MasukShare
บทที่ 5
Tanggal publikasi:
2026-11-02 09:16:28ร่างโปร่งบางของหญิงสาวในชุดเสื้อยืดกางเกงวอม เธอรวบผมยาวเป็นหางม้าขึ้นเหนือศีรษะกลมมนปล่อยไรผมคลอเคลียที่ใบหน้าเล็กน้อย ใบหม่อนเลือกหนังสือคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นมาหนึ่งเล่มก่อนจะแลหาที่นั่งพักพิงเพื่ออ่านหนังสือ
เธอเลือกนั่งพิงตรงชั้นหนังสือของร้านหนังสือที่เธอมักจะมาเป็นประจำจนเธอคุ้นเคยกับเจ้าของร้านเป็นอย่างดี "พักนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเลยนะใบหม่อน" เสียงลุงเจ้าของร้านเอ่ยแซวเด็กสาว รู้สึกเอ็นดูเหมือนลูกหลานคนนึง "เมื่อกี้สอบปลายภาคจ้ะลุงเลยไม่ค่อยว่างมา ตอนนี้หนูปิดเทอมแล้ว ว่าจะมากวนลุงทุกวันเลย" ใบหม่อนเอ่ยพลางส่งยิ้มสดใส ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นน่ามองยามเธอฉีกยิ้มกว้าง "ฮ่าๆ ๆ มาเถอะ ไม่มีเอ็งลุงก็เหงา" ลุงสมเอ่ยทีเล่นทีจริง ก่อนจะเอาน้ำส้มครั้นมาวางตรงหน้าเด็กสาว "ขอบคุณค่ะ" เธอยกมือไหว้ขอบคุณ ลุงสมมักใจดีแบบนี้เป็นประจำ กรุ๊งกริ๊งๆ ๆ เสียงโมบายหน้าร้านดังขึ้นเมื่อมีลูกค้าเข้าร้านมา ลุงสมจึงขอตัวไปดูแลลูกค้าต่อ ส่วนใบหม่อนก็นั่งอ่านหนังสือพลางท่องศัพท์ตาม หากคำไหนไม่แน่ใจเธอก็จะเปิดเสียงแล้วพูดตาม ชายหนุ่มเดินเลือกหนังสืออยู่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาตั้งใจจะมาหาหนังสืออ่านคลายเครียดเล็กน้อยแต่หนังสือที่เขาเลือกกลับเป็นหนังสือเกี่ยวกับธุรกิจการลงทุนทั้งนั้น เธียเตอร์เลือกหนังสือมาสองสามเล่มก่อนจะเดินไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์ "โอฮาโยโกไซมัส-สวัสดีตอนเช้า อะริงาโตะ- ขอบคุณ โก...แมง เอ้ย~ โกเม้งนาไซ้-ขอโทษ ออกเสียงแบบนี้ไหมนะ" เสียงหวานใสพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อลองสะกดเสียงตามคำอ่านแต่สำเนียงไม่ได้เสียที "โกเมงนาไซ" เสียงทุ้มดังขึ้นข้างๆ ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมองอัตโนมัติใบหน้าหล่อเหลาเด่นหราอยู่ตรงหน้าเธอ หน้าเขานิ่งสนิทไม่มีรอยยิ้มทักทายเลยแม้แต่น้อย "ใช่ๆ โกเมงนาไซ" ใบหม่อนฉีกยิ้มกว้างเมื่อมีคนสอนออกเสียง เธอกล่าวขอบคุณเขาก่อนจะก้มหน้าไปอ่านหนังสือต่อโดยลืมสนใจชายหนุ่มตรงหน้าทันที เธียเตอร์มองเด็กสาวเพียงแวบนึงก่อนจะเดินหันหลังกลับ ที่เขามาช่วยเธอเพราะเห็นว่าเด็กคนนั้นพยายามออกเสียงอยู่หลายครั้ง เธียเตอร์หยิบถุงหนังสือที่คิดเงินเรียบร้อยแล้วก่อนจะเดินไปยังประตู "ใบหม่อน ลุงมีขนมอยู่ห่อนึงแน่ะ" ลุงสมเอ่ยเรียกเด็กสาวที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงมุมห้อง "ใบหม่อน" เธียเตอร์พึมพำเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูออกไป เสียงครึกครื้นในยามค่ำคืนของหนุ่มสาวที่กำลังโลดแล่นอยู่ในสถานบรรเทิงแห่งหนึ่ง บ้างก็มากับกลุ่มเพื่อน บ้างก็มานั่งดื่มเหงาๆ คนเดียว เป็นปกติของกลุ่มวัยรุ่นไปจนถึงวัยทำงานที่จะมาผ่อนคลายในสถานที่แห่งนี้ รวมถึงสองพี่น้องที่กำลังดื่มเหล้าสีเข้มราวกับกินน้ำเปล่า เคร้ง! เสียงแก้วกระทบกันของสองพี่น้อง ธามไทลากพี่ชายมานั่งดื่มเป็นเพื่อนด้วยรู้ว่าหากเธียเตอร์มาด้วยแม่เขาไม่มีทางบ่นแน่ๆ "พี่เธียร์ดูไม่สนุกเลย มีอะไรหรือเปล่า" ธามไทเอ่ยถามพี่ชายด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าไม่มีความสุขของเธียเตอร์ "เปล่า ว่าแต่แกเถอะ เมื่อไหร่จะมาช่วยงานฉัน เรียนจบมาตั้งนานแล้วนี่" เธียเตอร์วางแก้วเหล้าลงก่อนจะยกขาขึ้นไขว่ห้างนั่งมองน้องชายตัวดีด้วยสายตานิ่งเรียบ "โธ่ พี่ก็รู้ว่าผมยังไม่พร้อมนี่นา ผมยังอยากเที่ยวอยู่เลย" ธามไทเอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อน เขาก็เป็นแบบนี้แต่ไหนแต่ไรจนทุกคนเอือมระอากันหมด "แกก็ยี่สิบหกแล้วนะธาม เมื่อไหร่จะหัดจับนั่นนี่บ้าง ระวังฉันจะหุบสมบัติไว้คนเดียวนะ" เธียเตอร์แสร้งเอ่ยขู่ "พี่ไม่ทำหรอกผมรู้ พี่รักน้องจะตาย" ธามไทเอียงหน้าซบไหล่พี่ชายทีเล่นทีจริงอย่างหยอกเย้า "เฮ้ย ไปไกลๆ ขนลุก" เธียเตอร์ทำท่าขนลุกสยอง หากคนไม่รู้จักคงคิดว่าเขากับธามไทเป็นเกย์แน่ๆ "ฮ่าๆ ๆ พี่ก็เขินเป็นนี่นา นึกว่าจะทำเป็นแต่หน้าเดียวซะอีก" ธามไทหัวเราะดังลั่นที่แหย่พี่ชายได้ "เดี๋ยวเถอะ!" เธียเตอร์ยกเท้าขึ้นหมายจะถีบน้องชายตัวดีให้สมใจแต่เจ้าตัวกระโดดหลบเสียก่อน ธามไทหันมาทำหน้าทะเล้นก่อนจะลุกออกไป "ไปหาน้องมิ้วดีกว่า ฮ่าๆ ๆ " เธียเตอร์ได้แต่ส่ายหัวเอือมๆ ให้กับน้องชาย คงยากที่จะรบเร้าให้ธามไทยอมมาทำงานกับเขาได้
Bab terbaru
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 16
ภายในห้องวีไอพีขนาดใหญ่ถูกจับจองด้วยชายหนุ่มสามคนข้างกายขนาบไปด้วยบรรดาสาวๆ ประจำร้านหกคน เรียกได้ว่าประกบซ้ายขวาเลยก็ว่าได้ เสียงกระหึ่มของเพลงดังกึกก้องไปทั่วอาคาร ขนมขบเคี้ยวถูกป้อนเข้าริมฝีปากหนาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตามด้วยน้ำสีเข้มที่บ่งบอกถึงปริมาตรของแอลกอฮอล์"ทานนี่หน่อยสิคะเฮียขา" 'กานรวี' หยิบเฟรนไฟล์มาป้อนที่ปากอย่างเอาใจ มืออีกข้างถือแก้วเหล้าสีเข้มไว้รอ ปากอวบอิ่มสีแดงเลือดนกยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เมื่อชายหนุ่มอ้าปากงับเอาเฟรนไฟล์ในมือพร้อมกับตวัดลิ้นเลียที่ปลายนิ้วของเธอ ร่างบางบดเบียดอกนุ่มเข้ากับท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างจงใจยั่วยวนรั้งเอามือหนาตะปบลงที่ต้นขาเธออย่างรู้สึกเสียวซ่าน "น้องเป็นเด็กใหม่เหรอคะ ทำไมเฮียไม่เคยเห็นหน้าน้องเลย" ธามไทเอ่ยถามหญิงสาวข้างกายพร้อมกับจับปลายผมเธอขึ้นมาสูดดมให้ชื่นใจ"ค่ะเฮีย พอดีกานเพิ่งมาทำงานวันแรกน่ะค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" กานรวีประนมมือไหว้แล้วกราบลงที่อกแกร่งอย่างเอาใจอย่างที่เธอถูกสอนมา ปากอิ่มยิ้มแย้มหากแต่ในใจหาได้รู้สึกอย่างนั้นไม่ มือหนารั้งเอวบางเข้าหาพลางก้มลงหอมที่ซอกคอหญิงสาวอย่างไม่ทันตั้งตัว กานรวีร้องอย่างตกใจก่อนจะปรับสี
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 15
เมื่อตะวันใกล้จะตกดินเป็นเวลาเดียวกับที่ฝนกำลังตั้งเค้ามา เมฆดำทะมึนจนดูน่ากลัวหญิงสาวรีบก้าวขาฉับๆ เพื่อไปให้ถึงหอพักเร็วที่สุด ซ่าา~~ไม่ทันจะถึงที่หมายฝนห่าใหญ่ก็เทลงมาไม่ขาดสายราวกับกลั่นแกล้ง ใบหม่อนยกกระเป๋าขึ้นบังสายน้ำที่เทกระหน่ำลงมาพลางวิ่งไปยังป้ายรถเมย์ที่อยู่ห่างไปเพียงร้อยเมตร เสื้อผ้าบางเฉียบเปียกลู่ไปกับลำตัวเผยผิวขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ภายใน โชคดีที่มีผู้หญิงเพียงแค่สามคนก่อนหน้า ไม่งั้นเธอคงได้อายแทบแทรกแผ่นดินหนีเป็นแน่"อ่า ฝนมาตกอะไรตอนนี้นะ" ปากกระจับสีชมพูระเรื่อพึมพำเบาๆ บัดนี้เริ่มซีดเผือดเมื่อความหนาวเย็นเข้าครอบงำ มือสองข้างยกขึ้นกอดอกเพื่อเพิ่มไออุ่นให้แก่ตนเอง ดวงตากลมโตมองสายฝนที่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตกง่ายๆ ปากบางเริ่มสั่นระริกเนื่องจากลมเย็นมาปะทะผิวกาย รถคันหรูสีดำขลับแล่นเข้ามาจอดที่หน้าป้ายรถเมย์ก่อนที่กระจกด้านหลังจะลดลงเผยให้เห็นคนที่คุ้นตาอยู่ด้านใน"ขึ้นมาสิ" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยบอกหญิงสาว ใบหม่อนทำหน้าหล่อเหลาด้วยคิดว่าเธอควรจะไปกับเขาดีไหม ครั้นจะยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่รู้ว่าฝนจะหยุดตกเมื่อไหร่"เร็วๆ สิ จะยืนให้เป็นปวดบวมตายหรือไง" เขาเร่งรัดเมื่อเห
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 14
หลังจากที่เธียเตอร์ขับรถออกไปแล้วจึงเหลือเพียงเด็กสาวที่ยืนยิ้มอยู่หน้าหอพัก นิ้วเรียวยกขึ้นแตะที่ริมฝีปากบางหวนให้นึกถึงรสจูบที่เร้าร้อนของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะก่อนที่เจ้าตัวจะสะบัดหัวราวกับต้องการให้เรื่องนี้หลุดออกจากหัวไป "ทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้เนี่ย" ใบหม่อนเดินกลับเข้าไปในหอพัก แสงสว่างในภัตตาคารช่วยลดความน่ากลัวและวังเวงให้แก่เด็กสาว