พวกเจ้าระวังให้ดีเกิดใหม่ครั้งนี้เพื่อแก้แค้นแทนไต้ซือ

พวกเจ้าระวังให้ดีเกิดใหม่ครั้งนี้เพื่อแก้แค้นแทนไต้ซือ

last update최신 업데이트 : 2025-06-05
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
10
6 평가 순위. 6 리뷰
180챕터
18.8K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

นางเอกที่ย้อนอดีตไปในวันที่กำลังจะตายพอดีดีที่จวิ้นอ๋องมาช่วยไว้ทัน จวิ้นอ๋องที่บวชเป็นพระเพื่อหนีความขัดแย้ง มีเรื่องราวในอดีตแสนขมขื่น เหมาะแก่การช่วยเหลือและแก้แค้นแทน ทั้งที่เรื่องของตัวเองก็ยุ่งเป็นเชือกพันกันเอาเหอะวางไว้ช่วยไต้ซือก่อน

더 보기

1화

ตอนที่1จะเกิดก็จะตายเลย

انهمرت الأمطار بغزارة، وكأن السماء عزمت على غسل خطايا العالم كلها.

وقف حارس السجن أمام البوابة الحديدية الضخمة، وألقى إليها كيسًا بلاستيكيًا صغيرًا يحوي ملابسها القديمة وهاتفًا متهالكًا.

"انتهت عقوبتك... اذهبي."

رفعت الفتاة رأسها ببطء. وجهها شاحب، جسدها نحيل، حتى إن معطف السجن الرمادي بدا واسعًا عليها بشكل مخيف. شعرها متشابك، شفتاها جافتان متشققتان، وعيناها فارغتان من أي بريق.

خطت خطوتها الأولى خارج البوابة.

توقفت.

لم تستطع.

ارتجفت ساقاها فجأة، فسقطت على ركبتيها فوق الأرض المبللة، تلهث بشدة.

ثلاث سنوات.

لكنها لم تتذكر الزنزانة أولًا—

بل تذكرت تلك الليلة قبل ثلاث سنوات.

---

كانت قد التحقت للتو بالجامعة، وكان خطاب قبولها في قسم البيانو ما زال موضوعًا تحت الزجاج على مكتبها. كانت في الثامنة عشرة، مليئة بالأمل للمستقبل، رغم أنها كانت تعيش باسم "الابنة غير الشرعية" في أقصى غرفة الخادمات في منزل عائلة وينترز. كانت تعتقد أن بجهدها تستطيع تغيير كل شيء.

في تلك الليلة، كان هناك حفل في منزل وينترز، امتلأت القاعة بالضيوف. كانت سيليا قي الطابق الثاني تحمل كتابها الموسيقي، متجهة نحو الدرج،

فجأة سمعت صوت سقوط قوي في غرفة مرت بها، توقفت....

طرقت الباب، لم يجبها أحد. دفعت الباب فدخلت—كان الظلام حالكًا، ولم تر سوى شكل شخص ممدد على الاريكة .

اقتربت منه ببطئ...

كا ضوء القمر منعكس على وجهه، عرفته سيليا فورا.

"س.. سيد هاملتون هل انت بخير؟!"

فتح جونيور هاملتون عينيه ببطئ، فرأى وجه سيليا الصغير.

لاستيقاظه نهضت سيليا بسرعة "سأحضر الطبيب انتظر قليلا.."

رفع جونيور يده بسرعة ممسكا بها.. سحبها اليه وانقض عليها...

حاولت المقاومة، صرخت، لكن قوته كانت تفوقها، شمّمت رائحة الخمر الثقيلة ورائحة غريبة أخرى.

عندما استيقظت، كان الفجر قد انبلج.

كان جسدها كله يؤلمها، وهي مستلقية على سرير غريب، لا يغطيها سوى لحاف رقيق. أدارت رأسها—فرأت وجه جونيور هاملتون.

وسيم، بارد، وعيناه مثبتتان عليها بغضب.

كان مستيقظًا. وكان عاريًا تمامًا.

ارتعشت سيليا من الخوف، وتدحرجت خارج السرير وهي تلتف باللحاف، بصوت مرتجف حاولت أن تشرح:

"أنا... لا أعرف... جئت لأحضر النبيذ..."

جلس جونيور، ونظر إليها وكأنها مجرد نفاية.

"الابنة غير الشرعية لعائلة وينترز،" قال ببطء، "تتسلقين فراشي؟"

"كلا! أنا حقًا اردت مساعدتك باحضار طبيب لك.. —"

"حساباتك واضحة." نزل من السرير، والتقط قميصه من الأرض، وارتداه ببطء شديد. "تخدرينني، تتسلقين فراشي، ثم تحملين مني وتدخلين إلى عائلة هاملتون؟"

كانت سيليا ترتجف بشدة. لم تستطع تكوين جملة مفيدة، واكتفت بتكرار: "لم افعل اي شي..انا..."

