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องครืนครั่นภายนอกเรือนไทย

เมื่อฝากล่องลังถูกเปิดออกกว้าง กลิ่นอายแรกที่โชยเตะจมูกไม่ใช่กลิ่นกระดาษหนังสือใหม่ หรือกลิ่นผ้าสะอาดอย่างที่เธอคาดคิด

แต่มันคือกลิ่นสนิมเหล็กอับชื้นผสมกลิ่นคราบฝุ่นโบราณ...

ริตาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อฉับพลันราวกับโดนกระแสไฟแล่นผ่าน ท่ามกลางเศษกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าที่ใช้ยัดกันกระแทก สิ่งที่นอนนิ่งอยู่ก้นกล่องคือ “เครื่องพิมพ์ดีดเก่ารุ่นโบราณ” มันคือเครื่องพิมพ์ดีดเหล็กกล้าสีดำสนิท สภาพขึ้นสนิมจับกรังตามข้อต่อเหล็ก ตัวถังเปื้อนคราบฝุ่นและคราบน้ำมันดินสีดำขมุกขมัว แผงแป้นพิมพ์ภาษาไทยแบบดั้งเดิมมีรอยนิ้วมือและเศษผงสีน้ำตาลแห้งกรังเกาะอยู่ตามซอกตัวอักษรชวนขนลุก

ริตาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับชั้นวางหนังสือ ลมหายใจถี่กระชั้นจนอกสั่นสะท้าน

เธอไม่เคยมีเครื่องพิมพ์ดีดเครื่องนี้... สมองของเธอเริ่มทำงานในเชิงสืบสวนสอบสวน... มีใครบางคนแอบเปิดรถกระบะขนของของเธอในช่วงเวลาที่เกิดเหตุโกลาหลหน้าตึกงั้นหรือ? หรือแอบใส่เข้ามาในระว่างทางติดไฟแดงท่ามกลางสายฝน? เป้าหมายของคนที่ทำเช่นนี้คืออะไร? มันต้องการข่มขู่ คุกคาม หรือแค่ส่งต่อ ‘สาร’ บางอย่างจากเหยื่อใต้กอกล้วยมาถึงเธอ?

เครื่องพิมพ์ดีดโบราณยังคงตั้งตระหง่านเงียบงันอยู่บนโต๊ะทำงาน ท่ามกลางแสงไฟนีออนที่เริ่มกะพริบถี่ ๆ ลู่ตามกระแสลมพายุภายนอกบ้าน ราวกับมันกำลังเฝ้ารอคอยให้ริตาเดินเข้าไปสัมผัสแป้นพิมพ์ของมันด้วยตัวเองในความมืด

ความมืดภายนอกหน้าต่างเริ่มทึบหนาขึ้นตามเวลา ลมพายุหมุนวนพัดกระพือซัดเอาสายฝนเม็ดโตจากลำคลองสาดซัดเข้าใส่ตัวเรือนไทยประยุกต์ด้านล่างจนฝาไม้ลั่นดัง เอี๊ยด... ปัง! เป็นระลอกคล้ายแรงกระแทกจากฝ่ามือของใครบางคน

ริตาจำใจละสายตาจากเครื่องพิมพ์ดีดเหล็กสีดำสนิทเครื่องนั้น เธอจัดการล็อกหน้าต่างกระจกทุกบานและปิดไฟชั้นบน ก่อนจะก้าวลงมายังห้องนอนชั้นล่าง หวังจะใช้ความอ่อนเพลียดับความฟุ้งซ่านในหัวลึก ๆ ความนิ่งเงียบของบ้านพักริมคลองเวลานี้ช่างบีบคั้น แตกต่างจากอพาร์ทเมนท์เดอะเกรย์ที่มีเสียงผู้คนพลุกพล่าน ทว่ายามนี้... มีเพียงเสียงพายุฝนและกลิ่นดินชื้นที่แทรกซึมผ่านร่องไม้เข้ามา

ท่ามกลางความมืดสนิทในห้องนอน ริตาซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนอุ่น ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขณะกำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา...

