Se connecterคำพูดสุดท้ายของเขาดังก้องอยู่ท่ามกลางเสียงสายฝนที่เริ่มกระหน่ำซัดใบกล้วยริมคลอง แดนดินปล่อยมือออกอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะเดินลงบันไดไป ทิ้งให้ริตายืนอยู่เพียงลำพังในห้องใต้หลังคาพร้อมกับแก้วกาแฟที่ยังคงอุ่นกรุ่น ความห่วงใยอันท่วมท้นของเขาช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บในใจได้ดี ทว่าในหัวสัญชาตญาณของนักเขียนนิยายสยองขวัญกลับยังคงกรีดร้องเงียบ ๆ... ว่าความสงบสุขที่เอื้อมมือถึงนี้ อาจเป็นเพียงภาพลวงตาก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน
เสียงเครื่องยนต์รถกระบะของแดนดินครางต่ำห่างออกไป... ห่างออกไป... จนกระทั่งกลืนหายไปกับเสียงซ่าของสายฝนที่ตกกระหน่ำหนาเม็ดลงสู่ผิวคลอง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดค่อย ๆ แผ่ซ่านเข้ามาในตัวเรือนไทยประยุกต์หลังใหญ่
ริตานั่งนิ่งบนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งกลางห้องทำงานใต้หลังคา สองมือยังคงโอบแก้วกาแฟที่บัดนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นอุ่นชืด รสชาติขมปร่าของกาแฟดำที่แดนดินชงมาให้โดยไม่ใส่น้ำตาลยังคงทิ้งความอุ่นจาง ๆ ไว้ในลำคอ คำพูดนุ่มนวลและแววตาคมกริบปิดความอาทรไว้ไม่มิดของเขาก่อนกลับกรุงเทพฯ ยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ มันเป็นสิ่งเดียวที่คอยชโลมจิตใจอันบอบช้ำของเธอท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นชวนวังเวงนี้
ทว่า สัญชาตญาณอันเฉียบคมของนักเขียนนิยายสยองขวัญกลับไม่ยอมให้สภาวะอารมณ์ของเธอดิ่งลึกลงสู่ความสงบ
ภาพชิ้นส่วนกะโหลกศีรษะที่ขุดพบใต้กอกล้วยหน้าตึกเดอะเกรย์ยังคงฉายชัดในหัว สมองของเธอเริ่มทำการวิเคราะห์ตามหลักจิตวิทยาพฤติกรรม... ทำไมต้องเป็นกอกล้วยตรงนั้น? และยิ่งน่ากลัวไปกว่านั้นคือ พฤติกรรมการกดดันของรถกระบะสีดำสนิทคันที่ขับตามพวกเขามาบนทางหลวง มันไม่ใช่แค่การขับรถปาดหน้าธรรมดา แต่มันรักษาระยะห่างเหมือนจงใจข่มขู่แสดงอำนาจให้รู้ว่า ‘พวกมันรู้ว่าเธอกำลังจะไปไหน’
ริตาผ่อนลมหายใจยาวเพื่อสลัดความตึงเครียด ขยับลุกขึ้นเพื่อตั้งใจจะพิมพ์งานระบายความอัดอั้น สายตาของเธอสะดุดเข้ากับกล่องพัสดุกล่องสุดท้ายที่แดนดินเพิ่งยกขึ้นมาวางไว้ให้ตรงมุมห้อง
มันคือกล่องลังกระดาษสีน้ำตาลหม่นที่ดูผิดปกติ... ท่ามกลางกล่องอื่น ๆ ที่เธอใช้เทปกาวสีใสปิดผนึกอย่างเป็นระเบียบ แต่กล่องนี้กลับถูกปิดตายด้วยเทปกาวสีน้ำตาลหนาเตอะ ปิดทับซ้ำไปซ้ำมาราวกับต้องการซ่อนเร้นบางสิ่งภายใน
หัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะ ริตาเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบมีดคัตเตอร์ตัวเล็ก กรีดใบมีดลงบนรอยต่อของกระดาษเสียงดัง แคร่ก... แผ่วเบา ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องครืนครั่นภายนอกเรือนไทย
เมื่อฝากล่องลังถูกเปิดออกกว้าง กลิ่นอายแรกที่โชยเตะจมูกไม่ใช่กลิ่นกระดาษหนังสือใหม่ หรือกลิ่นผ้าสะอาดอย่างที่เธอคาดคิด
แต่มันคือกลิ่นสนิมเหล็กอับชื้นผสมกลิ่นคราบฝุ่นโบราณ...
ริตาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อฉับพลันราวกับโดนกระแสไฟแล่นผ่าน ท่ามกลางเศษกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าที่ใช้ยัดกันกระแทก สิ่งที่นอนนิ่งอยู่ก้นกล่องคือ “เครื่องพิมพ์ดีดเก่ารุ่นโบราณ” มันคือเครื่องพิมพ์ดีดเหล็กกล้าสีดำสนิท สภาพขึ้นสนิมจับกรังตามข้อต่อเหล็ก ตัวถังเปื้อนคราบฝุ่นและคราบน้ำมันดินสีดำขมุกขมัว แผงแป้นพิมพ์ภาษาไทยแบบดั้งเดิมมีรอยนิ้วมือและเศษผงสีน้ำตาลแห้งกรังเกาะอยู่ตามซอกตัวอักษรชวนขนลุก
ริตาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับชั้นวางหนังสือ ลมหายใจถี่กระชั้นจนอกสั่นสะท้าน
เธอไม่เคยมีเครื่องพิมพ์ดีดเครื่องนี้... สมองของเธอเริ่มทำงานในเชิงสืบสวนสอบสวน... มีใครบางคนแอบเปิดรถกระบะขนของของเธอในช่วงเวลาที่เกิดเหตุโกลาหลหน้าตึกงั้นหรือ? หรือแอบใส่เข้ามาในระว่างทางติดไฟแดงท่ามกลางสายฝน? เป้าหมายของคนที่ทำเช่นนี้คืออะไร? มันต้องการข่มขู่ คุกคาม หรือแค่ส่งต่อ ‘สาร’ บางอย่างจากเหยื่อใต้กอกล้วยมาถึงเธอ?
เครื่องพิมพ์ดีดโบราณยังคงตั้งตระหง่านเงียบงันอยู่บนโต๊ะทำงาน ท่ามกลางแสงไฟนีออนที่เริ่มกะพริบถี่ ๆ ลู่ตามกระแสลมพายุภายนอกบ้าน ราวกับมันกำลังเฝ้ารอคอยให้ริตาเดินเข้าไปสัมผัสแป้นพิมพ์ของมันด้วยตัวเองในความมืด
ความมืดภายนอกหน้าต่างเริ่มทึบหนาขึ้นตามเวลา ลมพายุหมุนวนพัดกระพือซัดเอาสายฝนเม็ดโตจากลำคลองสาดซัดเข้าใส่ตัวเรือนไทยประยุกต์ด้านล่างจนฝาไม้ลั่นดัง เอี๊ยด... ปัง! เป็นระลอกคล้ายแรงกระแทกจากฝ่ามือของใครบางคน
ริตาจำใจละสายตาจากเครื่องพิมพ์ดีดเหล็กสีดำสนิทเครื่องนั้น เธอจัดการล็อกหน้าต่างกระจกทุกบานและปิดไฟชั้นบน ก่อนจะก้าวลงมายังห้องนอนชั้นล่าง หวังจะใช้ความอ่อนเพลียดับความฟุ้งซ่านในหัวลึก ๆ ความนิ่งเงียบของบ้านพักริมคลองเวลานี้ช่างบีบคั้น แตกต่างจากอพาร์ทเมนท์เดอะเกรย์ที่มีเสียงผู้คนพลุกพล่าน ทว่ายามนี้... มีเพียงเสียงพายุฝนและกลิ่นดินชื้นที่แทรกซึมผ่านร่องไม้เข้ามา
ท่ามกลางความมืดสนิทในห้องนอน ริตาซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนอุ่น ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขณะกำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา...
ทว่าเมื่อเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงกลางดึก จู่ ๆ สัญชาตญาณระวังภัยที่ถูกฝึกฝนมาจากการเป็นนักเขียนนิยายฆาตกรรมก็ฉุดให้เธอลืมตาตื่นขึ้นมาดื้อ ๆ โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
ริตานอนนิ่ง ร่างกายแข็งทื่อฉับพลัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองฝ้าเพดานที่มืดมิด ความรู้สึกอึดอัดระคนกดดันแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง มันไม่ใช่ความฝัน... มีบางสิ่งเปลี่ยนไป บรรยากาศภายในบ้านหนักอึ้งและนิ่งงันราวกับอากาศรอบตัวถูกรีดออกไปจนหมด ที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดคือ ความรู้สึกที่ว่ากำลังมี ‘สายตา’ คู่หนึ่งจับจ้องมองตรงมาที่ร่างกายของเธอจากมุมมืดของห้องนอน
เธอกลั้นหายใจ พยายามฟังเสียงภายนอก ลมพายุและเสียงกิ่งกล้วยฟาดตัวบ้านยังคงดังอยู่... แต่ในระยะที่ใกล้กว่านั้น เหนือศีรษะของเธอขึ้นไป บนห้องใต้หลังคาที่ปิดตายไว้
“แป๊ก...”
