บทที่ 3

“รีบไปจากที่นี่เถอะครับนาย เสียงปืนดังขนาดนี้ อีกไม่นานตำรวจก็คงแห่มาทั้งโรงพักเป็นแน่” ราชิตพูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงหวอรถตำรวจก็ดังแว่วมาแต่ไกล ชยุตม์มองร่างวสันต์ด้วยใบหน้าเคร่งเครียดก่อนจะรีบออกจากจุดเกิดเหตุไปในทันที

เมื่อบทสวดอภิธรรมในงานศพของวสันต์จบลง แขกเหรื่อจากหลากหลายวงการที่มาร่วมพิธีต่างก็ทยอยกลับ เกศนีย์ยืนส่งแขกที่ประตูในฐานะภรรยาของวสันต์พร้อมกับณรงค์ จนกระทั่งแขกกลุ่มสุดท้ายออกจากศาลา ทั้งเกศนีย์และณรงค์ก็ถอนหายใจออกมายาวๆ

“วันแรกแขกก็จะเยอะแบบนี้แหละเกศ ทนเหนื่อยอีกไม่กี่วันหรอก” ณรงค์พูดปลอบเสียงเบาๆ แต่ในระหว่างที่ทั้งคู่ยืนคุยกันอยู่นั้นก็มีหญิงสาวรูปร่างโปร่งระหงภายใต้ชุดเดรสสีดำ สวมแว่นกันแดดอันใหญ่ปิดบังใบหน้าขาวเนียนไปกว่าครึ่งเดินตรงมาที่ศาลา ดึงความสนใจของทั้งสองหันไปมองอย่างรวดเร็ว 

“วะ...เวลัญจ์…” เกศนีย์และณรงค์อุทานขึ้นแทบจะพร้อมๆ กัน เวลัญจ์ทายาทเพียงคนเดียวของวสันต์พนมมือไหว้ภรรยาใหม่ของบิดาและณรงค์

“สวัสดีค่ะคุณน้า คุณอา” หญิงสาวทำความเคารพเสร็จก็เดินเข้าไปข้างใน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นนั้นแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักมองภาพที่ตั้งอยู่ท่ามกลางดอกไม้สีขาว แล้วทรุดตัวลงนั่งหน้าหีบศพซึ่งเป็นแบบโรงเย็น ขณะนั้นเกศนีย์ก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ และจุดธูปส่งให้...

“พ่อขา...ลัญจ์กลับมาแล้วนะคะ ลัญจ์ขอโทษที่ไม่ได้กลับมาดูแลพ่อเหมือนที่ลูกคนหนึ่งต้องพึงกระทำ…” เวลัญจ์พูดได้เพียงเท่านั้นก็มีก้อนเหนียวๆ วิ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอทำให้ต้องหยุดมองรูปบิดา น้ำตาที่พยายามสะกดกั้นเอาไว้พรั่งพรูออกมาอาบแก้ม เกศนีย์บีบบ่าบางเบาๆ อย่างปลอบใจ

“คุณพ่อไปสบายแล้วนะคะคุณลัญจ์” เกศนีย์เองก็เสียงเครืออย่างสะเทือนใจ เวลัญจ์สูดลมหายใจเข้าปอดแรงลึก แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ณรงค์ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังถึงกับหน้าเครียดไปลงทันที 

“จากวันนี้เป็นต้นไป ลัญจ์จะเข้ามาทำงานทุกอย่างแทนพ่อ พ่อหลับให้สบายนะคะ”

“อาว่าค่อยๆ คิดดีกว่านะหนูลัญจ์ สิ่งสำคัญเวลานี้คือเราต้องตามล่าตัวคนที่ทำกับวสันต์มาลงโทษให้จงได้” ณรงค์แสร้งบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เวลัญจ์ปักธูปที่แจกันใบใหญ่เสร็จก็ลุกขึ้นยืน

“คุณอารู้เหรอคะว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อ” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ ในใจรุ่มร้อนตั้งแต่นั่งเครื่องบินมาจากลอนดอนแล้ว อยากจะรู้ว่าใครที่ทำกับบิดาของตนเช่นนี้

“บนถนนโลกีย์ ใครๆ ก็รู้ว่านายชยุตม์ เจ้าของแฮปปีไนท์นั้นอยากได้เมกาผับ และส่งคนมาทาบทามของซื้ออยู่หลายครั้งหลายครา แต่วสันต์ไม่ยอมขาย มันก็เลยใช้วิธีสกปรกร่วมมือกับไอ้เดชจัดการกับวสันต์”

“ไม่จริงค่ะคุณหนู เดชรักและซื่อสัตย์ต่อคุณผู้ชายมากที่สุด แม้แต่ชีวิตยังยอมแลกได้ เดชไม่มีวันทำแบบนั้นอย่างเด็ดขาด” เสียงคัดค้านและแก้ต่างให้เดชดังระงมมาจากด้านหลัง ทำให้ทุกคนรีบหันไปมองเป็นจุดเดียว

“ป้าปริ่ม!”