ทว่าเมื่อเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงกลางดึก จู่ ๆ สัญชาตญาณระวังภัยที่ถูกฝึกฝนมาจากการเป็นนักเขียนนิยายฆาตกรรมก็ฉุดให้เธอลืมตาตื่นขึ้นมาดื้อ ๆ โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

ริตานอนนิ่ง ร่างกายแข็งทื่อฉับพลัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองฝ้าเพดานที่มืดมิด ความรู้สึกอึดอัดระคนกดดันแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง มันไม่ใช่ความฝัน... มีบางสิ่งเปลี่ยนไป บรรยากาศภายในบ้านหนักอึ้งและนิ่งงันราวกับอากาศรอบตัวถูกรีดออกไปจนหมด ที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดคือ ความรู้สึกที่ว่ากำลังมี ‘สายตา’ คู่หนึ่งจับจ้องมองตรงมาที่ร่างกายของเธอจากมุมมืดของห้องนอน

เธอกลั้นหายใจ พยายามฟังเสียงภายนอก ลมพายุและเสียงกิ่งกล้วยฟาดตัวบ้านยังคงดังอยู่... แต่ในระยะที่ใกล้กว่านั้น เหนือศีรษะของเธอขึ้นไป บนห้องใต้หลังคาที่ปิดตายไว้

“แป๊ก...”

เสียงเหล็กดีดกระทบแผงเหล็กดังขึ้นสั้น ๆ หนึ่งครั้ง ริตาหัวใจดิ่งวูบ ลมหายใจสะดุดขัด

“แป๊ก... แป๊ก... แป๊ก...”

มันเริ่มถี่ขึ้น... แผ่วเบาทว่าหนักแน่นในความเงียบสงัด เป็นเสียงที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจนสมองของเธอประมวลผลได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดซ้ำ มันคือเสียงกลไกเหล็กของแป้นพิมพ์ดีดโบราณเครื่องนั้น!

“แป๊ก ๆๆๆๆ... แคร่ก!”

เสียงลูกกลิ้งและแคร่พิมพ์ดีดถูกเลื่อนสะบัดกลับอย่างเยือกเย็น เครื่องพิมพ์ดีดปริศนาที่เธอไม่ได้เป็นคนเก็บมา กำลังทำงานด้วยตัวเองในความมืดมิดด้านบนห้องทำงานริตา การกดดันทางจิตวิทยาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสยดสยองเหนือธรรมชาติ

ริตาขบกรามแน่นจนระบมเพื่อสะกดอาการสั่นเทา เธอเอื้อมมืออันซีดเผือดไปหยิบกระบอกไฟฉายเหล็กกล้าข้างเตียง ค่อย ๆ ลุกขึ้นเปิดประตูห้องนอน ก้าวเดินไปตามทางเดินแคบ ๆ มุ่งสู่บันไดไม้ทางขึ้นห้องใต้หลังคา ทีละขั้น... ทีละขั้น... เสียงฝีเท้าของเธอถูกกลบด้วยเสียงรัวแป้นพิมพ์เหล็กที่เริ่มดุดันและบ้าคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งก้าวเข้าใกล้ กลิ่นหมึกพิมพ์โบราณฉุนผสมกลิ่นสาบดินโคลนอับชื้นก็ยิ่งโชยเตะจมูกเข้มข้นขึ้นจนชวนอาเจียน

เมื่อเท้าก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้าย ริตากลั้นใจตวัดมือสาดลำแสงสีขาวจากไฟฉายตัดตรงไปยังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งทันที!

เงียบกริบ...