เสียงเหล็กดีดกระทบแผงเหล็กดังขึ้นสั้น ๆ หนึ่งครั้ง ริตาหัวใจดิ่งวูบ ลมหายใจสะดุดขัด
“แป๊ก... แป๊ก... แป๊ก...”
มันเริ่มถี่ขึ้น... แผ่วเบาทว่าหนักแน่นในความเงียบสงัด เป็นเสียงที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจนสมองของเธอประมวลผลได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดซ้ำ มันคือเสียงกลไกเหล็กของแป้นพิมพ์ดีดโบราณเครื่องนั้น!
“แป๊ก ๆๆๆๆ... แคร่ก!”
เสียงลูกกลิ้งและแคร่พิมพ์ดีดถูกเลื่อนสะบัดกลับอย่างเยือกเย็น เครื่องพิมพ์ดีดปริศนาที่เธอไม่ได้เป็นคนเก็บมา กำลังทำงานด้วยตัวเองในความมืดมิดด้านบนห้องทำงานริตา การกดดันทางจิตวิทยาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสยดสยองเหนือธรรมชาติ
ริตาขบกรามแน่นจนระบมเพื่อสะกดอาการสั่นเทา เธอเอื้อมมืออันซีดเผือดไปหยิบกระบอกไฟฉายเหล็กกล้าข้างเตียง ค่อย ๆ ลุกขึ้นเปิดประตูห้องนอน ก้าวเดินไปตามทางเดินแคบ ๆ มุ่งสู่บันไดไม้ทางขึ้นห้องใต้หลังคา ทีละขั้น... ทีละขั้น... เสียงฝีเท้าของเธอถูกกลบด้วยเสียงรัวแป้นพิมพ์เหล็กที่เริ่มดุดันและบ้าคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งก้าวเข้าใกล้ กลิ่นหมึกพิมพ์โบราณฉุนผสมกลิ่นสาบดินโคลนอับชื้นก็ยิ่งโชยเตะจมูกเข้มข้นขึ้นจนชวนอาเจียน
เมื่อเท้าก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้าย ริตากลั้นใจตวัดมือสาดลำแสงสีขาวจากไฟฉายตัดตรงไปยังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งทันที!
เงียบกริบ...
เสียงรัวพิมพ์ดีดหยุดชะงักลงในเสี้ยววินาที ราวกับคนพิมพ์กำลังกลั้นหายใจหลบซ่อน ริมหน้าต่างว่างเปล่า ไม่มีเงาร่างของสิ่งมีชีวิตใด ๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้ ทว่าบนตัวเครื่องพิมพ์ดีดเหล็กสีดำ มีกระดาษปรู๊ฟสีน้ำตาลหนาแผ่นหนึ่งถูกเสียบคาไว้ตรงแคร่
ริตาค่อย ๆ สืบเท้าเข้าไปใกล้ ลำแสงสั่นระริกจากไฟฉายจับจ้องไปที่หน้ากระดาษ ตัวอักษรภาษาไทยสีดำสนิทถูกหมึกตอกย้ำลงเนื้อกระดาษจนบุ๋มลึกเป็นรอยชัดเจน มันไม่ใช่พล็อตเรื่องของเธอ และไม่ใช่เรื่องราวในเดอะเกรย์ แต่มันพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ทิ้งทวนไว้ว่า
“กระดูกใต้กอกล้วยคือจุดเริ่มต้น... และบ้านหลังนี้คือจุดจบของคุณ”
ความกลัวแล่นปราดเข้าสู่สมอง ริตาผงะหงายหลังจนเกือบตกบันได ตัวอักษรสีดำเหล่านั้นดูราวกับกำลังแสยะยิ้มข่มขู่เธอในความมืด ทันใดนั้น แสงไฟฉายในมือของเธอก็กะพริบวูบวาบก่อนจะดับลงสนิท! ทิ้งให้เธอตกอยู่ในความมืดมิดที่มีเพียงเสียงพายุฝนภายนอก
ริตารีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา หน้าจอไร้สัญญาณเชื่อมต่ออย่างสิ้นเชิง มือของเธอสั่นเทาจนเกือบทำหลุดมือ ท่ามกลางความมืดที่มองไม่เห็นสิ่งใด จู่ ๆ เสียงกลไกพิมพ์ดีดข้างหลังเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ทว่าคราวนี้ มันไม่ได้พิมพ์บนโต๊ะ
“แคร่ก......... แคร่ก.........”
เสียงเหล็กครูดคราดสลับกับเสียงฝีเท้าลากครูดพื้นไม้ดังใกล้เข้ามา... มันก้าวตรงมายังจุดที่เธอยืนอยู่โดยไร้เสียงหายใจ!
ริตายืนตัวแข็งทื่อ อากาศรอบตัวดูเหมือนจะถูกบีบอัดจนหนาแน่นขึ้นอย่างประหลาด ความกดอากาศที่ลดต่ำลงจนหูอื้ออึงทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับกดลงไปใต้ผิวน้ำที่เย็นเฉียบ กลิ่นสาบดินโคลนเน่าเหม็นโชยเข้าปะทะจมูกจนอยากจะอาเจียน
ความว่างเปล่าเบื้องหน้าเริ่มขยับไหว... อากาศที่เคยนิ่งสนิทถูกแหวกออกด้วยแรงปะทะบางอย่างที่เย็นเยียบจนผิวหนังเธอชาหนึบ ริตาเม้มปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความหวาดกลัวพุ่งถึงขีดสุดเมื่อเธอสัมผัสได้ถึง ‘แรงกด’ ของร่างที่มองไม่เห็นกำลังขยับผ่านข้างกายไปอย่างเชื่องช้า
เธอไม่ได้ยินเสียงหัวใจ ไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ... มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งดั่งตะกั่วที่กำลังบีบคั้นขมับให้ปวดตุบ
ทว่าในจังหวะที่ร่างนั้นหยุดลงตรงหน้าเธอพอดี...
สัมผัสเย็นเยียบดุจน้ำแข็งก็แตะลงเบา ๆ บนหลังมือที่เธอกำโทรศัพท์ไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นข้างหู ราวกับเสียงนั้นถูกกรอมาจากเครื่องพิมพ์ดีดที่เพิ่งหยุดทำงานเมื่อครู่
“...เขียน... ต่อ... สิ...”
บทที่ 29 อวสาน อันแสนสุขแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าของกรุงเทพมหานครลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนอนใหม่ กลิ่นอายของความสะอาดและกลิ่นสีทาบ้านที่จางลงไปมากแล้วชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย ริตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ต่างจากหลายเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง ไม่มีเสียงกระซิบจากความมืด ไม่มีเงาของเครื่องพิมพ์ดีดที่สั่นไหวเองตามอำเภอใจ และที่สำคัญที่สุด... หัวใจของเธอไม่ต้องเต้นระทึกด้วยความหวาดกลัวอีกต่อไปเธอยันกายขึ้นจากเตียงนอนนุ่ม ๆ ขยับตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง บานหน้าต่างไม้เนื้อดีเปิดออกรับลมยามเช้าที่พัดพาเอาความวุ่นวายของเมืองหลวงมาให้สัมผัส แต่มันเป็นความวุ่นวายที่ดูมีชีวิตชีวาและปลอดภัย ไม่ใช่ความวังเวงอับชื้นเหมือนที่เรือนไทยริมคลองในสมุทรสงครามหลังนั้น บ้านพักจัดสรรหลังนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวที่เธอเลือกเอง ทุกตารางนิ้วถูกจัดวางด้วยความเอาใจใส่ แสงแดดส่องสว่างทั่วถึงทุกมุมห้อง ไม่มีซอกมืดที่ไหนให้ความทรงจำอันโหดร้ายซ่อนตัวอยู่ได้เวลาผ่านไปหลายเดือนแล้ว... แต่ภาพเหตุการณ์ในคืนพายุคลั่งที่สมุทรสงครามยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
