Mag-log inบทที่ 8
ชายหนุ่มแอบยิ้มมุมปาก มือหนาแตะลงบนเนินเนื้อสาวก่อนจะลากไปตามกลีบกลาง อีกใจก็อยากจะมองใบหน้ายั่วยวนทว่าอีกใจกลับอยากครอบครองริมฝีปากอวบอิ่มมากกว่า
กายหนาโน้มเข้าหาคนใต้ร่างก่อนจะครอบครองปากอวบอิ่ม ลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดดูดกลืนความหวานด้วยจุมพิตอันแสนเรียกร้อง ฉู่หรันที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสจุมพิตถึงกับสะดุ้ง เมื่อตอนนี้รู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างล่วงล้ำเข้าสู่ภายในกายของนางเสียแล้ว
นิ้วเรียวกระทุ้งเข้าออกด้วยจังหวะเนิบช้าในคราแรก รับรู้ได้ถึงแรงบีบรัดจากภายใน เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายมีอารมณ์ร่วมมากแค่ไหน จากหนึ่งนิ้วกลายเป็นสองนิ้วก่อนจะเพิ่มแรงและความเร็วมากยิ่งขึ้น ไม่นานนักร่างบางในอ้อมกอดจิกเกร็ง กอดรัดกายหนาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ในที่สุดฉู่หรันก็เสร็จสมล่วงหน้าไปก่อนแล้ว
ร่างบางทิ้งตัวลงบนเตียงนอนแผ่หลาหายใจหอบ ถูกจู่โจมด้วยจูบดูดวิญญาณทั้งยังมือมารที่รังแกไม่หยุดหย่อน ทำเอาเรี่ยวแรงนางหายไปกว่าครึ่ง ทว่าอ๋องหนุ่มกลับไม่ปล่อยให้ได้พักนาน เมื่อบัดนี้กายงามอยู่ในท่วงท่าที่พร้อมจะรับศึกของจริง
“อาจจะเจ็บสักหน่อย เจ้าก็ทนเอาแล้วกัน ถ้าทนไม่ได้ข้าอนุญาตให้กัดได้”
เพียงแค่ท่อนเอ็นสอดใส่ร่างบางรับรู้ได้ถึงความเจ็บแปลบทันที เพียงแค่จินตนาการว่าสิ่งนั้นหญิงสาวไม่อยากคิดเลยว่านางจะตายหรือไม่ ฉู่หรันได้แต่นิ่งค้างไม่กล้าขยับ นอกจากการกลั้นใจอดทนให้ช่วงเวลาสำคัญผ่านไปให้ได้ อย่างอื่นนางกลับไม่สามารถทำอะไรได้เลย
ชายหนุ่มรู้ว่านี่คือครั้งแรกสำหรับการร่วมหอ เขาจึงค่อยเป็นค่อยไปไม่อาจกระทำได้ตามใจต้องการ แม้จะฝืดเคืองในคราแรก ทว่าเมื่ออีกฝ่ายเริ่มผ่อนคลายสอดใส่อย่างยากลำบากเมื่อครู่ บัดนี้แก่นกายอันใหญ่โตถูกดันเข้าไปจนสุดจนได้
ปฏิเสธเลยว่าความเจ็บปวดคราแรกเมื่อถูกนิ้วเรียวสอดใส่ ไม่เท่ากับของจริงที่กำลังเข้า ๆ ออก ๆ ในตอนนี้ได้เลย แต่ถึงจะเจ็บแต่ก็ไม่ถึงกับทนไม่ได้ ในบางครั้งมันกลับทำให้หญิงสาวลืมเลือนความเจ็บไปแล้วเสียด้วยซ้ำ
“หม่อมฉันรู้สึกเหมือนจะตายเลยเพคะ” ทั้งอึดอัดและตึงแน่น แต่คนเอาแต่ใจก็ยังคงขยับต่อไปไม่คิดจะให้นางได้พักหายใจ ยามสิ่งนั้นเข้ากลับตั้งหน้าตั้งตากระแทกเข้าใส่ รู้สึกเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้