เสียงรัวพิมพ์ดีดหยุดชะงักลงในเสี้ยววินาที ราวกับคนพิมพ์กำลังกลั้นหายใจหลบซ่อน ริมหน้าต่างว่างเปล่า ไม่มีเงาร่างของสิ่งมีชีวิตใด ๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้ ทว่าบนตัวเครื่องพิมพ์ดีดเหล็กสีดำ มีกระดาษปรู๊ฟสีน้ำตาลหนาแผ่นหนึ่งถูกเสียบคาไว้ตรงแคร่

ริตาค่อย ๆ สืบเท้าเข้าไปใกล้ ลำแสงสั่นระริกจากไฟฉายจับจ้องไปที่หน้ากระดาษ ตัวอักษรภาษาไทยสีดำสนิทถูกหมึกตอกย้ำลงเนื้อกระดาษจนบุ๋มลึกเป็นรอยชัดเจน มันไม่ใช่พล็อตเรื่องของเธอ และไม่ใช่เรื่องราวในเดอะเกรย์ แต่มันพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ทิ้งทวนไว้ว่า

“กระดูกใต้กอกล้วยคือจุดเริ่มต้น... และบ้านหลังนี้คือจุดจบของคุณ”

ความกลัวแล่นปราดเข้าสู่สมอง ริตาผงะหงายหลังจนเกือบตกบันได ตัวอักษรสีดำเหล่านั้นดูราวกับกำลังแสยะยิ้มข่มขู่เธอในความมืด ทันใดนั้น แสงไฟฉายในมือของเธอก็กะพริบวูบวาบก่อนจะดับลงสนิท! ทิ้งให้เธอตกอยู่ในความมืดมิดที่มีเพียงเสียงพายุฝนภายนอก

ริตารีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา หน้าจอไร้สัญญาณเชื่อมต่ออย่างสิ้นเชิง มือของเธอสั่นเทาจนเกือบทำหลุดมือ ท่ามกลางความมืดที่มองไม่เห็นสิ่งใด จู่ ๆ เสียงกลไกพิมพ์ดีดข้างหลังเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ทว่าคราวนี้ มันไม่ได้พิมพ์บนโต๊ะ

“แคร่ก......... แคร่ก.........”

เสียงเหล็กครูดคราดสลับกับเสียงฝีเท้าลากครูดพื้นไม้ดังใกล้เข้ามา... มันก้าวตรงมายังจุดที่เธอยืนอยู่โดยไร้เสียงหายใจ!

ริตายืนตัวแข็งทื่อ อากาศรอบตัวดูเหมือนจะถูกบีบอัดจนหนาแน่นขึ้นอย่างประหลาด ความกดอากาศที่ลดต่ำลงจนหูอื้ออึงทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับกดลงไปใต้ผิวน้ำที่เย็นเฉียบ กลิ่นสาบดินโคลนเน่าเหม็นโชยเข้าปะทะจมูกจนอยากจะอาเจียน

ความว่างเปล่าเบื้องหน้าเริ่มขยับไหว... อากาศที่เคยนิ่งสนิทถูกแหวกออกด้วยแรงปะทะบางอย่างที่เย็นเยียบจนผิวหนังเธอชาหนึบ ริตาเม้มปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความหวาดกลัวพุ่งถึงขีดสุดเมื่อเธอสัมผัสได้ถึง ‘แรงกด’ ของร่างที่มองไม่เห็นกำลังขยับผ่านข้างกายไปอย่างเชื่องช้า

เธอไม่ได้ยินเสียงหัวใจ ไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ... มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งดั่งตะกั่วที่กำลังบีบคั้นขมับให้ปวดตุบ

ทว่าในจังหวะที่ร่างนั้นหยุดลงตรงหน้าเธอพอดี...

