ตอนที่4ไต้ซือ

“ท่านหมอจากไปก่อนหน้าที่จวิ้นหวังจะได้นั่งบัลลังก์ตำหนักบูรพาด้วยซ้ำไป ป่านนี้ วิชาด้านการแพทย์คงรุดหน้าไปไกลมีทางไหนส่งข่าวให้ท่านหมอกลับมาโดยเร็วบ้างหรือไม่”

“หานจงเจ้าว่าอย่างไรเสด็จย่าถามเจ้า” ฉินเกอหลงพูดขึ้นดังๆ อีกครั้ง

“อ่า ขอรับ”

มัวแต่ปล่อยความคิดล่องลอยไปหาเยี่ยนฉือ ในวันสุดท้ายที่พบกันเยี่ยนฉือไม่เอ่ยคำลาแต่พร้อมจะจากไป หานจงเองกลับรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเยี่ยนฉือจะไปเขาไม่ไปส่งไม่โบกมือลาและกล่าวคำลาเช่นกัน กระนั้น เยี่ยนฉือก็ส่งข่าวมาที่ หานจงเสมอมาเพราะเขาเลี้ยงนกเหยี่ยวเช่นเดียวกับฉินเกอหลงไว้สำหรับส่งข่าวเหนือใต้

“มีวิธีไหนที่จะตามตัวท่านหมอเทวดาได้บ้าง” ไทฮองไทเฮาถามซ้ำ

“หานจงจะเร่งตามตัวท่านหมอโดยเร็ว แต่ต้องรอให้ท่านหมอรู้ว่าเราทั้งหมดอยู่ที่นี่เมื่อถึงเวลานั้นท่านหมอจะส่งนกเหยี่ยวสื่อสารส่งข่าวมาว่าอยู่ที่ไหนถึงเวลานั้นเราค่อยส่งข่าวให้ท่านหมอกลับมาที่นี่”

“อืมมมดี เพราะหลังจากนี้สิ่งที่ต้องทำคือให้ยาถอนพิษกับเอ่อต้าเหนิงถอนพิษให้นางแล้วค่อยให้ท่านหมอเทวดามาฟื้นฟูร่างกายของนาง” ฉินเกอหลงถอนหายใจยาว

“หลานกับหานจงจะช่วยกันจะคุ้มกันนาง คนของตระกูลเอ่อคนสุดท้ายให้อยู่รอดปลอดภัย”

“ดีแล้วย่ากับเสด็จปู่ไม่อาจ ผิดคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับเอ่อถูหวังซวน” ก้มหน้ามอง

พื้นป่านนี้เอ่อถูหวังซวนก็คงรู้แล้วว่าหลานของเขาปลอดภัย หลังจากที่ก่อนหน้านั้นเขาส่งคนลอบสังหารฉินเกอหลงให้และในขณะเดียวกันก็ส่งคนอารักขาตลอดการเดินทาง

เช้าสดใส เสียงนกอู่ผีอิงอู่ร้องดังๆ ที่ระเบียงวิหารเทียมฟ้าระเบียงสูง

เทียมฟ้าเมฆหมอกลอยอ้อยอิ่ง ต้าเหนิงนอนมองเมฆหมอกที่ลอยเรี่ยระเบียงวิหาร ที่ทำไว้สำหรับชมเมฆหมอกด้านล่างให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอยู่บนสวรรค์กระนั้นแสงอาทิตย์ยามเช้าส่งสว่างเป็นริ้วเส้นตรงทว่าไม่ได้ร้อนแรงแต่อบอุ่นกลิ่นหอมอ่อนๆ ของยาบำรุงที่สาวใช้ของไทฮองไทเฮาเคี่ยวไว้สำหรับต้าเหนิงลอยมาแตะจมูกให้ความรู้สึกสดชื่น เสียงฝีเท้าของใครบางคนข้างนอกนั่น ต้าหนิงรีบหลับตาลงทันที รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งจะต้องสอดแนมและหาข้อมูลก่อนว่าคนพวกนี้เป็นใครต้องการอะไรและทำไมถึงพาต้าเหนิงมาไว้ที่นี่ เหมือนกับหารดูภาพยนตร์จะตัดไปช่วงกลางๆ เลยก็ไม่ดีจะต้องเริ่มดูตั้งแต่ตอนแรกจะได้รู้ว่าที่มาที่ไปเป็นอย่างไร ต้าเหนิงจะได้ทำตัวถูกตามน้ำได้ถูก

ม่านแพรสีเขียวอ่อนถูกมือเรียวของฉินเกอหลงเปิดออกช้าๆ

ต้าเหนิงหัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อใบหน้าหล่อเหลานั่นยื่นเข้ามาใกล้สุดใกล้รีบหลับตาในทันทีกลัวว่าฉินเกอหลงจะเห็นว่าต้าเหนิงตื่นอยู่

“หล่อจัง คนอะไร หล่อไม่บันยะบันยัง หล่อตลอด หล่อทุกวัน หล่อทุกท่า”

พร่ำเพ้อไปตามเรื่องก็ต้าเหนิงไม่เคยเห็นคนหล่อขนาดนี้มาก่อนนี่คนอะไรหล่อที่สุดในสามโลกใบหน้าเหมือนผู้หญิงริมฝีปากก็สีชมพูระเรื่อดวงตากลมโต นี่มันคนหรือดาราจีน หรือว่าที่นี่คือโรงถ่ายเหิงเตียนหรือเปล่าเขากำลังถ่ายซีรีส์กันอยู่ใช่ไหม เสียงฝีเท้าของฉินเกอหลงทำเอาสติกลับมาอีกครั้ง

มันไม่ใช่ต้าเหนิงอย่ามโน ถ้าเขาถ่ายหนังแล้วไอ้ที่ต้าเหนิงตายไปสดๆ ร้อนๆ นั่นเล่า

ฉินเกอหลงเดินเบาๆ เข้ามาที่แท่นนอนที่ต้าเหนิงนอนอยู่ ก้มหน้ามองดวงตาของเอ่อต้าเหนิงที่หลับตาปี๋

“ยังไม่ฟื้นอีกหรือแปลกจริงน่าจะฟื้นได้แล้ว” สาวใช้เปิดผ้าม่านเดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยยากลิ่นยาหอมขจรขจายยาหอมตำรับไหนกันนะหอมชื่นใจจริงๆ

“ข้าป้อนนางเองเจ้าไปคอยปรนนิบัติเสด็จย่าเถิด” สาวใช้วางถ้วยยาลงบนโต๊ะ

“เจ้าอย่าเพิ่งไปเอาน้ำอุ่นมาให้ข้าด้วยข้าจะเช็ดตัวให้นาง” ต้าเหนิงเม้มปากแน่น ใบหน้าต้องแดงแปร๊ดแน่ๆ

ตายแล้วเช็ดตัวหรือคนหล่อ ขนาดนี้กำลังจะเช็ดตัวให้ต้าเหนิงอย่างนั้นหรือ ตายแล้ว

“เจ้าค่ะ” สาวใช้ออกไปแล้วต้าเหนิงนอนตัวแข็งทื่อ

ไม่มีคนอื่นแล้วหรือทำไมต้องให้เทวดารูปหล่อคนนี้ฮืออออฉันเสียวท้องน้อยเลยนะโว๊ย

“มาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ยกน้ำเข้ามาวางฉินเกอหลงโบกมือให้นางถอยออกไป

หยิบผ้ามาชุบน้ำบิดพอหมาดกำลังจะเช็ดหน้าให้ต้าเหนิง ใบหน้าหล่อเหลาแดงถึงใบหูจ้องมองใบหน้างดงามที่หลับตาพลิ้มของต้าเหนิงด้วยความรู้สึกประหลาด

สาวใช้มองท่าทีของฉินเกอหลงยิ้มๆ

“ไต้ซือหากไม่ว่าอะไรให้ข้าน้อยได้ช่วยท่าน ที่ครองเพศบรรพชิต ไทฮองไทเฮาบอกว่าให้ข้าน้อยได้แบ่งเบาเรื่องที่ทำให้ไต้ซืออึดอัด” ต้าเหนิงถอนหายใจโล่งอกเมื่อสาวใช้ของไทฮองไทเฮาพูดแบบนั้น 

“เช่นนั้นเจ้าจัดการให้นางเสร็จแล้วเรียกข้า” รีบลนลานออกจากห้องไป

ต้าเหนิงเกือบจะเผลอถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“หวางซื่อ ท่านหนีอะไรมา” หานจงเอ่ยปากเมื่อเห็นว่าฉินเกอหลงที่ก้มหน้าหลบตาอีกทั้งหน้ายังแดงแปร๊ด อากาศก็ไม่ร้อนแต่หน้าแดงราวกับสาวรุ่น

“ไม่ได้หนีอะไรมา” หานจงพยักหน้ายิ้มๆ

“ติดต่อท่านหมอเยียนฉือได้หรือยัง”

“ยังขอรับเพิ่งจะผ่านไปแค่วันเดียวท่านอ๋องอย่าเพิ่งใจร้อนตอนนี้สนมเอ่อก็ไม่ได้สติสิ่งที่เราต้องการให้หมอเยี่ยนฉือมาดูแลก็คือเรื่องการฟื้นฟูหลังจากที่พระสนมได้สติ”

ฉินเกอหลงพยักหน้าขึ้นลง

“อย่าสมุนไพรของนาง”

“ข้าน้อยหาเก็บเอาบนยอดเขาวิหารเทียมฟ้าขอรับ จะไปให้ท่านหมอด้านนอกเจียดยาให้ก็รู้สึกว่าสิ่งที่ท่านหมอเยียนฉือสอนหานจงมายังไม่เคยได้ใช้เพราะฉะนั้นก็ควรนำมาใช้เสีย”