บทที่ 1

ท่ามกลางความมืดมิดในยามราตรีกาล ขาเรียวขาวของอิสตรีนางหนึ่งค่อยๆ เดินย่ำไปตามพื้นหญ้าหนานุ่ม มุ่งหน้าสู่บ้านอีกหลังซึ่งอยู่ละแวกเดียวกัน ใบหน้าของเจ้าหล่อนถูกแต่งแต้มด้วยโทนสีบางๆ ขณะเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เสมือนว่าจุดหมายปลายทางเบื้องหน้านั้นเป็นดั่งสวรรค์ที่กำลังรออยู่ก็ไม่ปาน ความเร่งรีบบวกกับความเผลอเรอที่ไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครอีกคนเดินตามมาห่างๆ และเฝ้ามองทุกย่างก้าวอย่างปวดร้าวสุดจะบรรยาย

“คุณณรงค์ นี่เกศเองนะคะ” เสียงหวานๆ เอ่ยเรียกเจ้าของบ้านเบาๆ ราวกับกลัวคนอื่นจะได้ยิน ไม่ถึงเสี้ยววินาทีประตูก็เปิดออกคล้ายกับกำลังรอการมาหาของหล่อนอยู่ก่อนแล้ว

“ทำไมมาช้าจังเลยเกศ...” ณรงค์ดึงเกศนีย์เข้าไปข้างในบ้าน และทันทีที่ประตูปิดลง ร่างหนาก็รวบร่างอวบอิ่มเข้ามากอดจูบอย่างเร่าร้อนราวกับว่าตัวเองห่างหายเรื่องบนเตียงมาแสนนาน ทั้งๆ ที่ทั้งสองนั้นลักลอบพบกันแทบจะทุกคืน

“อูย…อ๊า...แบบนี้สิเกศถึงรักคุณมากกว่าสามีที่จืดชืดอย่างคุณวสันต์” เกศนีย์ลูบไล้ฝ่ามือบางไปตามแผงอกของชายวัยห้าสิบปีแต่ไม่ได้แก่ตามอายุด้วยความหลงใหระคนเชื้อเชิญ

ภาพเงาของสองร่างที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างนัวเนียกันชนิดถึงพริกถึงขิง ทำให้คนที่แอบเฝ้ามองอยู่ด้านนอกเจ็บปวดไม่ต่างจากถูกเข็มนับหมื่นๆ เล่มทิ่มแทงลงกลางเนื้อใจ ไม่นานร่างก็ค่อยๆ ทรุดลงไปกองกับพื้นหญ้า มือกุมเข้าที่หน้าอกด้านซ้ายแน่น

“แกสองคนทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง...” วสันต์พึมพำ ใบหน้าเริ่มเขียวคล้ำเพราะรู้สึกจุกแน่นในอกขึ้นเรื่อยๆ

“นายครับ นายเป็นอะไร???” เดชซึ่งเป็นคนรับใช้เก่าแก่ผู้จงรักภักดีรีบปรี่เข้ามาพยุงร่างที่เริ่มอ่อนแรงให้ลุกขึ้นยืน แล้วเหลือบมองเงาลางๆ ที่ปรากฎบนผ้าม่านแวบหนึ่ง

“พวกมันสองคนทรยศฉันเดช มันทรยศฉัน...” วสันต์จ้องมองภาพของภรรยากำลังระเริงสวาทกับเพื่อนรัก ที่คบกันมาหลายสิบปีและสร้างธุรกิจสถานบันเทิงมาด้วยกันมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ

“ผมว่าเรากลับกันก่อนเถอะครับนาย” พูดจบเดชก็ประคองเจ้านายกลับไปยังตึกใหญ่ แล้วเอายาประจำมาให้ทาน วสันต์นอนมองเพดานด้วยดวงตาเหม่อลอย

“ถ้าฉันเป็นอะไรไป อย่าทิ้งยัยลัญจ์ไปไหนเด็ดขาดนะเดช อยู่ดูแลแทนฉันด้วย...” วสันต์มองลูกน้องที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง เดชเห็นความเจ็บปวดของคนเป็นนาย บ่าวอย่างเขาก็อดสงสารไม่ได้ เรื่องที่เกศนีย์กับณรงค์ลักลอบเป็นชู้กัน ทุกคนในบ้านต่างรู้ดี แต่ไม่มีใครกล้าบอก เพราะถูกขู่ไว้ว่าถ้าปากโป้งเมื่อไหร่จะโดนไล่ออกทันที

“นายพูดอะไรแบบนั้น อีกสองเดือนคุณหนูลัญจ์ก็จะกลับมาช่วยงานแล้วนะครับ นายต้องอยู่สอนงานให้คุณหนูสิครับ” เดชจับมือเจ้านายพร้อมกับบีบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

“ถ้ายัยลัญจ์มีปัญหาเรื่องงาน หรือสานต่อธุรกิจไม่ได้ ขายเมกาให้คุณชยุตม์นะ เขาจะดูแลเมกาและทุกคนเป็นอย่างดี” วสันต์พูดราวกับสั่งเสียจนคนฟังใจไม่ดี

“นายรู้มาตลอดใช่ไหมครับว่าคุณณรงค์กับคุณเกศนีย์...เอ่อ…” เดชหยุดพูดเพราะกลัวคำพูดดังกล่าวจะทำให้เจ้านายสะเทือนใจ วสันต์หลับตาเพื่อกล้ำกลืนความเจ็บปวดลงไปในอก

“ใช่...ฉันรู้มาตลอด พวกมันไม่ใช่แค่คบกัน แต่ยังยักยอกเงินเข้ากระเป๋าตัวเองอีกด้วย ฉันเก็บหลักฐานทุกอย่างไว้ในโทรศัพท์หมดแล้ว ถ้าพวกมันไม่ยอมออกไปจากที่นี่ ให้นำหลักฐานทั้งหมดเล่นงานได้เลย” วสันต์บอกอย่างเจ็บแค้น

“คุณหนูจะสู้กับพวกเขาได้เหรอครับ” เดชมองรูปภาพเวลัญจ์ที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะหัวเตียง ความตายไม่ใช่ปัญหาของมือปืนรับจ้างอย่างเขา แม้แต่ชีวิต เขาก็ให้ผู้เป็นนายได้ เพราะทุกวันนี้เดชมีชีวิตบนโลกสีขาวได้เพราะวสันต์ช่วยเอาไว้แล้วให้ชีวิตใหม่

“ถ้ามีปัญหาอะไร ให้รีบไปขอความช่วยเหลือจากคุณชยุตม์เลยนะ”

“ได้ครับ ผมจะปกป้องคุณหนูด้วยชีวิตของผม” เดชรับปากแล้วคลี่ผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้ผู้เป็นนาย และตั้งใจจะนอนเป็นเพื่อนเผื่อว่าจะถูกเรียกใช้ตอนกลางดึก

“ไปพักเถอะ ฉันไม่คิดสั้นหรอก” วสันต์บอกพลางยิ้มให้ลูกน้องคนสนิท เดชลังเลอยู่สักพัก หากก็ยอมออกไปแต่โดยดี เมื่อประตูปิดลง คนที่นอนอยู่บนเตียงก็หลับตากล้ำกลืนความปวดแปลบไว้ข้างใน ก่อนจะโทร.หาทนาย

“เตรียมพินัยกรรมไว้ให้พร้อมนะ ฉันจะไปเซ็นต์พรุ่งนี้ แต่ฉันอยากให้ทำไว้สองชุด เนื้อหาเหมือนกันทั้งสองฉบับ” พูดจบวสันต์ก็ตัดสายแล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบรูปของบุตรสาวขึ้นมาดู “พ่อรักลูกมากนะลัญจ์ พ่อขอโทษที่พางูพิษถึงสองตัวเข้ามาอยู่ในบ้าน จนทำให้ลูกต้องไปอยู่เมืองนอก พ่อขอโทษลูก...พ่อขอโทษจริงๆ” วสันต์ร้องไห้อย่างเสียใจขณะกอดรูปบุตรสาวแนบอกจนกระทั่งผล็อยหลับไปในที่สุด...