“นี่แค่เพิ่งเริ่มเท่านั้น เจ้าก็เก็บชีวิตไว้ก่อนดีกว่าอย่าเพิ่งรีบตายเลย”
ชายหนุ่มกระตุกยิ้มพลางเพิ่มแรงกระแทกเข้าใส่ ผลจากน้ำสวาททำให้การสอดประสานได้ง่ายขึ้น เมื่อความเจ็บปวดหายไปความเสียวซ่านเข้ามาแทนที่ จังหวะการกระแทกก็ได้เปลี่ยนไปทั้งดุดันและเน้นย้ำได้ตรงจุด ทำเอาคนใต้ร่างร้องครางไม่หยุดปาก
“อ่ะ อาส์....พระองค์จะทรมานหม่อมฉันให้ได้เลยหรือเพคะ หะ... ให้หม่อมฉันได้พักสักหน่อยไม่ได้หรือเพคะ”
“ซี้ดดด อ้าส์... ทรมานอะไรกัน ดูเจ้าสิรัดแน่นถึงเพียงนี้ มิใช่จะบอกให้ข้าทำแรงขึ้นอีกหรือไง”
คำร้องขอของฉู่หรันไม่เป็นผล มิหนำซ้ำยังถูกจับยึดเอวคอดไว้มั่นก่อนถูกเอวสอบกระแทกตอกอัดเข้าใส่ไม่ยั้ง
หญิงสาวได้แต่บ่นในใจ ท่านอ๋องลืมไปแล้วหรือว่านี่คือครั้งแรกสำหรับนาง เขาจะทำเหมือนว่าคุ้นเคยกันเช่นนี้ไม่ได้ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าร่างกายกลับคอยโยกรับอีกฝ่าย ยิ่งทำก็ยิ่งเสียวซ่านไปทั้งตัว ปากบอกให้เบาทว่ากายกลับยั่วยวนอีกฝ่ายให้กระแทกเข้าใส่
หวังเฟยตัวน้อยถูกอ๋องหนุ่มจับกลืนกินลงท้องอย่างมูมมาม กระนั้นจ้าวหลิวหมิงกลับกินเท่าไรไม่รู้จักอิ่ม ชายหนุ่มถอดแก่นกายออก ก่อนจะยกร่างแน่งน้อยให้นอนก้งโค้งรับความเป็นชายเข้าไปอีกครั้ง พร้อมกับโยกเข้าใส่อย่างเมามัน
“อ้าส์...หม่อมฉันไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์นะเพคะ เบา ๆ ได้หรือไม่”
อ๋องหนุ่มหน้ามืดหูดับ รับฟังแต่ไม่รับรู้ คำร้องขอของภรรยาตัวน้อยได้ยินแต่กลับไม่ทำตาม ถ้าให้เบาแรงเขาเองก็คงทำไม่ได้ จึงได้แต่จูบปลอบไปตามแผ่นหลังขาวเนียนเพื่อให้รู้สึกผ่อนคลาย กระนั้นเบื้องล่างกลับทำงานอย่างขยันขันแข็ง
มิใช่การระบายอารมณ์ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนความสุขกันต่างหาก
ใบหน้างามซุกซบลงบนหมอนใบใหญ่ อยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ อย่างเหลืออด ยิ่งขอร้องจ้าวหลิวหมิงก็ยิ่งทำประชด ยามนี้เครื่องในนางคงพังหมดแล้วกระมัง เจ้าตัวเล่นตะบี้ตะบันโยกใส่เสียขนาดนั้น กระนั้นนางกลับเถียงไม่ได้เลยว่าท่วงท่านี้ทำเอานางเองแทบขาดใจ มันช่างน่าโมโหที่ตนกลับรู้สึกชอบด้วยเช่นกัน
ครั้งแรกของฉู่หรันเรียกได้ว่าไม่ได้แย่ หากจะพูดให้ถูกก็คงจะเป็นทั้งรักทั้งเกลียดก็ได้กระมัง ด้วยเพราะจ้าวหลิวหมิงเองก็มิได้เบามือหรืออ่อนโยนเท่าไรนัก แม้เริ่มแรกจะไม่รีบเร่งค่อยเป็นค่อยไป ทว่าหลังจากนั้นมีแรงเท่าไรเขาใส่ไม่ยั้ง