أزرار قميصه الأخيرة استقرت في مكانها. التفت نحوها، ونظر إلى الفتاة الراكعة أمامه.

انحنى، وأمسك بذقنها، كأنها قطعة قماش قذرة.

"ظننت أنكِ بنومك معي ليلة واحدة سأتزوجكِ؟"

أطلق سراحها، وربت على أطراف أصابعه كأنه يتخلص من الغبار.

"الابنة غير الشرعية، يجب أن تبقى في مكانها."

رأت ظهره يبتعد عبر الباب.

عندما أُغلق الباب، أُغلق عالمها أيضًا.

بعد ثلاثة أيام، اقتادتها الشرطة. التُهمة: "التخطيط والتسلل وسرقة أسرار تجارية" — لم تكن تعرف أي شيء عن تلك الملفات، التخدير والاستغلال.. "

كان والدها المسؤول عن سجنها، رغم توسلاتها لم يستمع اليها حتى...

لم يستمع أحد لتفسيراتها.

في المحكمة، رأت إيفلين وينترز—أختها غير الشقيقة—واقفة بين الحضور، تبتسم لها.

في تلك اللحظة، فهمت كل شيء.

التخدير من إيفلين. الغرفة من إيفلين. البصمات والتوقيعات أيضًا من إيفلين.

لكن عندما أعلن القاضي الحكم، صفقت إيفلين بهدوء تحت الطاولة.

ثلاث سنوات. حُكم عليها بثلاث سنوات.

---

في أول يوم في السجن، جُرِّدت من ملابسها وأُجبرت على الاستحمام تحت ماء بارد يتدفق كالإبر على جلدها. عضت على شفتها ولم تبكِ.

"وجه جديد؟ بشرة ناعمة... واضح إنك ما ذقتِ مرارة في حياتك." قالت زعيمة السجينات، وهي تتأملها كقطعة لحم على منضدة.

تلك الليلة، بعد إطفاء الأنوار، جروها إلى غرفة الغسيل. اللكمات والركلات، شعرها يُنتزع وهي تُضرب بالحائط. ارتطمت جبهتها بالحديد البارد، وشعرت بدم دافئ يسيل على أنفها.

"تجرئين على إغواء الرجال الأغنياء؟ تتظاهرين بالبراءة؟"

انكمشت في الزاوية، وغطت رأسها بذراعيها، لم تقاوم، لم تصرخ. كانت تعلم أن الصراخ لا يفيد—الحارس وقف خارج الباب، نظر من النافذة الصغيرة للحظة، ثم انصرف.

في الصباح التالي، أُجبرت على الركوع وتنظيف بقعة الدم. انكسر جلد ركبتيها، ودخلت حبيبات الرمل في لحمها.

"أسرعي!" صفعها الحارس بسوط على ظهرها.

السوط كان معدنيًا في طرفه، تاركًا خطًا أحمر غائرًا. لم تصدر صوتًا، فقط زادت سرعة حركتها.

لكنها لم تكن تعلم أنها مجرد البداية.

في الشهر الثاني، سُجنت في زنزانة انفرادية "لعدم الانضباط". ثلاثة أيام وليلتين، بلا ماء ولا طعام، فقط ظلام وصرير الفئران على قدميها.

تعلمت عد نبضات قلبها لتجاوز الوقت. واحدة، اثنتان، مائة، ألف—عندما بلغت عشرة آلاف، فُتح الباب.

خرجت منها، وقد خسرت خمسة كيلوغرامات من وزنها.

في الشهر الثالث، قالت زعيمة السجينات إن وجهها "مزعج جدًا"، واستخدمت زجاجة مكسورة لترسم ثلاثة خطوط على ذراعها. "علامة تذكرك بأنك لم تعودي سيدة."

عندما انهمر الدم، بكت أخيرًا. ليس من الألم—بل لأنها تذكرت فجأة أنها قبل شهرين كانت جالسة في قاعة البيانو في الجامعة تعزف شوبان.

نظرت إلى يدها النازفة، إلى الأوساخ والدم المتجمّد بين أصابعها، ثم ضحكت.

ضحكت حتى اندهش الحارس.

منذ ذلك اليوم، لم تبكِ مرة أخرى.

أقسى لحظة كانت بعد عام ونصف من دخولها السجن. اتُهمت "بإخفاء رسالة" — في الحقيقة، كانت مجرد ورقة صغيرة من سجينة أخرى كُتب عليها "استمري".

قيدوها على كرسي حديدي، وغطوا عينيها. لم ترَ من يضربها، فقط شعرت بقبضات تهوي على أضلاعها وبطنها وظهرها. سمعت طقطقة عظامها، وتنفسها يصبح أثقل فأثقل.

في ذلك اليوم، لم تتوسل.

عضت على أسنانها، وانتظرت حتى ينتهي كل شيء، ثم عادت إلى سريرها الخشبي، وعدّت الشقوق في السقف. واحد، اثنان، ثلاثة.

هربت إلى غرفة البيانو في مخيلتها، وعزفت سوناتا ضوء القمر طوال الليل.

ثم بدأوا يجبرونها على "النسخ".

آلاف الأرقام يوميًا. أصابعها تتقرح، تنزف، تلتئم ثم تتقرح مجددًا. انتفخت مفاصلها حتى صارت كالجوز، وكانت أصابعها تتصلب فلا تستطيع الانبساط بعد القبض على القلم.

"هذا أمر من السيد هاملتون."

كان الحارس يقول ذلك كلما ألقى أمامها كومة جديدة من الأوراق.

سمعت هذه الجملة خمسمئة وسبعًا وثلاثين مرة.

كل مرة كانت كالسكين، تقطع شيئًا دافئًا كان لا يزال في قلبها.

بعد ثلاث سنوات، لم تعد يداها قادرتين على العزف.

لكنها تعلمت شيئًا آخر—

ألا تبكي، ألا تبرر.

---

فتحت عينيها.

كان المطر ما يزال يهطل.

احتضنت الكيس البلاستيكي الصغير إلى صدرها، وكأنه كل ما تبقى لها في الدنيا.

أخرجت هاتفها القديم. الرقم الوحيد الذي حفظته عن ظهر قلب كان رقم والدتها.

ضغطت عليه بيد مرتجفة.

رن...

ثم رن مرة أخرى.

وأخيرًا جاءها صوت والدتها الدافئ.

"حبيبتي؟"

انهمرت دموعها فورًا.

لكنها ابتلعت بكاءها، وقالت مبتسمة رغم الدموع، بصوت متعب:

"أمي... آسفة لأنني لم أستطع زيارتك. الدراسة كانت مرهقة جدًا."

ضحكت والدتها بخفة، رغم سعالها المتقطع.

"أنا بخير يا صغيرتي، لا تقلقي. ركزي على دراستك."

أغلقت سيليا عينيها بقوة.

ثلاث سنوات، وما زالت والدتها تصدق كذبتها.

أنهت المكالمة، ومسحت دموعها. لكنها شعرت برغبة غريبة في الاتصال بالمستشفى الذي كانت والدتها تتردد عليه منذ سنوات.

اتصلت.

أجابت ممرضة بهدوء.

"مرحبًا."

عرّفت بنفسها، وسألت عن حالة والدتها.

ساد الصمت لثوانٍ.

ثم قالت الممرضة بدهشة:

"أأنتِ ابنتها؟"

"نعم."

تنهدت الممرضة.

"كنا نحاول التواصل معك منذ أشهر."

توقف قلبها.

"ماذا... ماذا حدث؟"

قالت الممرضة بصوت حزين:

"والدتك تعاني من ورم خطير، وقد تدهورت حالتها منذ عام تقريبًا. تحتاج إلى عملية جراحية في أسرع وقت، لكن التكلفة باهظة، ولم تستطع توفير المبلغ."

عام...؟

أي أن والدتها كانت مريضة طوال هذه المدة...

ولم تخبرها.

تمامًا كما أخفت هي حقيقة وجودها في السجن.

اختنق صوتها وهي تسأل:

"كم... كم تكلفة العملية؟"

ذكرت الممرضة رقمًا جعل الهاتف يكاد يسقط من يدها.

أغلقت المكالمة ببطء.

وقفت وسط المطر.

لا منزل تنتظره.

لا عائلة ستستقبلها.

ولا أحد يعلم أنها خرجت من الجحيم.

لكنها كانت تعرف شيئًا واحدًا فقط—

مهما حدث... يجب أن تنقذ والدتها.

شدّت قبضتها على الكيس الصغير، وبدأت تمشي نحو مدينة لم تعد تعرفها.

غير مدركة أن أول شخص ستلتقي به هناك...

سيكون الرجل الذي دمّر حياتها.

والرجل الذي سيقلب حياتها رأسًا على عقب مجددًا، ومجددا.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰더 보기

