บทที่ 7

ชยุตม์มาถึงคฤหาสน์ก็อุ้มเวลัญจ์ขึ้นไปที่ห้องรับรอง ก่อนจะวางร่างอรชรลงบนเตียงอย่างเบามือที่สุด แล้วจึงถอยออกมาพิจารณาหล่อนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าสวยหวานเกลี้ยงเกลาภายใต้กรอบผมสลวยดำขลับ ถึงแม้พวงแก้มจะซีดเผือดเพราะความตกใจ หากความสวยก็ไม่ได้ลดลงเลยสักนิด ขนตางอนงามปิดดวงตากลมโตเอาไว้ ไม่อย่างนั้นหล่อนคงมองเขาเป็นศัตรูเหมือนเช่นทุกครั้งที่เจอกัน จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากรูปกระจับสีชมพูระเรื่ออันน่าจูบ ไม่คิดว่าลูกสาวของเพื่อนต่างวัยจะงดงามได้ขนาดนี้ วสันต์เคยเล่าให้ฟังว่าบุตรสาวของตัวเองนั้นทั้งเก่งและเฉลียวฉลาดเป็นอย่างมาก

“ประกาศเป็นศัตรูกับฉันแบบนี้ ไอ้พวกที่หวังเมกาคงได้หัวเราะครื้นเครงกันใหญ่...” ชยุตม์รู้สึกเป็นห่วงคนที่นอนอยู่บนเตียงมากขึ้นกว่าเดิม

“คุณหมอมาแล้วครับนาย” ราชิตพาหมอวิรุณเข้ามาในห้อง ชยุตม์ขยับไปยืนข้างหัวเตียง วิรุณเห็นคนไข้เป็นสาวหน้าตาสะสวยก็มองเพื่อนรักอย่างใคร่แปลกใจ

“นี่นายพาผู้หญิงเข้าบ้าน?” วิรุณเอ่ยถาม ขณะมองเจ้าพ่อหนุ่มราวกับเป็นเรื่องใหญ่นักหนา เพราะคฤหาสน์หลังนี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้เข้ามาเหยียบ ถ้าชยุตม์จะมีกิจกรรมบนเตียงก็พาไปที่คอนโดมิเนียมส่วนตัวริมทะเล

“ทำไมวะ ผิดนักหรือไงที่ฉันพาผู้หญิงมาที่นี่”

“ก็ไม่ผิดหรอก แต่มันแปลกตรงที่นายไม่เคยพาใครมาที่นี่ต่างหาก” วิรุณบอกพร้อมกับหยิบเครื่องฟังหัวใจออกมาจากกระเป๋าแพทย์ แล้วเริ่มขบวนการตรวจคนไข้ ไม่นานก็หันไปมองเจ้าของคฤหาสน์

“เธอไม่เป็นไรมาก คงแค่ตกใจเท่านั้น เดี๋ยวอีกไม่กี่ชั่วโมงก็ฟื้น” คุณหมอหนุ่มเก็บอุปการณ์ลงในกระเป๋าแพทย์

“ขอบใจมากเพื่อน” ชยุตม์เดินนำทุกคนออกจากห้อง แม่บ้านซึ่งรออยู่ด้านนอกก็รีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หญิงสาวทันที

เมื่อส่งหมอวิรุณเสร็จ ชยุตม์ก็ไปที่นั่งถกเครียดกับราชิตที่ห้องทำงาน “มือปืนมาจากซุ้มดังทางปักษ์ครับ ซุ้มนี้จะรับงานเฉพาะคนเงินหนา ยิ่งเป็นเงินดอลลาร์พวกมันยิ่งชอบครับนาย”

สิ่งที่ลูกน้องคนสนิทรายงานทำให้เจ้าพ่อหนุ่มถึงกับนิ่วหน้า และครุ่นคิดถึงซุ้มแก๊งค์มือปืนกลุ่มหนึ่งที่ข้ามประเทศมาขุดทองในเมืองไทย พวกนี้เป็นมาเฟียที่ถูกไล่ล่ามาจากประเทศเพื่อนบ้านใกล้ๆ นี่เอง ฉากหน้าเป็นเจ้าของสถานบันเทิงหลายแห่งในภูเก็ต แถมพวกมันยังกร่างโดยไม่สนใจอะไร ซึ่งเขาเองก็สั่งให้คนจับตาอยู่เหมือนกัน