บทที่ 28 บทอวสานที่เขียนด้วยชีวิตภายในห้องใต้หลังคาที่มืดมิดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นหมึกพิมพ์โบราณที่ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน ความตายได้ก้าวเข้ามาประชิดตัวริตาจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ เชือกเส้นหนาหยาบกระด้างถูกคล้องเข้าที่ลำคอระหง แรงดึงจากมือของฆาตกรที่อยู่ด้านหลังทำให้ร่างของเธอแอ่นโค้งไปตามแรงกระชาก ลมหายใจของริตาติดขัด ความเจ็บปวดจากการถูกรัดแล่นริ้วไปทั่วลำคอ ดวงตาที่พร่ามัวจากการขาดอากาศพยายามเบิกกว้าง ภาพเบื้องหน้าเริ่มมืดดับลงประหนึ่งหลอดไฟที่กำลังจะขาดทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจจนแทบจะถอดจิต เครื่องพิมพ์ดีดเหล็กกล้าสีดำสนิทที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเดิมก็เริ่มมีปฏิกิริยาประหลาด มันไม่ใช่แค่การสั่นไหวธรรมดา แต่มันเริ่ม 'คำราม' ออกมาในความมืด!แกร่ก... กึก! ปัง!เสียงกลไกเหล็กภายในตัวเครื่องดีดรัวกระแทกตัวอักษรลงบนแคร่กระดาษด้วยความรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับเสียงระเบิดในห้องที่เงียบงัด แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้ส่งผลแค่บนโต๊ะ แต่มันส่งผลถึงตัวแคร่ที่เลื่อนสะบัดอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วสูงจนชิ้นส่วนโลหะบางช
บทที่ 27 พล็อตของริตา“ปล่อยนะ! ปล่อย!” ริตากรีดร้องพลางกวัดแกว่งไฟฉายในมือหวังจะทุบเข้าที่ท่อนแขนของเขา แต่ทว่าฝ่ามืออีกข้างของอาจารย์สมชายกลับพุ่งเข้ามากำข้อมือของเธอเอาไว้แน่น แรงบีบราวกับคีมเหล็กทำให้กระดูกข้อมือของเธอแทบแหลกสลาย นิ้วมือของเธออ่อนแรงจนต้องปล่อยกระบอกไฟฉายเหล็กร่วงหล่นลงกระทบพื้นไม้เคร้ง... ครืด...กระบอกไฟฉายกลิ้งหลุน ๆ ไปตามพื้นไม้ใต้หลังคา ลำแสงสีขาวนวลของมันสาดส่องไปกระทบผนังไม้ในมุมอับ สะท้อนเงาร่างของคนสองคนที่กำลังฉุดกระชากกันในความมืดดูคล้ายเงานิยายผีที่บิดเบี้ยว ริตาพยายามใช้ส้นเท้ากระทุ้งหน้าแข้งของเขา พยายามสะบัดตัวจนสุดแรง ดิ้นรนขัดขืนราวกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ในบ่วงนายพราน ทว่ายิ่งเธอดิ้น แรงบีบที่รัดร่ายกายของเธอก็ยิ่งทวีความเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ“นิ่ง ๆ สิครับ... เป็นนักเขียนก็น่าจะรู้ว่าบทมันถูกกำหนดไว้แล้ว” เสียงของอาจารย์สมชายกระซิบชิดใบหูของเธออย่างเลือดเย็น ลมหายใจอุ่นอับของเขารดรินต้นคอของเธอชวนให้อาเจียนจังหวะนั้นเอง ริตาสังเกตเห็นเงาสะท้อนจากลำแสงไฟฉายแวบหนึ่ง.