Paphitchaya
Paphitchaya
สนุกค่ะ ชอบอ่านเรื่องยาว
2025-04-08 17:17:47
1
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
ตามๆๆๆๆนะอย่าหายนะ
2024-12-04 14:25:30
2
0
Sompong Wongmak
Sompong Wongmak
สนุกมากเลยแต่ จะเทมัยนะขอให้ลงให้จบนะคะ
2024-11-25 18:03:06
1
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เริ่มอ่านก็สนุกแล้วค่ะ
2024-11-25 12:37:33
1
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
ติดตามค่ะมาอัพเดทด้วยน๊าค๊า
2024-11-23 01:10:39
1
0
180 챕터
ตอนที่1จะเกิดก็จะตายเลย
ความรู้สึกอึดอัดจนอยากจะอาเจียน ความรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย แม่จ๋าช่วยหนูด้วย เหมือนกำลังโดนบีบคอ บีบคอ ใช่แล้วมีใครบางคนกำลังบีบคอ กรอบหน้าอ้วนของใครคนนั้นลอบเด่นอยู่ตรงหน้า อีอ้วนแกบีบคอฉันทำไม“ไทเฮาเพคะ พระสนมกำลัง จะหมดลมหายใจแล้ว” ่น้ำเสียงเศร้าสร้อยผิดกับท่าทีที่ออกแรงอย่างเต็มที่ในการบีบคอ ยัง ยังไม่ปล่อยอีกต้าเหนิงดิ้นรนแต่รู้สึกว่าทำไมมีแรงเพียงแค่น้อยนิดมือใหญ่ของยายป้าอ้วนบีบที่ลำคอไว้แน่น ริมฝีปากเหยียดยิ้มหยัน ดวงตามุ่งมาดให้ตายดับตรงหน้า นี่กล้าฆ่าคนเลยหรือไทเฮาวัยกลางคนใบหน้ายังงดงามราวกับเพิ่งจะผ่านวัยสาวได้ไม่นานที่ยืนนอกม่านพยายามแหวกม่านสีทึมทึบเข้ามา ขันทีข้างกายรีบจับมือไว้เสีย ไม่ให้ได้ทำอย่างที่ใจคิด“อย่าเลยพ่ะย่ะฮะ พระสนมต้าเหนิงกำลังจะเดินทางไปยังสรวงสวรรค์นางคงอยากให้ไทเฮาจดจำแต่ภาพงดงามของนางก็เท่านั้น อย่าเข้าไปเลยพ่ะย่ะฮะ ไทเฮาเองสูงส่งไม่บังควรจะต้องมาเห็นอะไรที่ไม่งดงามเช่นนั้น” ความตายเช่นไรจึงจะสวยงามคนใกล้ตายอย่างไรจึงจะสวยงาม อีบ้า ต้าเหนิงพยายามลืมตาขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียง และความอึดอัดที่ลำคอหายไป แต่ภาพที่เห็นคือร่างอ้วนของยายป้าคนเดิมกำลังยกหม
더 보기
ตอนที่2อ๋องฉินจวิ้นหวัง
“ไทเฮาพ่ะย่ะฮะ อย่าทรงโศกเศร้าเสียพระทัยไปนักเลย ถนอมพระวรกายด้วยพ่ะย่ะฮะ ควรส่งพระศพได้แล้วพ่ะย่ะฮะ พระสนมป่วยไข้เกรงว่าร่างกายจะ ไม่สวยงามอย่างที่ควรจะเป็น และเอ่อเอ่อ อาจเป็นโรคติดต่อได้” ป๊ะแกสิโรคติดต่อเฮอะคิดจะกำจัดฉันหรือ คิดว่าฉันจะเน่าเหม็นหรือ พวกแกนั่นแหละ มือบางค่อยๆ ขยับกำมือไทเฮาไว้ส่งสัญญาณว่ายังมีชีวิตอยู่แววตาเศร้าโศกเมื่อครู่ของไทเฮาเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ และตกใจไม่น้อยรีบดึงมือออก“ต้าเหนิงเจ้ายังไม่ตายหรอกหรือ”พูดราวกับกระซิบต้าเหนิงลืมตาขึ้นช้าๆ จ้องมองคนพูดไทเฮาสวมกอดต้าเหนิงไว้แน่น ต้าเหนิงยกมือขึ้นกอดตอบแต่ไม่อาจเปล่งเสียงพูด“ตามหมอหลวง เจายี่รีบตามหมอหลวง”เปล่งเสียงด้วยความดีใจ ต้าเหนิงถอนหายใจยาว ตัดไปที่เจายี่ที่อ้าปากค้างด้วยความตกใจต่อมาก็คือกำลังใช้สมองกำลังคิดหาคำแก้ตัวถลาเข้ามาข้างในม่าน“พระสนม โธ่พระสนมไม่เป็นไรแล้วหรือเจ้าคะ”น้ำตาแห่งความเสแสร้งมาอีกแล้วต้าเหนิงยิ้มเย็น ต้องเน้นๆ แล้วแหละเจายี่เอ๊ย ยกเท้าขึ้นถีบไปที่ยอดหน้าของเจายี่อย่างแรงจนนางล้มลงก้นจ้ำเบ้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอาการชักกระตุกตาค้างดิ้นทุรนทุราย ไทเฮารีบเข้ามาพยุง“ต้าเหนิง ต้าเหน
더 보기
ตอนที่3วิหารเทียมฟ้า
ตำหนักฮองเต้“ฝ่าบาทฝ่าบาทเพฮะ จวิ้นหวังมาถึงนี่”สีชมพูฮ่องเต้ ชายตามองขันทีข้างกาย“แล้วอย่างไร” สีหน้าเบื่อหน่ายมีอะไรให้ตื่นเต้นกันละ“จากทางเหนือมานี่ใช้เวลาไม่น้อยอ้างว่าบัญชาของไทฮองไทเฮาจากตำหนักเทียมฟ้า” กัวกั๋ว ยิ้มมุมปาก“แล้วอย่างไรสนมคนนั้นข้าไม่ต้องการนางแล้วใครจะเอาไปไหนก็เรื่องของพวกเขาคนใบ้แล้วยังถือดีใครบังอาจส่งมาในตำแหน่งสนม” ขันทีป้องปาก“แต่ จวิ้นหวังมาครั้งนี้เกรงว่าจะมีแรงกระทบเหล่าขุนนางและราษฎรอาจมีคนบางคน หาทางเข้าใกล้จวิ้นหวัง”“เข้าใกล้แล้วอย่างไรเขาเองที่ร่างหนังสือสัญญายอมสละบัลลังก์ให้ข้าแล้วยังบอกว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราชสำนักและการปกครองออกบวชที่วัดทางเหนือ ต่อไปเรียกเขาว่าไต้ซือจะดีไหม” หัวเราะเบาๆ ขันทีเองก็หัวเราเสียงดังลั่น“พ่ะย่ะฮะไต้ซือ ก็ควรจะเป็นเช่นนั้นในเมื่อออกบวชแล้วก็ควรจะเป็นไต้ซืออ๋องฉินโบกมือให้เกี้ยวที่พาร่างไร้สติของต้าเหนิงนั่งมาด้วยจอดลงริมธารใส หานจงวิ่งเข้ามาวางเก้าอี้รองพื้นให้อ๋องฉินลงมาจากเกี้ยว“เหตุใดต้องเลือกเส้นทางนี้”“ทางสายหลักอันตรายยิ่ง นางมีคนปองร้ายมากหน้าข้าไม่อาจรับมือหรือคอยตามเช็ดสิ่งที่นางทำ นางสั่งสมความ
더 보기
ตอนที่4ไต้ซือ
“ท่านหมอจากไปก่อนหน้าที่จวิ้นหวังจะได้นั่งบัลลังก์ตำหนักบูรพาด้วยซ้ำไป ป่านนี้ วิชาด้านการแพทย์คงรุดหน้าไปไกลมีทางไหนส่งข่าวให้ท่านหมอกลับมาโดยเร็วบ้างหรือไม่”“หานจงเจ้าว่าอย่างไรเสด็จย่าถามเจ้า” ฉินเกอหลงพูดขึ้นดังๆ อีกครั้ง“อ่า ขอรับ”มัวแต่ปล่อยความคิดล่องลอยไปหาเยี่ยนฉือ ในวันสุดท้ายที่พบกันเยี่ยนฉือไม่เอ่ยคำลาแต่พร้อมจะจากไป หานจงเองกลับรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเยี่ยนฉือจะไปเขาไม่ไปส่งไม่โบกมือลาและกล่าวคำลาเช่นกัน กระนั้น เยี่ยนฉือก็ส่งข่าวมาที่ หานจงเสมอมาเพราะเขาเลี้ยงนกเหยี่ยวเช่นเดียวกับฉินเกอหลงไว้สำหรับส่งข่าวเหนือใต้“มีวิธีไหนที่จะตามตัวท่านหมอเทวดาได้บ้าง” ไทฮองไทเฮาถามซ้ำ“หานจงจะเร่งตามตัวท่านหมอโดยเร็ว แต่ต้องรอให้ท่านหมอรู้ว่าเราทั้งหมดอยู่ที่นี่เมื่อถึงเวลานั้นท่านหมอจะส่งนกเหยี่ยวสื่อสารส่งข่าวมาว่าอยู่ที่ไหนถึงเวลานั้นเราค่อยส่งข่าวให้ท่านหมอกลับมาที่นี่”“อืมมมดี เพราะหลังจากนี้สิ่งที่ต้องทำคือให้ยาถอนพิษกับเอ่อต้าเหนิงถอนพิษให้นางแล้วค่อยให้ท่านหมอเทวดามาฟื้นฟูร่างกายของนาง” ฉินเกอหลงถอนหายใจยาว“หลานกับหานจงจะช่วยกันจะคุ้มกันนาง คนของตระกูลเอ่อคนสุดท้ายให้อยู่รอดปล