“ส่งข้อมูลให้สารวัตรทรงยศรู้ด้วยนะชิต แล้วเพิ่มคนดูแลความปลอดภัยของแฮปปีไนท์ด้วย ใครที่มันมาโชว์กร่างในเขตของเราก็จัดการสั่งสอนได้เลย”

“ครับนาย แล้วเรื่องคุณเวลัญจ์ นายจะเอายังไงต่อครับ ผมได้ข่าวว่าคุณเวลัญจ์จะเข้าไปบริหารเมกาเองทั้งหมด”

“อวดเก่งทั้งๆ ที่ในหัวไม่มีความรู้เรื่องธุรกิจบันเทิงเลย ไอ้ณรงค์คงเหมือนนั่งอยู่บนกองไฟ เพราะกลัวเสียผลประโยชน์” ชยุตม์พูดเสียงห้วนๆ “ตอนนี้นายเดชอยู่ที่ไหน”

“หลบอยู่แถวๆ โรงงานที่บางปะกงครับ วันนี้คงไปรอคุณเวลัญจ์ที่นั่น แต่เธอถูกดักทำร้ายเสียก่อน”

“ให้คนติดตามต่อ จนกว่าหมอนั่นจะไว้ใจแล้วเอาหลักฐานสำคัญมาให้พวกเรา” ชยุตม์เชื่อว่าความจริงใจจะดึงเดชเข้ามาหาเขาในสักวัน จะห่วงก็แต่กวางน้อยแสนรั้นนี่แหละ ตื่นขึ้นมาคงอาละวาดกันยกใหญ่

ทางด้านณรงค์ที่กำลังนั่งรอฟังข่าวอยู่ในบ้านอย่างลุ้นระทึก และมั่นใจว่ามือปืนที่ตนส่งไปจัดการเวลัญจ์คงไม่พลาดแน่นอน อวดดีไม่ยอมเชื่อฟังเขาก็ต้องเจอแบบนี้

“ช่วยไม่ได้นะวสันต์ ลูกสาวแกมันขวากหนามที่ฉันจะต้องกำจัดทิ้งไปซะ” ณรงค์แสยะยิ้มมุมปาก แววตาเรืองรองเมื่อคิดถึงเงินที่จะเข้ากระเป๋าตัวเอง ธุรกิจที่เขาบริหารจัดการจนได้กำไรเป็นกอบเป็นกำจะต้องตกเป็นของเขา ไม่ใช่เด็กเมื่อวานซืนอย่างเวลัญจ์

กริ๊ง…กริ๊ง...

เสียงโทรศัพท์ดึงให้ชายวัยกลางคนหลุดออกจากภวังค์ แล้วรีบกดรับทันที “เป็นไงบ้าง...หวังว่างานคงเรียบร้อยดีนะ” ถามเสร็จก็หยุดหายใจเพื่อฟังคำตอบ

“พวกไอ้ชยุตม์มันมาช่วยไว้ได้ทัน คนของผมตายไปหนึ่ง ยังไงจะส่งคนไปจัดการอีกครั้ง” คนปลายสายบอกด้วยสำเนียงภาษาไทยไม่ค่อยชัด

“บ้าเอ้ย…ผู้หญิงคนเดียวยังจัดการไม่ได้ ส่งมือปืนกระจอกไปทำงานหรือเปล่าจอนนี” ณรงค์ต่อว่าอย่างผิดหวังเพราะเสียค่าจ้างไปไม่น้อย

“คุณก็รู้ว่ามือปืนที่นี่ระดับไหน”

“ไอ้ชยุตม์นี่มันแส่ได้ทุกเรื่องจริงๆ สงสัยมึงกับกูคงจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้วล่ะ” ณรงค์ตาลุกวาว ก่อนจะสั่งงานเพิ่มจากงานเดิม “ในเมื่อมันชอบทำตัวยุ่งเรื่องของชาวบ้านดีนัก ก็จัดการมันไปด้วยพร้อมๆ กันเลย เสียเท่าไหร่ฉันก็ยอม”

“เงินถึง งานเดิน แต่ผมมีข้อเสนอใหม่ ร่วมขันแล้วแบ่งผลประโยชน์ไม่ดีกว่าเหรอคุณณรงค์” คนปลายสายเสนอ ณรงค์คิดตามแล้วหัวเราะลั่น จากนั้นการเจรจาผลประโยชน์สีเทาก็เริ่มขึ้น