ในเวลาที่นางคิดว่าจัดท่าได้ดีที่สุดแล้ว แต่ก็ดันลื่นเพราะมือมีเหงื่อออกเยอะ ข้างที่ต้องจับปลายเท้าไว้ดันลื่นหลุด จึงทำให้ทรงตัวต่อไปไม่ได้ ทำให้ล้มหน้าทิ่มพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัวหน้าผากปูด คางแตก กำเดาไหล รวมไปถึงฝ่ามือมีรอยแตกจากการใช้ค้ำพื้นคิดมาถึงตรงนี้ หญิงสาวก็ปาดน้ำตาอีกหนึ่งครั้ง ไม่ได้เจ็บเพราะล้ม แต่ร้องเพราะอับอายต่างหาก เวลานั้นสายตาทุกคู่ต่างก็มองมาที่นางเป็นตาเดียวกัน ถึงไม่มีคำพูด แต่นางรู้ว่าทุกคนต้องหัวเราะอยู่เป็นแน่โชคดีนักที่เด็ก ๆ ไม่อยู่บ้าน ต่างก็เติบโตมีช่องทางทำมาหากินเป็นของตนเอง ถ้าหากอยู่บ้านกันครบน่ะหรือ เสี่ยวหลินคงได้ล้อนางไม่หยุดแน่ส่วนเหตุผลที่นางไม่บอกสามี ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอก ทว่าตอนที่อีกฝ่ายเข้ามาเล่นใหญ่ออกปานนั้น เสียงดังลั่นออกไปถึงด้านนอก ทั้งบ่าวไพร่ทั้งผู้คนนอกจวนต่างก็ได้ยินกันถ้วนหน้า ยังไม่นับรวมถึงทหารนายกองที่พามาอีกคิดดูสิว่า หากมีคนพูดปากต่อปาก ฮูหยินนายอำเภอล้มคางแตกเอง แต่ทำทีเป็นว่ามีคนปองร้าย เพื่อกลบเกลื่อนเรื่องความน่าอับอายของตนเองน่ะ มันจะเป็นเช่นไร สู้นางไม่พูดเสียยังดีกว่าด้านนอก ภายในห้องโถงสวีเซียวนั่งอยู่เก้าอี้ตรงกลา
สวีเซียวอยู่บนหลังม้าใบหน้าบึ้งตึง หากตอนนี้เขาฆ่าใครได้เขาทำไปแล้ว ทว่าคนผู้นั้นเป็นใครเขาไม่อาจทราบได้หลังจากบ่าวในจวนมาแจ้งเขาว่าฮูหยินเกิดเรื่อง เขาก็รีบรุดมาที่เกิดเหตุทันที พร้อมกับทหารรักษาการณ์นับสิบนายตามมาด้วย ชาวบ้านละแวกนั้นให้ความสนใจ เกิดอะไรขึ้น เหตุใดท่านนายอำเภอถึงได้พาทหารมามากมายถึงเพียงนั้นเมื่อมาถึงลานกลางเรือน ก็เห็นว่าภรรยารักหน้าผากปูดบวม คางแตก ฝ่ามือทั้งสองข้างแตกเป็นแผลถลอก เป็นเช่นนี้จะไม่ให้เขาโมโหได้อย่างไร ตนหรือทะนุถนอมนางราวกับไข่ในหิน แต่กลับมีคนทำร้ายนางให้บาดเจ็บถึงเพียงนี้ร่างสูงช้อนอุ้มภรรยาขึ้นมาแนบอก ก่อนจะออกคำสั่งให้คนไปตามหมอ จากนั้นตัวเขาก็พานางเข้าไปพักในห้องแค่เห็นนางต้องเจ็บตัวเช่นนี้เขาก็ใจแทบขาด มันผู้ใดกล้ามาทำร้ายภรรยารัก ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห กระนั้นก็ยังทำอะไรไม่ได้ เมื่อเหมยลี่ไม่ยอมปริปากให้เบาะแสเลยสักคำ สวีเซียวจึงได้แต่สั่งให้ทหารที่ติดตามมารอฟังคำสั่งอีกทีทว่ายังไม่ทันจะได้ถามอะไร ท่านหมอก็เข้าห้องมาพอดี สวีเซียวจึงถอยออกมาให้ท่านหมอรักษาบาดแผลของนางก่อน หลังจากท่านหมอกลับไป เขาจึงไม่รอที่จะหาความกระจ่าง ซักถามถึงสาเหตุที่ทำใ
