ธรรมเนียมน่าเบื่อ [3]

บทที่ 9

พ่อบ้านจวนเสนาบดีไม่ยี่หระต่อสิ่งใด ทั้งยังทำตัวเฉยเมยต่อคำพูดคนวังอ๋อง ไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะอยู่ตำแหน่งไหน ตนย่อมต้องเลือกฝ่ายคุณหนูรองอยู่แล้ว ในเมื่อคุณหนูคือคนรักของท่านอ๋องติดตามด้วยแล้วมีแต่สบาย หากอยู่ข้างคุณหนูใหญ่ก็รังแต่จะไม่มีอนาคต

“บางทีข้าก็คิดนะว่าเลี้ยงคนเช่นพวกเจ้าไว้ทำไม หากไม่ใช่เพราะข้าลูกชายเจ้าคงไม่ได้ร่ำเรียนมีอนาคตที่ดีจนถึงตอนนี้” ว่าจะอยู่เฉย ๆ ไม่ทำอะไรแล้วแต่ก็อดไม่ได้จริง ๆ คนที่นางช่วยเหลือไม่มีดีสักคน มีแต่พวกงูเห่าเลี้ยงไม่เชื่องทั้งนั้น ก็คิดอยู่ว่าเยี่ยนถิงรู้ได้อย่างไร ตนไปไหนทำอะไร อยู่ที่ไหนบ้าง ที่แท้ก็มีหนอนอยู่เต็มไปหมดนี่เอง

“คุณหนูใหญ่ข้าบอกไปแล้ว ข้าก็แค่บ่าวทำตามคำสั่งเจ้านาย ข้าขัดไม่ได้จริง ๆ ขอรับ ได้โปรดอย่าทำอะไรบุตรชายข้าเลยนะขอรับ” พ่อบ้านถังถึงคราวตาจนต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง บุตรชายคือความหวังของครอบครัว หากให้เขาออกกลางคันได้จบเห่แน่

“จูเจียวเสร็จจากที่นี่เจ้าไปที่สำนักศึกษาแจ้งท่านผู้อำนวยการให้ข้า บอกเขาว่าข้าต้องการยกเลิกทุนของบัณฑิตถัง ค่าใช้จ่ายทุกอย่างเรียกคืนให้หมดไม่มีข้อยกเว้น อ๋อ แล้วก็ให้แจ้งไปว่าข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเขาทั้งนั้น หากเอาชื่อข้าไปอ้างทำสิ่งไม่ดีก็ไม่เกี่ยวกับข้า”

“รับทราบเพคะ”

“คุณหนูใหญ่ได้โปรดเถอะขอรับ อีกแค่ครึ่งปีบุตรชายข้าก็จะเรียนจบแล้ว ได้โปรดคิดใหม่ได้หรือไม่ เห็นแก่อนาคตเด็กคนนี้ด้วยเถอะขอรับ”

คราวนี้พ่อบ้านตัวดีไม่หลงเหลือมาดความเย่อหยิ่งอีกต่อไป อ้อนวอนขอให้คุณหนูใหญ่ที่ตนหยามเหยียดให้ยกเลิกคำสั่งปลดบุตรชายออกจากสำนักศึกษา ทว่าไม่ว่าจะพูดเช่นไรนางก็เอาแต่ยืนนิ่งไม่พูดด้วยแม้แต่ครึ่งคำ พานทำให้พ่อบ้านถังใจไม่ค่อยดี

“อะไรกันเนี่ยที่แท้ก็พี่หญิง ไม่คิดว่าท่านจะมาก่อเรื่องวุ่นวายหน้าจวนเช่นนี้ ช่างน่าอับอายยิ่งนัก”

เรื่องราวเริ่มบานปลายมากขึ้น เมื่อเยี่ยนถิงที่เพิ่งกลับเข้าจวนเข้าร่วมวงอีกคน นอกจากนี้ผู้คนด้านนอกเริ่มเข้ามารุมล้อมให้ความสนใจ ยิ่งทำให้ฉู่หรันต้องถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไรของวันก็ไม่อาจนับได้ หลาย ๆ ครั้งก็เป็นเช่นนี้ ผู้ที่ได้ต้องอับอายกลับไม่ใช่คนจุดไฟ แต่กลายเป็นตนเสียทุกครา ทั้ง ๆ ที่รู้จุดจบแต่ก็ไม่ชินกับเรื่องพวกนี้เสียที เกิดเป็นนางเอกลูกรักฟ้าประทานก็ดีเช่นนี้

“พี่ใหญ่มาถึงจวนแล้ว เหตุใดไม่รีบเข้าไปเล่า แต่เอ๊ะ! ถ้าจะเข้าต้องประตูเล็กนะเจ้าคะ คิกคิก” นางรอเวลาที่จะได้เหยียบย่ำฉู่หรันมานานแล้ว คิดว่าตนเองเป็นบุตรสาวฮูหยินเอกแล้วจะทำตัวหยิ่งยโสไม่เห็นหัวใคร เป็นเช่นไรเล่าความรู้สึกที่โดนดูถูกมองเป็นคนชั้นต่ำ ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสมันบ้าง

คุณหนูรองตระกูลลู่ยืดตัวตรงหน้าเชิด ยกตนข่มท่านทันทีเมื่อมีโอกาส ยามนี้ท่านแม่กุมอำนาจในจวนไว้อย่างเบ็ดเสร็จ และตนก็ยังมีท่านอ๋องทั้งคน ทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนมีแต่คนอิจฉา หากไม่เพราะสมรสพระราชทานนางก็คงได้เป็นหวังเฟยไปแล้ว มิต้องทนอับอายถูกบรรดาคุณหนูพวกนั้นว่าลับหลัง

“เอ้า ยังยืนอยู่อีกหรือเจ้าคะ ถ้ายังไม่รีบเข้าไปจะกลายเป็นขี้ปากชาวเอาบ้านนะ ดูสิ ๆ ยืนรอกันเต็มเลย”

“...”

“นี่ ข้าพูดกับท่านไม่ได้ยินหรือไง” เยี่ยนถิงเริ่มหัวเสีย ไม่ว่านางจะยุแยงอย่างไรฉู่หรันกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบรับ

“ข้าไม่ชอบลดตัวพูดกับคนชั้นต่ำ เอาไว้สูงกว่าข้าได้เมื่อใดค่อยมาคุยกัน” เอาอีกแล้วบทนางร้ายออกมาอีกแล้ว ทั้งที่ตั้งใจจะปล่อยละวางไม่สนใจสิ่งใดรอเพียงความตายเท่านั้น แต่ด้วยนิสัยร้าย ๆ ไม่ยอมคน มันชอบทำให้นางลืมตัวเสียทุกครา

แปะ ๆ

ทว่าเสียงตบมือของจูเจียวกลับทำให้ฉู่หรันอมยิ้มเสียมิได้ ทั้งยังการยกนิ้วโป้งชูให้สองนิ้วช่างน่าดูไม่น้อย พานทำให้อคติที่มีต่อกันลดลงไปกว่าครึ่ง