더 보기
ตอนที่5ใกล้
วังหลวง“ชิงตัวสนมของข้าอย่างนั้นหรือฮะฮะฮ่าาาาาา อย่าใช้คำว่าชิงตัวทำไมพูดจาให้ร้ายน้องชายสุดที่รักของข้าได้เพียงนี้ ฉินเกอหลงหรือจะกล้า” กัวกั๋วฮ่องเต้หัวเราะลั่น“ตะตะตะแต่ฝ่าบาทพระสนมเอ่อเป็นพระสนมของฝ่าบาทนะพ่ะย่ะฮะ” ตั๋วเค่อกงกงที่หวังผลประโยชน์จากเอ่อต้าเหนิงยุยงกัวกั๋วฮ่องเต้เรื่องที่ฉินเกอหลงชิงตัวต้าเหนิงออกจากวังหลวง“เอ่อต้าเหนิงอย่างนั้นหรือข้าเกือบลืมชื่อของนางไปแล้วสินะตอนนี้สนมซิงซีกับสนมหวงซือหยิน งดงามชดช้อยและยังชอบตามใจข้าจริงสินะข้าเกือบลืมไปว่ามีสนมที่ชื่อเอ่อต้าเหนิงอีกคน อยู่ตำหนักอะไรนะ”ตั๋วเค่อกงกงส่ายหน้าไปมา เคยจะจดจำอะไรได้บ้างสิ่งที่ทำในแต่ละวันคือหาความสำราญเท่านั้นก่อนหน้านั้นเคยโปรดปรานเอ่อต้าเหนิงเรียกหาทุกวันแต่มาวันนี้กลับบอกว่าลืมคนเช่นกัวกั๋วฮ่องเต้เป็นคนเช่นไรกันแน่“ตำหนัก16พ่ะย่ะค่ะ”“อ่อสนมอันดับที่สิบหกสินะ เกือบลืมไป ข้าแต่งตั้งนางอย่างไม่ตั้งใจ แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ไหน“เอ่ ตอนนี้ จวิ้นหวังนำตัวพระสนมเอ่อไปรักษาการป่วยที่วิหารเทียมฟ้า”“ดีแล้วนี่ ไปรักษาตัวพอหายก็กลับมาปรนนิบัติข้าเหมือนเดิมโดยเร็ว” ตั๋วเค่อถอนหายใจยาว“พ่ะย่ะฮะแล้วเรื่องการ
더 보기
ตอนที่6เหมยเขียวม้าไม่ไผ่
“โอะ ไม่ต้องขอบคุณหานจงหรอกขอรับ มันเป็นหน้าที่ของหานจงพระสนมพูดไม่ได้ ก็เป็นปัญหาใหญ่” ต้าเหนิงยิ้มกว้าง หมอนี่น่าคบกว่าคนหล่อนั่นเป็นกองอย่างน้อยก็ไม่หยิ่งละวะ“หานจงออกมานี่” หานจงประสานมือแล้วรีบออกไปในทันทีเพราะเสียงคนเรียกเริ่มขุ่นเคือง“หานจงเจ้าไม่ต้องแสดงว่าเป็นคนดีเพียงนั้นก็ได้กับนางที่เรามีหน้าที่แค่คอยปกป้อง” หานจงถอนหายใจ“ขอรับท่านอ๋อง”ขอรับเพราะตัดรำคาญความจริงแล้วอดสงสารต้าเหนิงไม่ได้ก่อนหน้านั้นอ๋องฉินก็มีทีท่าว่าสนิทสนมกับเอ่อต้าเหนิงมากกว่าใคร แต่มาตอนนี้ทำตัวเหินห่างหานจงอดสงสัยไม่ได้ว่าต้าเหนิงที่ฟื้นขึ้นมานี่จะรู้สึกเหมือนเดิมกับท่านอ๋องของเขาไหมจากที่มองสีหน้าท่าทางแล้วเอ่อต้าเหนิงคนนี้ทำราวกับว่าไม่คุ้นเคยกับท่านอ๋องกระนั้นแม้แต่หานจงนางยังแสดงท่าทีเหมือนพึ่งเคยพบกัน เอาเป็นว่าทั้งสองคนต่างแสดงละครว่าไม่เคยมีใจให้กันกระนั้น“ไปได้แล้วไปหาทางติดต่อกับ หมอเทวดาเหยียนฉือเสียนางพูดไม่ได้ข้าเริ่มอึดอัดกับท่าทีของนางที่เอาแต่จ้องตาแล้วยิ้มให้เสียเต็มทนแล้ว” หานจงยิ้มประสานมือแล้วจากไป“ไม่ต้องน้อยใจเจ้าค่ะปกติแล้วท่านอ๋องก็เป็นแบบนี้ไม่ค่อยพูด ตั้งแต่เกิดเรื่องที่ทำ