สัมผัสเย็นเยียบดุจน้ำแข็งก็แตะลงเบา ๆ บนหลังมือที่เธอกำโทรศัพท์ไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นข้างหู ราวกับเสียงนั้นถูกกรอมาจากเครื่องพิมพ์ดีดที่เพิ่งหยุดทำงานเมื่อครู่

“...เขียน... ต่อ... สิ...”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • พล็อตฆาตกรรมลับของริตา ตอนบ้านเขียนฝัน   บทที่ 29 อวสาน อันแสนสุข

    บทที่ 29 อวสาน อันแสนสุขแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าของกรุงเทพมหานครลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนอนใหม่ กลิ่นอายของความสะอาดและกลิ่นสีทาบ้านที่จางลงไปมากแล้วชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย ริตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ต่างจากหลายเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง ไม่มีเสียงกระซิบจากความมืด ไม่มีเงาของเครื่องพิมพ์ดีดที่สั่นไหวเองตามอำเภอใจ และที่สำคัญที่สุด... หัวใจของเธอไม่ต้องเต้นระทึกด้วยความหวาดกลัวอีกต่อไปเธอยันกายขึ้นจากเตียงนอนนุ่ม ๆ ขยับตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง บานหน้าต่างไม้เนื้อดีเปิดออกรับลมยามเช้าที่พัดพาเอาความวุ่นวายของเมืองหลวงมาให้สัมผัส แต่มันเป็นความวุ่นวายที่ดูมีชีวิตชีวาและปลอดภัย ไม่ใช่ความวังเวงอับชื้นเหมือนที่เรือนไทยริมคลองในสมุทรสงครามหลังนั้น บ้านพักจัดสรรหลังนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวที่เธอเลือกเอง ทุกตารางนิ้วถูกจัดวางด้วยความเอาใจใส่ แสงแดดส่องสว่างทั่วถึงทุกมุมห้อง ไม่มีซอกมืดที่ไหนให้ความทรงจำอันโหดร้ายซ่อนตัวอยู่ได้เวลาผ่านไปหลายเดือนแล้ว... แต่ภาพเหตุการณ์ในคืนพายุคลั่งที่สมุทรสงครามยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

  • พล็อตฆาตกรรมลับของริตา ตอนบ้านเขียนฝัน   บทที่ 28 บทอวสานที่เขียนด้วยชีวิต

    บทที่ 28 บทอวสานที่เขียนด้วยชีวิตภายในห้องใต้หลังคาที่มืดมิดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นหมึกพิมพ์โบราณที่ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน ความตายได้ก้าวเข้ามาประชิดตัวริตาจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ เชือกเส้นหนาหยาบกระด้างถูกคล้องเข้าที่ลำคอระหง แรงดึงจากมือของฆาตกรที่อยู่ด้านหลังทำให้ร่างของเธอแอ่นโค้งไปตามแรงกระชาก ลมหายใจของริตาติดขัด ความเจ็บปวดจากการถูกรัดแล่นริ้วไปทั่วลำคอ ดวงตาที่พร่ามัวจากการขาดอากาศพยายามเบิกกว้าง ภาพเบื้องหน้าเริ่มมืดดับลงประหนึ่งหลอดไฟที่กำลังจะขาดทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจจนแทบจะถอดจิต เครื่องพิมพ์ดีดเหล็กกล้าสีดำสนิทที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเดิมก็เริ่มมีปฏิกิริยาประหลาด มันไม่ใช่แค่การสั่นไหวธรรมดา แต่มันเริ่ม 'คำราม' ออกมาในความมืด!แกร่ก... กึก! ปัง!เสียงกลไกเหล็กภายในตัวเครื่องดีดรัวกระแทกตัวอักษรลงบนแคร่กระดาษด้วยความรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับเสียงระเบิดในห้องที่เงียบงัด แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้ส่งผลแค่บนโต๊ะ แต่มันส่งผลถึงตัวแคร่ที่เลื่อนสะบัดอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วสูงจนชิ้นส่วนโลหะบางช