ดังนั้นเมื่อตนออกตามหาเหมยลี่ไปตามที่ต่าง ๆ อาเหิงที่อยู่ในความดูแล ชื่นชอบการท่องเที่ยว มีหรือจะยอมอยู่ในพระราชวัง ที่เปรียบเสมือนกรงขังนั้นได้ในระหว่างงานพิธีดำเนินต่อไปตามขั้นตอน คนที่เกร็งที่สุดเห็นทีจะเป็นเถ้าแก่เปียว เขาที่นั่งอยู่ข้างผู้สูงศักดิ์ ได้ยินเหล่าท่านผู้นั้นพูดคุยกันชัดเจน ก็ได้แต่คิดว่า ตนรับใครมาเป็นบุตรสาวบุญธรรมกันแน่แม้แต่พระชายาและท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจ เหมยลี่ก็ยังรู้จัก เมื่อครู่บทสนทนาจากพระชายารุ่ยอ๋องบอกว่า นางเป็นอดีตองค์หญิงใหญ่ ที่ฝ่าบาททรงตามใจมากที่สุด และยังเป็นผู้มีพระคุณต่อทุกพระองค์อีกด้วยได้ยินดังนั้น เถ้าแก่เปียวก็ถึงกับแอบเช็ดเหงื่อ ใจคอไม่ค่อยดี เกรงว่าจะไปทำให้บุตรสาวคนนี้ไม่พอใจเข้าสักวัน ในตอนรับถ้วยชาคารวะของคู่บ่าวสาว มือคู่นั้นก็ยังสั่นไม่หยุด เกือบทำคว่ำใส่เหมยลี่อยู่รอมร่ออยู่ดีไม่ว่าดีได้เกี่ยวดองกับเชื้อพระวงศ์เสียอย่างนั้น มิรู้ว่านี่เป็นวาสนาหรือวิบากกรรมกันแน่ ต่อจากนี้จะทำอะไรก็คงต้องคิดให้ดีเสียก่อน ไม่เช่นนั้นชีวิตในบั้นปลายของตน คงไม่ได้สงบสุขเป็นแน่เมื่อถึงยามค่ำ เป็นช่วงเวลาที่ต้องเข้าหอ แต่กลับต้องใช้ไปกับการร่วมโต๊ะอาหาร
เถ้าแก่เปียวยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตาด้วยความปลื้มปีติ ไม่คิดว่าเหมยลี่คนที่ตนรักเหมือนบุตรสาวคนหนึ่ง ที่ผ่านมาเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย ห่วงว่าจะพาลูกทั้งสามไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่ ห่วงว่านางและหลาน ๆ จะกินอิ่ม หรือได้รับความลำบากไหมแต่มาวันนี้ พอได้เห็นเหมยลี่ได้ดี เขาก็อดดีใจด้วยไม่ได้ ตนมองคนไม่ผิดจริง ๆ ความช่วยเหลือที่ให้ไปไม่สูญเปล่าเลย อีกทั้งไม่คิดว่าเจ้าเด็กคนนี้ จะมาขอให้ตนเป็นพ่อในวันแต่งงาน จะไม่ให้รู้สึกปลาบปลื้มได้อย่างไร“เมื่อครู่ เจ้าว่าอะไรนะ” เถ้าแก่เปียวยังคงไม่เชื่อหู ถึงขั้นถามย้ำสองครั้งเพื่อความมั่นใจ“ช่วยเป็นญาติฝั่งเจ้าสาวให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านพ่อ” เหมยลี่นั่งคุกเข่าตรงหน้าเถ้าแก่ พร้อมกับยกถ้วยชาค้างไว้เช่นนั้น ในใจก็แอบกังวลอยู่สักหน่อย ไม่รู้ว่าเถ้าแก่จะรับไหว้นางหรือไม่“ดี ๆ ในเมื่อลูกสาวจะออกเรือนแล้ว พ่อคนนี้จะไม่ยอมได้อย่างไร”เปาเปียวรับถ้วยน้ำชาจากมือบุตรสาวบุญธรรม ก่อนจะยกขึ้นจิบหนึ่งอึกเพื่อเป็นการรับไหว้ พิธีรับเป็นบุตรสาวก็เป็นอันเสร็จสิ้น ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พลางคิดว่าตอนนี้ตนมีทั้งบุตรสาวบุตรชายแล้วหรือนี่ ช่างดีจริง ๆ มิหนำซ้ำยังม
บทที่ 24 หลังจากจัดการผู้รบกวนไปได้แล้ว เด็ก ๆ จึงเวียนกันเจาะเลือดเพื่อพิสูจน์ความสัมพันธ์ ผลที่ออกมาทำเอาสวีเซียวดีใจแทบกลั้นไม่อยู่ มันช่างน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว เมื่อเด็กทั้งสามคือบุตรชายบุตรสาวแท้ ๆ ของเขาเองเมื่อรู้ว่าพวกเขาคือครอบครัวที่แท้จริง สวีเซียวผู้ไม่เคยเสียน้ำตาให้ใครนอกจากภรรยารัก บัดนี้กลับร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครในที่สุดเขาก็มีครอบครัวเป็นของตัวเองเสียที....หลังจากนั้นผ่านไปหกเดือน เมื่อฝ่าบาททรงทราบเรื่องของสวีเซียวพระองค์ทรงยินดีกับอีกฝ่ายเหลือเกินอีกทั้งเมื่อทรงทราบว่าสตรีคนนั้นก็คือเหมยลี่ อดีตร่างทรงผู้สื่อสารกับเทพธิดา ที่ทำให้พระองค์สามารถมีโอรสและพระธิดาได้ในที่สุด มีหรือจะไม่ตอบแทนบุญคุณฮ่องเต้จ้าวหรง จึงทรงประกาศราชโองการ มอบตำแหน่งโหวแก่สวีเซียว และให้เขาดำรงตำแหน่งนายอำเภอเมืองอันหยางเป็นการชั่วคราว เมื่อใดเขาต้องการย้ายกลับเมืองหลวง พระองค์ก็ย่อมมีตำแหน่งงานที่ดีในราชสำนักรองรับ ให้เขาใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นได้ตามต้องการส่วนเหมยลี่ถูกแต่งตั้งให้เป็นฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง พร้อมกันนั้นบุตรในอุทรของนาง สามารถเข้ารับการศึกษา ในสำนักศึกษาหลวงร่วมกับเชื
บทที่ 24หญิงสาวนอนกลิ้งอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน เฝ้ามองสามีหนุ่มเช็ดตัวให้ด้วยดวงตาหวานเยิ้ม อดไม่ได้ที่จะชื่นชมตัวเอง ที่เลือกสามีได้ดีเช่นนี้ข้านี่ช่างมีบุญจริง ๆ มีสามีเด็กก็ดีเช่นนี้ ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งยังคอยเอาอกเอาใจไม่ห่าง“เจ้านอนพักเถอะ เดี๋ยวข้าไปดูลูกเอง” ชายหนุ่มก้มลงจูบหน้าผากภรรยาสาว ก่อนจะปล่อยให้นางนอนพักผ่อน ส่วนเขานั้นจะออกไปรับหน้าเด็ก ๆ เอง“อืม ว่าแต่คราวนี้ ข้าขอเงินทุนสักสามพันตำลึงได้หรือไม่” ก่อนอีกฝ่ายไปก็ไม่ลืมทวงสัญญา เผื่อว่าพูดภายหลัง นางอาจจะเสียดอกมากกว่านี้ก็ได้“ได้สิ ครั้งนี้ให้เมียจ๋าสี่พันตำลึงไปเลย ถือว่าเป็นค่าแรงนอกเวลา”เหมยลี่ยิ้มกว้างทันทีที่ตนได้กำไรเพิ่มตั้งหนึ่งพันตำลึง แต่นางหารู้ไม่ว่า สำหรับสวีเซียวแล้วนั้น แค่นางเอ่ยปากขอ เขาย่อมให้นางอยู่แล้ว โดยที่ไม่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนทว่าสำหรับสวีเซียวนั้น ข้อนี้เขาจะเก็บไว้จนวันตายไม่บอกนางหรอก เพราะถ้าหากบอกความจริงไป นางจะยอมทำตามที่ขอได้ทุกเมื่อหรือ เช่นนั้นก็ปล่อยมันให้เป็นความลับเช่นนี้ต่อไปเถอะ ถือว่าเป็นกำไรที่เขาควรจะได้ก็แล้วกันรุ่งเช้าเหมยลี่มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่น้อย ยอมรับ
บทที่ 10“เสด็จพ่อให้ลูกมารับเสด็จแม่กลับพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่าเมื่อครู่ลูกได้ยินว่าคนพวกนี้จะให้ท่านแม่คุกเข่ากราบขอโทษหรือพ่ะย่ะค่ะ หากลูกไม่มาคงไม่รู้ว่าเสด็จแม่ถูกรังแก” เด็กน้อยกวาดตามองทุกคนด้วยสายตาแข็งกร้าว หากเขามาไม่ทันจะทำอย่างไร“มิบังอาจพ่ะย่ะค่ะซื่อจื่อ กระหม่อมเห็นว่าบุตรสาวกระหม่อมประพฤติ
บทที่ 10“ถิงเอ๋อร์เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า เหตุใดมือถึงได้มีแผลเล่า” ทันทีที่เห็นรอยถลอกบนฝ่ามือบุตรสาวก็ทำเอาฮูหยินรองโมโห นางเลี้ยงบุตรสาวมาอย่างทะนุถนอม แม้แต่ยุงสักตัวก็ไม่ให้กัด ใครช่างบังอาจมาทำให้ผิวอันบอบบางมีรอยแผล“ท่านแม่ พี่หญิงอารมณ์ไม่ดีเพราะถูกบ่าวด้านนอกไม่ยอมให้เข้าประตูหลักเจ้าค่ะ พอม
บทที่ 10เสียงหัวเราะของสาวใช้ผู้ติดตามทำให้เยี่ยนถิงรู้สึกเสียหน้า แค้นใจที่ไม่สามารถเอาคืนฉู่หรันได้ดังใจ เดิมทีคิดว่าทำเช่นนี้จะทำให้อีกฝ่ายโมโหทำตัวร้าย ๆ ออกมา ไฉนเลยครั้งนี้ถึงได้นิ่งสงบนักเล่ายอมรับว่าวันนี้ฉู่หรันเตรียมการมาดี ถึงขั้นพาคนสนิทของท่านอ๋องมาด้วยได้นับว่าไม่ธรรมดา หากเป็นนางค่
บทที่ 9พ่อบ้านจวนเสนาบดีไม่ยี่หระต่อสิ่งใด ทั้งยังทำตัวเฉยเมยต่อคำพูดคนวังอ๋อง ไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะอยู่ตำแหน่งไหน ตนย่อมต้องเลือกฝ่ายคุณหนูรองอยู่แล้ว ในเมื่อคุณหนูคือคนรักของท่านอ๋องติดตามด้วยแล้วมีแต่สบาย หากอยู่ข้างคุณหนูใหญ่ก็รังแต่จะไม่มีอนาคต“บางทีข้าก็คิดนะว่าเลี้ยงคนเช่นพวกเจ้าไว้ทำไม หา