더 보기
ตอนที่7ตอแย
ส่งภาษามือว่าได้ยินแล้ว สองสามวันมานี้ต้าเหนิงหัดใช้ภาษามือในแบบของต้าเหนิงคนหล่อคนนั้นก็ยังพูดด้วยน้อยคำอย่าเรียกว่าพูดด้วยเลยเรียกว่าพูดลอยๆ จะดีกว่า เขามีปมอะไรกับต้าเหนิงจึงไม่ยอมพูดทำราวกับว่าต้าเหนิงเป็นหนอนบุ้งน่าขยะแขยงขนาดนั้น“ท่านอ๋องหรือเจ้าค่ะแอบดูท่านอ๋องอีกแล้ว พระสนมก่อนนั้นเป็นอย่างไรก็เป็นแบบนั้นไม่เคยเปลี่ยน เมื่อก่อนเพื่อท่านอ๋องยอมทำทุกเรื่องเชียวเจ้าค่ะขอเพียงแค่ได้ยินว่าท่านอ๋องชอบ คุณหนูเอ่อในตอนนั้นยอมทำทุกทาง ข้าน้อยเองก็ไม่เข้าใจว่าพอท่านอ๋องกลับมาครั้งนี้ทำไมถึงมีท่าทีเปลี่ยนไปทั้งๆ ที่เป็นคนพาคุณหนูเอ่อมาเร้นกายหลบภัยที่นี่”“ทำไมถึงหลบภัย” ส่งภาษามือถามคำถาม“บ้านเอ่อถูกเผาวอดวายดีที่ท่านอ๋องในตอนนั้นกับหานจงไปช่วยท่านกับสาวใช้อีกคนไว้ได้”ต้าเหนิงขมวดคิ้ว“นอนเถิดเจ้าค่ะเรื่องราวมันผ่านไปแล้วตอนนี้พระสนมปลอดภัยอยู่ที่นี่แต่เสียอย่างเดียวบรรยากาศชื่นมื่นไม่กลับมาแล้วท่านอ๋องคงจะผิดหวังที่พระสนมยอมถวายตัวกับฝ่าบาท”นั่นงัยแฟนเก่ากันนี่เองสายตาที่มองมาถึงเฉยชาน่าดู คนอะไรงอนอย่างกับผู้หญิงทิ้งตัวลงนอนสาวใช้ห่มผ้าให้ ต้าเหนิงนอนนิ่งคิดไปถึงอนาคตและสิ่งที่จะต
더 보기
ตอนที่8นางกำนัลซุ่ยเอ่อร์
“ใต้เท้าลู่ ส่งข่าวมาหรือยัง”“ข้าน้อยหานจงส่งข่าวให้ใต้เท้าลู่ทำวางเฉยเรื่องนี้เสีย ผิดกับใต้เท้าเฉินที่จัดที่พักพิงไว้รอรับหวางเย่”“เฉินตงลี่มีลับลมคมใน เดิมข้าตั้งใจพำนักที่บ้านเขาแต่ติดปัญหาที่ต้องอารักขา สนมเอ่อ ข้าวางแผนการที่จะเข้าไปที่บ้านเฉินอย่างไม่มีข้อกังขาบางอย่างในตัวเฉินตงลี่ไม่น่าวางใจถึงจะบอกว่าภักดีแต่อาจเป็นแค่เพียงคำพูด” เป็นงานเป็นการขึ้นมาในทันที“ขอรับ ท่านหมอเองย้ำนักย้ำหนาว่าระหว่างนี้ให้หวางเย่ห่วงความปลอดภัยตัวเองก่อนอย่าเพิ่งแสดงท่าทีว่า ไม่วางใจในตัวเฉินตงลี่ ก่อนหน้านั้นคดีฆ่าคนวางเพลิงตระกูลเอ่อ ผู้ต้องสงสัยคือเฉินตงลี่แต่เขาก็ยังลอยนวลไม่มีหลักฐานเอาผิดได้”“ท่านหมอให้รออยู่ก่อนอย่าเพิ่งออกจากเงามืด รอเวลาที่จำเป็นจริงๆ ถึงเวลานั้นค่อยพบกันอีกที”หานจงก้มหน้ายิ้มบางๆ ความรู้สึกคะนึงหาแล่นเข้าสู่หัวใจนานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้พบกับหมอเทวดาเยี่ยนฉือนานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ต่อปากต่อคำกันป่านนี้คนพูดมากจอมวางแผนคนนั้นจะเป็นอย่างไรบ้างต้าเหนิงค่อยๆ หย่อนตัวลงบันไดไม้สูงลิบอย่างยากลำบากเพื่อที่จะได้มานั่งที่กองไฟกับฉินเกอหลงอากาศเย็นจนหนาวดีที่หิมะไม่ตก ตั้งใจมาขอ