เวลัญจ์อุทาน แล้วโผเข้าไปสวมกอดหญิงวัยกลางคนที่เลี้ยงดูหล่อนมาตั้งแต่มารดาเสียชีวิต นมปริ่มโอบกอดคุณหนูสุดรักด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ “ลัญจ์คิดถึงป้าที่สุดเลยคะ”

“นมก็คิดถึงคุณหนู คิดถึงมากๆ ด้วยค่ะ” นมปริ่มลูบแผ่นบางนุ่มขึ้นลง จนกระทั่งเห็นสายตาแข็งกร้าวของเกศนีย์มองมาทำให้ต้องคลายวงแขนออก

“น้าเดชอยู่ที่ไหนคะป้า” หญิงสาวถามหาลูกน้องคนสนิทของบิดา และเห็นความกังวลในสายตาของคนที่เป็นถึงแม่นม แต่ยังไม่ได้คำตอบเกศนีย์ก็รีบพูดแทรกขึ้นเสียก่อน

“ป้ารู้เหรอว่านายเดชอยู่ที่ไหน ถ้ารู้ก็รีบบอกมาเถอะ ฉันจะให้ตำรวจไปลากคอมันมาเข้าคุก” เกศนีย์พูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด นมปริ่มมีท่าทีอึดอัด ขณะมองหน้าผู้เป็นคุณหนู

“ป้าไม่รู้หรอกนะคะว่าเดชมันอยู่ที่ไหน แต่ป้าอยากจะให้คุณหนูเชื่อว่าเดชไม่มีวันทรยศนายของตัวเองอย่างแน่นอนค่ะ” นมปริ่มมองหน้าสวยหวานผ่านม่านน้ำตา ความจริงใจที่แสดงออกมาทางสายตาทำเอาเวลัญจ์นิ่งคิด

“รู้ได้ยังไงแม่ปริ่มว่าเดชมันไม่ได้ทำ บางทีมันอาจจะถูกเงินของเจ้าพ่ออ่างอย่างชยุตม์ซื้อก็ได้” ณรงค์มองหญิงวัยกลางคนด้วยประกายแข็งกร้าว แต่ก่อนที่สถานการณ์จะแย่ไปกว่านั้น ร้อยเวรเจ้าของคดีพร้อมทั้งตำรวจอีกสองนายก็เดินเข้ามาข้างในศาลา

“ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับที่มารบกวน ผมอยากสอบปากคำคุณเกศนีย์กับคุณณรงค์เพิ่มเติมครับ” พันตำรวจตรีทรงยศบอกเสร็จก็เบนสายตาไปที่เวลัญจ์

“ได้สิครับ ผมให้ความร่วมมือเต็มที่อยู่แล้ว ขอแค่เอาตัวคนผิดมาลงโทษให้ได้” ณรงค์บอกเสียงห้วนๆ มือกำเข้าหากันแน่น แสดงออกให้รู้ว่าโกรธแค้นแทนเพื่อนรักมากแค่ไหน “อ้อ...ผมลืมแนะนำไปเลย นี่คือคุณเวลัญจ์ ทายาทเพียงหนึ่งเดียวของวสันต์ครับ”

“สวัสดีครับ ผมสารวัตรทรงยศ เป็นเจ้าของคดีของคุณวสันต์ครับ” ทรงยศแนะนำตัวเองหลังจากรับไหว้หญิงสาวเรียบร้อยแล้ว

“สวัสดีค่ะคุณสารวัตร คดีไปถึงไหนแล้วคะ” หญิงสาวฝืนยิ้มทักทาย หากใบหน้ายังคงหม่นเศร้าดุจดอกไม้ก้านเฉา ทรงยศสบตากลมโตแวบหนึ่งแล้วผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ

“ตอนนี้เราสั่งกำลังตำรวจทุกพื้นที่ตามหานายเดชอยู่ครับ เพราะนายเดชคือกุญแจสำคัญของเรื่องนี้ทั้งหมด”

“แล้วคนทำอย่างนายชยุตม์ สารวัตรเรียกมาสอบปากคำหรือยัง” ณรงค์ชี้นำด้วยเสียงค่อนข้างกระด้าง ยิ่งเห็นท่าทีนิ่งๆ ของสารวัตรหนุ่มก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

“เรากำลังตรวจสอบกล้องวงจรปิดอยู่ครับ ถ้าเกี่ยวข้องกับคนที่คุณกล่าวหา ผมไม่ปล่อยไว้แน่นอน”

“ให้มันจริงเถอะ ผมกลัวแต่ว่าเงินและอิทธิพลของมันจะงัดกุญแจห้องขังได้” ณรงค์กวาดสายตามองตำรวจอย่างเย้ยหยัน ทำเอาดาบตำรวจอีกสองนายที่ติดตามมาด้วยถึงกับขยับตัว

“อ้าวคุณ พูดแบบนี้เดี๋ยวก็โดนข้อหาหมิ่นเจ้าพนักงานเอาหรอก”

ทรงยศรีบยกมือขึ้นปรามลูกน้อง เวลัญจ์เริ่มเห็นความยุ่งยากที่กำลังจะตามมาในไม่ช้า เพราะกุญแจดอกสำคัญตอนนี้คือนายเดชลูกน้องคนสนิทของบิดานั่นเอง สงสัยหล่อนคงต้องสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเองกระมัง