บทที่ 2

บนฟากฟ้าสีดำที่พร่างพรายไปด้วยดาวนับล้านๆ ดวง ซึ่งกำลังพากันอวดความงดงามในคืนเดือนดับ หากบนพื้นดินเบื้องล่างกลับมีแสงระยิบระยับจากไฟดวงเล็กๆ หลากหลายสีสันที่เปล่งประกายไล่ระดับตามมุมต่างๆ ของสถานเริงรมย์ที่ตั้งอยู่บนถนนโลกีย์ในเขตกรุงเทพมหานคร

สถานบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดและแขกเต็มทุกวันก็คือ แฮปปีไนท์ของ ‘ชยุตม์ เทวัญ’ หรือฉายาเจ้าพ่ออ่างชื่อดัง แฮปปีไนท์ทุกสาขาเป็นสถานบันเทิงแบบครบวงจร มีทั้งคลับ บาร์ เธค และคาราโอเกะ โดยสิ่งที่ทำให้แขกติดใจเป็นพิเศษก็คือ ‘อาบ-อบ-นวด’ ซึ่งใครที่เคยไปใช้บริการเป็นต้องพูดเสียงเดียวกันว่า นี่แหละคือ ‘สวรรค์ของภมร’ แฮปปีไนท์ไม่ได้มีแค่ในเมืองกรุง หากแต่ยังมีสาขาตามหัวเมืองท่องเที่ยวเช่น พัทยา เชียงใหม่ ภูเก็ต และอีกหลายจังหวัดใหญ่ๆ ในเมืองไทย

ชยุตม์ทายาทสิวารีกรุ๊ป ที่แยกตัวออกจากปีกของตระกูลมาสร้างอาณาจักรของตนเอง จนแฮปปีไนท์เป็นดั่งสรวงสวรรค์ของหมู่ภมรกระเป๋าหนัก เพราะสถานที่แห่งนี้บริการทุกอย่างแบบมีระดับ ซึ่งลูกค้าทุกคนก็พร้อมที่จะจ่ายแม้จะแพงแค่ไหนก็ตาม

เมื่อได้เวลาปิดสถานบันเทิง แสงสีต่างๆ ก็ค่อยๆ ดับลง บ่งบอกว่าความสุขแห่งค่ำคืนได้ปิดฉากแล้ว นักเที่ยวหลายรายที่อารมณ์ยังค้างๆ ต่างก็ยืนจับเข่าคุยกันอยู่หน้าลานจอดรถกว้าง บางกลุ่มก็เรียกรถแท็กซี่กลับบ้านหรือไปหาความสนุกกันต่อ เกือบตีสามความเงียบและความมืดสลัวของราตรีก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณ แต่ชั้นบนสุดของแฮปปีไนท์ ชยุตม์ เจ้าพ่ออ่างคนดังยังคงนั่งทำงานด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้ม ภายใต้คิ้วหนาดกดำ กำลังจ้องมองตัวเลขผลประกอบการอย่างพึงพอใจ จนกระทั่งเสียงฝีเท้าเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงาน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูเบาๆ แล้วเปิดเข้ามา

“รถพร้อมแล้วครับนาย” ราชิตรายงานด้วยกิริยานอบน้อม ชยุตม์พยักหน้าแล้วเซ็นต์เอกสารตรงหน้าสองสามแผ่นก่อนจะปิดแฟ้ม

“วันนี้เมกาคนเยอะหรือเปล่า” ชยุตม์ถามถึงสถานบันเทิงคู่แข่งพร้อมกับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

“พอสมควรครับ คุณวสันต์เจ้าของผับเข้ามาทำงานด้วยนะครับ”

ประโยคดังกล่าวทำเอาคนฟังถึงกับต้องหรี่ลงแคบๆ อย่างใคร่แปลกใจ เพราะเท่าที่ทราบข่าวมาว่า คุณวสันต์ซึ่งเป็นเจ้าของเมกานั้นให้เพื่อนที่ชื่อณรงค์เข้ามาบริหาร เนื่องจากสุขภาพไม่แข็งแรง แต่ณรงค์ทำตัวกร่างเหมือนเป็นเจ้าของเสียเอง พร้อมกับตกแต่งบัญชีรายรับรายจ่ายของผับเพื่อยักยอกเงิน เด็กในผับถ้าใครปากมากก็จะถูกทำร้ายด้วยการให้คนมารุมซ้อมแทบปางตาย สำหรับเขาและวสันต์รู้จักกันในฐานะคนที่ทำธุรกิจเดียวกัน และทักทายกันตามปกติยามได้เจอหน้า

“เรื่องการเจรจาซื้อเมกาไปถึงไหนแล้ว” ชยุตม์เอ่ยถามราชิตหลังจากเดินออกจากห้องทำงานตรงไปยังลิฟต์

“คุณวสันต์ขอคิดดูก่อนครับ แต่ทางนายณรงค์ไม่ยอมให้ขาย วันนี้คงจะมาคุยกันเรื่องนี้มั้งครับ เพราะคนของเราบอกว่าทั้งสองยังไม่ออกจากผับเลย”

“กำไรมากขนาดนั้น นายณรงค์คงจะยื้อเอาไว้สุดกำลัง”

หากชยุตม์กลัวมากกว่านั้น เพราะผลกำไรของเมกาแม้จะเป็นรองแฮปปีไนท์แต่ก็มากพอที่คนโลภจะตาโตได้

“นายจะกลับบ้านหรือไปคอนโดฯ ต่อครับ” ราชิตพูดขึ้น ขณะเดินนำหน้าเจ้านายออกมาจากลิฟต์ตรงไปที่ลานจอดรถ แต่พอเตรียมจะประตูรถ จู่ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นปังๆๆๆๆ ติดกันหลายนัดจากเมกาผับ วินาทีนั้นราชิตรีบถลาตัวไปยืนด้านหน้าเพื่อปกป้องผู้เป็นนายทันที แล้วหันไปมองต้นเสียง เห็นผู้ชายสองคนวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกมาจากด้านในผับ ไม่นานก็มีอีกห้าคนวิ่งตามมาแบบหายใจรดต้นคอ

“มันอยู่นั่น! พวกเราเร็วเข้าโว้ย!” กลุ่มคนชุดหลังวิ่งฝ่าดงความมืดตามเข้าไปในตรอกซอยเล็กๆ และยิงปืนใส่หนึ่งในสองคนที่กำลังวิ่งหนีจนล้มลงกับพื้น แต่ดีที่ทั้งคู่ยังตะเกียกตะกายฝืนลุกขึ้นมาวิ่งต่อ ชยุตม์มองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“ไปออกกำลังกันดีกว่าชิต” พูดจบเจ้าพ่อหนุ่มกับลูกน้องคนสนิทก็วิ่งแยกกันไปดักคนละทาง

ส่วนคนที่ถูกไล่ล่าออกมาจากเมกาผับ วิ่งกระหืดกระหอบหนักขึ้นเรื่อยๆ จนต้องหยุดเพราะไปต่อไม่ไหว

“นายไหวไหมครับ”

“ฉันไปต่อไม่ไหวแล้วเดช แกรีบหนีไปก่อน” วสันต์พูดปนหอบ เลือดจากคมกระสุนไหลทะลักออกมาไม่หยุด เดชมองไปด้านหลังเห็นเงาคนที่วิ่งตามใกล้เข้ามาทุกที

“พยายามหน่อยครับนาย พวกมันตามมาแล้ว” คนเป็นลูกน้องบอกอย่างกังวล เพราะลำพังคนขับรถฝีมือคงสู้นักเลงคุมผับพวกนั้นไม่ได้

“ไป…” วสันต์กัดฟันใจแข็งออกวิ่งอีกครั้ง แต่พอวิ่งไปได้ไม่ถึงสองสามก้าวก็ถูกพวกที่ตามมาสาดกระสุนใส่จนล้มลงกองกับพื้น เดชหันไปยิงตอบโต้เพื่อให้ตนเองและเจ้านายมีเวลาหนี ก่อนจะพยุงร่างของวสันต์ไปนั่งพิงกับกำแพง

“ฉันไม่ไหวแล้วเดช แกต้องรีบหนีไปเดี๋ยวนี้ นะ...หนีไป...” วสันต์บอกเสียงแผ่วๆ ปนหอบ แต่เดชไม่ยอมทิ้งเจ้านายไปไหน พยายามใช้สองแขนประคองตัววสันต์ให้ลุกขึ้นอีกครั้ง “ไม่มีประโยชน์หรอกเดช ฉันไปไม่ไหวแล้ว...”

“ผมไม่มีวันทิ้งนายเด็ดขาดครับ” เดชบอกเสียงสั่นๆ ก่อนจะควงปืนยิงสวนกลับไปจนกลุ่มคนที่วิ่งตามมาถึงกับต้องหาที่หลบกันจ้าละหวั่น

“นี่เป็นคลิปวีดิโอที่ฉันอัดไว้ขณะคุยกับณรงค์ มันบังคับให้ฉันเซ็นต์ยกเมกาผับให้มัน ฉันไม่ยอมมันก็เลยให้คนซ้อมฉัน แต่ฉันหนีออกมาได้” วสันต์ยัดโทรศัพท์มือถือใส่ในมือของลูกน้องคนสนิท เดชถึงกับผงะไม่คิดว่าเพื่อนรักของเจ้านายจะกล้าทำแบบนี้

“แสดงว่าพวกที่ไล่ล่าเราเป็นคนของคุณณรงค์เหรอครับ”

“ชะ…ใช่...”

ปัง!!!

วสันต์ตอบได้เพียงเท่านั้นก็สะดุ้งเฮือกเมื่อคมกระสุนเจาะเข้าที่อกด้านซ้ายทะลุออกหลัง เดชเบิกตากว้างๆ ก่อนจะถลาเข้าไปกอดร่างเจ้านายแน่นแล้วยิงสวนกลับไปอย่างบ้าคลั่ง

ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!!

“โอ้ยยย!!!”

หนึ่งในกลุ่มคนร้ายที่ตามมาถูกกระสุนเจาะเข้าไปบริเวณชายโครงด้านขวาจนล้มลงชักดิ้นชักงอกับพื้น ก่อนจะขาดใจตายในที่สุด

“นาย…นาย” เดชร้องเสียงหลง วสันต์จับแขนลูกน้องและบีบแรงๆ

“หนีไป เอาหลักฐานไว้รอคุณหนูของแก ไป๊!” วสันต์รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายผลักเดชออกห่าง เดชลังเลชั่วขณะ แล้วตัดสินใจวิ่งหนีไปแต่คนร้ายก็วิ่งมาดักหน้าเอาไว้ แต่ก่อนที่พวกมันจะมาถึงตัวเดช ราชิตก็ตามมาทันและจัดการลงมือยิงใส่กลุ่มชายฉกรรจ์ตายไปสองคน เหลืออีกสองคนก็เบนปลายปืนไปที่ราชิต แต่ก็ช้ากว่าลูกกระสุนจากปืนของชยุตม์ที่พุ่งตรงแหวกมวลอากาศเข้ามาเจาะกลางหน้าผากของพวกมันอย่างแม่นยำราวกับจับวาง

“อ๊ากกก…”

เดชกระโดดหลบเข้าไปในพุ่มไม้หน้ารั้วอัลลอยของบ้านหลังหนึ่งและมองเห็นคนที่มาช่วยก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะหันไปมองวสันต์ซึ่งกำลังนั่งพิงกำแพงหายใจรวยริน “รีบไปเดช…” วสันต์พยายามเปล่งเสียงบอกเท่าที่ตัวเองจะทำได้ เดชมองเจ้านายก็ถึงกับน้ำตาซึม แล้วรีบวิ่งหนีไปในความมืด ราชิตวิ่งตามไปแต่ไม่ทัน

“คุณวสันต์” ชยุตม์มองเห็นหน้าคนที่ช่วยชัดๆ ก็ตกใจไม่น้อย แต่วสันต์กลับดีใจที่เพื่อนร่วมอาชีพต่างวัยมาช่วยตน “พวกนั้นเป็นใคร?”

“พะ...พวกมันเป็นคนของ…” วสันต์พยายามจะเปล่งเสียงบอก แต่แรงเฮือกสุดท้ายก็หมดลง ชยุตม์เห็นวสันต์นิ่งไปทั้งๆ ที่ตายังเปิดค้างอยู่จึงแตะปลายนิ้วที่ลำคอ และรู้ว่าวสันต์สิ้นใจแล้วจึงลูบเปลือกตาให้ปิดลง