  • พล็อตฆาตกรรมลับของริตา ตอนบ้านเขียนฝัน   บทที่ 27 พล็อตของริตา

    บทที่ 27 พล็อตของริตา“ปล่อยนะ! ปล่อย!” ริตากรีดร้องพลางกวัดแกว่งไฟฉายในมือหวังจะทุบเข้าที่ท่อนแขนของเขา แต่ทว่าฝ่ามืออีกข้างของอาจารย์สมชายกลับพุ่งเข้ามากำข้อมือของเธอเอาไว้แน่น แรงบีบราวกับคีมเหล็กทำให้กระดูกข้อมือของเธอแทบแหลกสลาย นิ้วมือของเธออ่อนแรงจนต้องปล่อยกระบอกไฟฉายเหล็กร่วงหล่นลงกระทบพื้นไม้เคร้ง... ครืด...กระบอกไฟฉายกลิ้งหลุน ๆ ไปตามพื้นไม้ใต้หลังคา ลำแสงสีขาวนวลของมันสาดส่องไปกระทบผนังไม้ในมุมอับ สะท้อนเงาร่างของคนสองคนที่กำลังฉุดกระชากกันในความมืดดูคล้ายเงานิยายผีที่บิดเบี้ยว ริตาพยายามใช้ส้นเท้ากระทุ้งหน้าแข้งของเขา พยายามสะบัดตัวจนสุดแรง ดิ้นรนขัดขืนราวกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ในบ่วงนายพราน ทว่ายิ่งเธอดิ้น แรงบีบที่รัดร่ายกายของเธอก็ยิ่งทวีความเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ“นิ่ง ๆ สิครับ... เป็นนักเขียนก็น่าจะรู้ว่าบทมันถูกกำหนดไว้แล้ว” เสียงของอาจารย์สมชายกระซิบชิดใบหูของเธออย่างเลือดเย็น ลมหายใจอุ่นอับของเขารดรินต้นคอของเธอชวนให้อาเจียนจังหวะนั้นเอง ริตาสังเกตเห็นเงาสะท้อนจากลำแสงไฟฉายแวบหนึ่ง.

  • พล็อตฆาตกรรมลับของริตา ตอนบ้านเขียนฝัน   บทที่ 26 หน้ากากปีศาจ

    บทที่ 26 หน้ากากปีศาจริตายืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงใต้หลังคา ลมหายใจของเธอหอบสั่นเป็นไอจาง ๆ ในความมืด มือขวาที่สั่นเทากำกระบอกไฟฉายเหล็กขนาดกะทัดรัดเอาไว้แน่น ซิปกระเป๋าเสื้อคลุมตัวใหญ่ของหมวดแดนดินที่เธอสวมอยู่ยังคงส่งไออุ่นจาง ๆ ออกมาครืด... ครืด... ตุบ...เสียงเลื่อนวัตถุหนัก ๆ ดังแว่วมาจากมุมมืดที่ลึกที่สุดของห้อง หลังกองลังหนังสือนิยายเก่าที่ชำรุดเสียหาย ริตากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอที่แห้งผาก ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับแผ่นไม้กระดาน สัญชาตญาณในฐานะนักเขียนนิยายสยองขวัญตะโกนก้องในหัวสมองว่ามี ‘บางสิ่ง’ กำลังคืบคลานอยู่ในความสลัวรางนั้นเธอค่อย ๆ ยกข้อมือขึ้น ตวัดแสงไฟฉายสีขาวนวลพุ่งตรงไปยังซอกมืดอันเป็นต้นตอของเสียง ลำแสงทรงกลมสั่นระริกแหวกความมืดไปจับภาพกองหนังสือที่ถล่มลงมาเล็กน้อย และในวินาทีนั้น หัวใจของริตาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มภายใต้ลำแสงสว่างวาบ ปรากฏร่างสูงใหญ่ของมนุษย์คนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ ชายคนนั้นสวมชุดโม่งสีดำสนิทปิดบังใบหน้ามิดชิด กางเกงและรองเท้าผ้าใบสีเข้มไร้ลวดลาย สภาพของเขาละม้ายคล้ายคลึ