บทที่ 26 หน้ากากปีศาจริตายืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงใต้หลังคา ลมหายใจของเธอหอบสั่นเป็นไอจาง ๆ ในความมืด มือขวาที่สั่นเทากำกระบอกไฟฉายเหล็กขนาดกะทัดรัดเอาไว้แน่น ซิปกระเป๋าเสื้อคลุมตัวใหญ่ของหมวดแดนดินที่เธอสวมอยู่ยังคงส่งไออุ่นจาง ๆ ออกมาครืด... ครืด... ตุบ...เสียงเลื่อนวัตถุหนัก ๆ ดังแว่วมาจากมุมมืดที่ลึกที่สุดของห้อง หลังกองลังหนังสือนิยายเก่าที่ชำรุดเสียหาย ริตากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอที่แห้งผาก ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับแผ่นไม้กระดาน สัญชาตญาณในฐานะนักเขียนนิยายสยองขวัญตะโกนก้องในหัวสมองว่ามี ‘บางสิ่ง’ กำลังคืบคลานอยู่ในความสลัวรางนั้นเธอค่อย ๆ ยกข้อมือขึ้น ตวัดแสงไฟฉายสีขาวนวลพุ่งตรงไปยังซอกมืดอันเป็นต้นตอของเสียง ลำแสงทรงกลมสั่นระริกแหวกความมืดไปจับภาพกองหนังสือที่ถล่มลงมาเล็กน้อย และในวินาทีนั้น หัวใจของริตาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มภายใต้ลำแสงสว่างวาบ ปรากฏร่างสูงใหญ่ของมนุษย์คนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ ชายคนนั้นสวมชุดโม่งสีดำสนิทปิดบังใบหน้ามิดชิด กางเกงและรองเท้าผ้าใบสีเข้มไร้ลวดลาย สภาพของเขาละม้ายคล้ายคลึ
บทที่ 25 ความลับในห้องใต้หลังคา“ไม่... อย่าพึ่งพิมพ์... พอที...” ริตายกมือสั่นระริกขึ้นอุดหูทั้งสองข้าง หล่อนพยายามจะบดบังเสียงมรณะนั้น แต่ทว่าเสียงกลไกเหล็กตอกย้ำ แป๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ กลับยิ่งดังชัดเจนทะลุเข้าไปในสมองตัวอักษรทุกตัวที่ถูกพิมพ์ทิ้งไว้ในอดีตลอยวนอยู่รอบตัว หล่อนตระหนักดีว่าทุกครั้งที่เครื่องพิมพ์ดีดส่งเสียง คดีฆาตกรรมและความตายจะตามมาเสมอ และคราวนี้เสียงที่บ้าคลั่งเช่นนี้ ย่อมหมายถึงฉากสุดท้ายของนิยายชีวิตที่คนร้ายกำลังจะลงมือเขียนด้วยหยาดเลือดของหล่อนเองแสงฟ้าแลบแปลบปลาบระลอกใหม่จัดจ้าส่องสว่างวาบสะท้อนเข้าไปในดวงตาของนักเขียนสาว เผยให้เห็นรอยประทับดำมืดของเงาขั้นบันไดที่ทอดยาวราวกับปากของอสูรกายที่เปิดอ้ารอคอยให้หล่อนเดินกลับขึ้นไปหา เสียงพิมพ์ดีดรัวกระแทกครั้งสุดท้ายดัง ปัง! หนัก ๆ ที่แคร่เหล็ก ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบกริบลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันแสนยะเยือกที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ริตารู้ดีว่ากลไกเตือนภัยหยุดลงแล้ว และบัดนี้สิ่งที่หล่อนต้องเผชิญหน้าไม่ใช่เพียงแค่ตัวอักษรบนแผ่นกระดาษปรู๊ฟขู่ฆ่าอีกต่อไป แต่เป็นมรณะที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่
บทที่ 24 เดียวดายลำพังในจังหวะนั้นเอง แสงฟ้าแลบแปลบปลาบวาบขึ้นมาบนท้องฟ้าสีหม่น ส่องสว่างวาบไปทั่วชานเรือนเพียงเสี้ยววินาที สิ่งที่ปรากฏในคลองสายตาของส้มไม่ใช่ร่างของจ่าหนานที่ยืนหลบฝน ทว่ากลับเป็นเงาร่างทึบของใครบางคนที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างบานประตูในระยะประชิดจนแทบจะใช้ลมหายใจร่วมกัน!“อื้อ!...”เสียงกรีดร้องของส้มถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีเมื่อฝ่ามือหนาอันหยาบกร้านและเย็นเยือกพุ่งพรวดมาจากเงามืด ตะปบเข้าที่ริมฝีปากของหล่อนอย่างรุนแรงและแม่นยำ แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกกรามของหล่อนเจ็บแปลบ ส้มพยายามจะดิ้นรนและใช้เท้าถีบยันพื้นไม้ แต่ทว่าท่อนแขนแกร่งปานคีมเหล็กของมันกลับรัดเข้าที่เอวบาง ดึงกระชากร่างของหล่อนให้ลอยพ้นพื้นเรือนลากหายวับเข้าไปในความมืดมิดของชานระเบียงด้านนอกอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบปานภาพฝันร้าย บานประตูไม้ที่แง้มเปิดทิ้งไว้สะบัดพัดตามแรงลมดัง ปัง! พร้อมกับทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่หน้าประตูภายในห้องโถง ริตาที่ยืนรออยู่สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงประตูประทับปิด “ส้ม? เจอจ่าหนานไหมแก... ส้ม! แกอยู่ไหน!”ไม่มีเสียงตอบรับจากเพื่อนสนิท มีเพียงเสียงสายลมที่หวีดหวิวลอดผ่านร่องไม้