더 보기
ตอนที่9ท่านหมอเทวดากลับมาแล้ว
วังหลวง“ฝ่าบาท”ซุ่ยเอ่อร์ก้มหน้าคุกเข่าจรดพื้น กัวกั๋วฺฮ่องเต้ยกมือเชยคางมนขึ้นสบตา ยิ้มมุมปาก“เจ้า นะหรือที่บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะพูดกับข้า”ซุ่ยเอ่อร์แลบลิ้นออกมาเลียที่ปลายนิ้วของกัวกั๋วฮ่องเต้ทั้งดูดทั้งเลียด้วยท่าทีที่ยั่วยวน“พูดมา ถึงจะบอกว่าสิ่งที่เจ้าทำข้าพอใจไม่น้อยแต่เรื่องที่บอกว่าจะพูดรีบพูดมาก่อนที่ข้าจะโมโห”“ฝ่าบาท ซุยเอ่อร์เป็นสาวใช้ของพระสนมเอ่อ”กัวกั๋วฮ่องเต้ถอนหายใจ“แล้วอย่างไรพูดมา”เริ่มรำคาญกับท่าทีเรื่องเยอะของซุยเอ่อร์“ที่ผ่านมา เป็นซุยเอ่อร์ที่อุ่นเตียงให้กับฝ่าบาทยามค่ำคืนหาใช่พระสนมอย่างที่ฝ่าบาททรงเข้าใจไม่”“พูดจาเหลวไหล นางกำนัลซุยเอ่อร์เจ้าคิดว่าจะหลอกลวงฝ่าบาทได้หรือ”ตั่วเค๋อที่สันหลังหวะกำลังกลัวว่าความจะแตก“เจ้ามีอะไรมาพิสูจน์”ซุ่ยเอ่อร์ยิ้มหวานหยด“ไม่มีเจ้าค่ะมีเพียงการอุ่นเตียงให้กับฝ่าบาทเท่านั้นที่จะพิสูจน์เรื่องนี้ได้”กัวกั๋วฮ่องเต้ยิ้ม“กงกงปิดตำหนัก”ยิ้มร่า ตั่วเค๋อกงกงถอนหายใจยาว“ซุยเอ่อร์เจ้าควรจะรู้นะว่าต้องปรนนิบัติฝ่าบาทเช่นไร ข้าคงต้องไม่แนะนำ ทางข้างหน้าข้ายังเป็นขันทีข้างกาย เจ้าอาจจะได้อยู่สูงกว่าตำแหน่งนางกำนัล”ยกมือขึ้นตบที่ไหล่ข
더 보기
ตอนที่10แรงฮึด
โรงเตี๊ยมกลางหุบเขาก่อนถึงด่านเผยจ๋ายผู้คนนั่งลงบนเก้าอี้ดื่มกินกลางแจ้งใต้ร่มไม้ไร้ชายคาตามประสาโรงเตี๊ยมบ้านป่าเยี่ยนฉือยืนกอดกระบี่ดี ด้านหน้าจนท้อใจป่านนี้เจ้าหานจงคนนั้นทำไมยังไม่มาถอนหายใจหรือเขาตื่นเต้นที่จะได้พบหานจงเลยคิดว่าช่วงเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ถอนหายใจยาวจะทำทีว่ารอคอยอยู่นานแล้วเจ้าหานจงก็จะหัวเราะเยาะเอาได้ไม่สู้เข้าไปร่ำสุราให้สบายใจรอคนที่เขาเฝ้าคิดถึงทุกเวลาจะดีกว่า“เสี่ยวเอ้อ สุราดีหนึ่งไห”เยี่ยนฉือวางก้อนทองลงบนโต๊ะ เสี่ยวเอ้อนำสุรามาวางพร้อมกับจอกสุราและกับแกล้มจำพวกถั่ว“เยี่ยนฉือยิ้มเอื้อมมือคว้าไหสุราแต่ทว่าช้าไปหานจงคว้าไหสุรา มายกขึ้นกระดกลงคอเสียจนอิ่ม“อ่าาาาาาสุราดี สุราดี”“เฮอะสุราดีหรือคนร่วมดื่มรู้ใจกันแน่ พูดความจริงมาเสียว่า ข้าคือสหายสุราที่ร่วมดื่มด้วยไม่มีเบื่อ” แย่งสุราในไหมาดื่มเสียเอง หานจงยิ้ม“เสี่ยวเอ่อสุราอีกไห” วันนี้ไม่เมาไม่เลิกลายิ้มร่าส่งความรู้สึกออกมาทางสีหน้าและดวงตา“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง” หานจงพูดด้วยน้ำเสียงแปร่งๆ ทั้งที่พยายามกดน้ำเสียงไว้แล้วแต่ก็ไม่อาจกระทำได้“ที่ผ่านมาเป็นอย่างไรบ้าง” เยี่ยนฉือเอ่ยปากถามหานจงยิ้มๆ“
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status