  • พล็อตฆาตกรรมลับของริตา ตอนบ้านเขียนฝัน   บทที่ 25 ความลับในห้องใต้หลังคา

    บทที่ 25 ความลับในห้องใต้หลังคา“ไม่... อย่าพึ่งพิมพ์... พอที...” ริตายกมือสั่นระริกขึ้นอุดหูทั้งสองข้าง หล่อนพยายามจะบดบังเสียงมรณะนั้น แต่ทว่าเสียงกลไกเหล็กตอกย้ำ แป๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ กลับยิ่งดังชัดเจนทะลุเข้าไปในสมองตัวอักษรทุกตัวที่ถูกพิมพ์ทิ้งไว้ในอดีตลอยวนอยู่รอบตัว หล่อนตระหนักดีว่าทุกครั้งที่เครื่องพิมพ์ดีดส่งเสียง คดีฆาตกรรมและความตายจะตามมาเสมอ และคราวนี้เสียงที่บ้าคลั่งเช่นนี้ ย่อมหมายถึงฉากสุดท้ายของนิยายชีวิตที่คนร้ายกำลังจะลงมือเขียนด้วยหยาดเลือดของหล่อนเองแสงฟ้าแลบแปลบปลาบระลอกใหม่จัดจ้าส่องสว่างวาบสะท้อนเข้าไปในดวงตาของนักเขียนสาว เผยให้เห็นรอยประทับดำมืดของเงาขั้นบันไดที่ทอดยาวราวกับปากของอสูรกายที่เปิดอ้ารอคอยให้หล่อนเดินกลับขึ้นไปหา เสียงพิมพ์ดีดรัวกระแทกครั้งสุดท้ายดัง ปัง! หนัก ๆ ที่แคร่เหล็ก ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบกริบลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันแสนยะเยือกที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ริตารู้ดีว่ากลไกเตือนภัยหยุดลงแล้ว และบัดนี้สิ่งที่หล่อนต้องเผชิญหน้าไม่ใช่เพียงแค่ตัวอักษรบนแผ่นกระดาษปรู๊ฟขู่ฆ่าอีกต่อไป แต่เป็นมรณะที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่

  • พล็อตฆาตกรรมลับของริตา ตอนบ้านเขียนฝัน   บทที่ 24 เดียวดายลำพัง

    บทที่ 24 เดียวดายลำพังในจังหวะนั้นเอง แสงฟ้าแลบแปลบปลาบวาบขึ้นมาบนท้องฟ้าสีหม่น ส่องสว่างวาบไปทั่วชานเรือนเพียงเสี้ยววินาที สิ่งที่ปรากฏในคลองสายตาของส้มไม่ใช่ร่างของจ่าหนานที่ยืนหลบฝน ทว่ากลับเป็นเงาร่างทึบของใครบางคนที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างบานประตูในระยะประชิดจนแทบจะใช้ลมหายใจร่วมกัน!“อื้อ!...”เสียงกรีดร้องของส้มถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีเมื่อฝ่ามือหนาอันหยาบกร้านและเย็นเยือกพุ่งพรวดมาจากเงามืด ตะปบเข้าที่ริมฝีปากของหล่อนอย่างรุนแรงและแม่นยำ แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกกรามของหล่อนเจ็บแปลบ ส้มพยายามจะดิ้นรนและใช้เท้าถีบยันพื้นไม้ แต่ทว่าท่อนแขนแกร่งปานคีมเหล็กของมันกลับรัดเข้าที่เอวบาง ดึงกระชากร่างของหล่อนให้ลอยพ้นพื้นเรือนลากหายวับเข้าไปในความมืดมิดของชานระเบียงด้านนอกอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบปานภาพฝันร้าย บานประตูไม้ที่แง้มเปิดทิ้งไว้สะบัดพัดตามแรงลมดัง ปัง! พร้อมกับทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่หน้าประตูภายในห้องโถง ริตาที่ยืนรออยู่สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงประตูประทับปิด “ส้ม? เจอจ่าหนานไหมแก... ส้ม! แกอยู่ไหน!”ไม่มีเสียงตอบรับจากเพื่อนสนิท มีเพียงเสียงสายลมที่หวีดหวิวลอดผ่านร่องไม้

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status