คีย์การ์ดของเธอแตะเข้ากับประตูก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปข้างใน และเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อภายในห้องนั้นเงียบสนิทแถมยังปิดไฟมืดราวกับว่าไม่มีคนอยู่ มือบางยื่นไปแตะสวิตซ์ไฟก่อนที่ไฟทั้งดวงจะสว่างจ้าขึ้นมา"คารูโตะซัง.. คารูโตะซังอยู่หรือเปล่า" ใบหม่อนเรียกหาเพื่อนรักพลางเดินสำรวจไปทั่วทั้งห้องแต่ก็ไร้วี่แววของเพื่อนสาว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะต่อสายหาคารูโตะทันที ด้วยกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนหล่อน"ฮัลโหล คารูโตะเธออยู่ที่ไหน เป็นอะไรหรือเปล่า" ทันทีที่เพื่อนรับสายเธอก็พ่นคำถามอย่างนึกเป็นห่วงทันที"ใจเย็นๆ ฉันไม่เป็นไร ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ พอดีว่าปะป๊าฉันเข้าโรงพยาบาลน่ะ เลยรีบมากะทันหัน ม่อนซังอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม" คารูโตะ
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 13
เสียงใบไม้กรอบแกรบดังเอื่อยๆ เมื่อลมเย็นพัดผ่านย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิตามกาลเวลา ต้นสนถูกปลูกเป็นแนวยาวตามเส้นทางฟุตบาท เสียงย่ำเท้าของนักศึกษากำลังเดินเข้าเรียนกันอย่างเนืองแน่น รวมถึงใบหม่อนด้วย มือเรียวหยิบมือถือขึ้นมาปิดเพลงพลางถอดสายสมอลทอร์คออกจากหูก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋าสะพาย "ม่อนซัง วันนี้ไปกินต็อกโบกีกันไหม"คารูโตะเอ่ยถามใบหม่อนพร้อมกับหยิบกระจกใบเล็กขึ้นมาสำรวจใบหน้าให้เรียบร้อย"อื้ม เอาสิ" ใบหม่อนหันไปยิ้มให้บางๆ เธอไม่ได้เล่าอะไรให้กับเพื่อนรักฟังจึงได้แต่เก็บไว้ในใจคนเดียวเมื่อเดินมาถึงหน้าลิฟท์ที่จะขึ้นไปยังห้องเรียน ก็พบว่าซายูริและพรรคพวกของเธอกำลังยืนพูดคุยกันอยู่สนุกสนาน ก่อนที่เสียงจะเงียบไปเมื่อเห็นเธอและคารูโตะเดินมา ซายูริเดินเข้ามาหาเธอใกล้ๆ พร้อมกับยืนกอดอกอย่างวางท่า "อุ๊ยตาย! มาเรียนได้ด้วยเหรอจ้ะใบหม่อน ได้ข่าวว่าเมื่อวาน 'โดน' หนักหนิ" ซายูริตั้งใจเน้นคำสื่อความหมาย เหมือนเธอรู้ว่าใบหม่อนไปเจออะไรมา แววตาตื่นตระหนกมองเธออย่างตกใจ ซายูริจะรู้ได้อย่างไรกัน"พูดอะไรของเธอซายูริ" คารูโตะเอ่ยปากถามอย่างไม่ค่อยพอใจเพื่อนต่างคณะเท่าไหร่นัก"ก็....""ค..คารูโต
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 12
ตะวันคล้อยจนลับตามีความมืดมาแทนที่ ในเวลาสองทุ่มกว่าๆ เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่ในกระเป๋านักเรียนอยู่หลายต่อหลายครั้งบ่งบอกถึงความร้อนใจของคนปลายสายได้เป็นอย่างดี มือหนาเอื้อมไปเปิดสวิตช์ไฟที่หัวเตียงอย่างนึกรำคาญใจ ก่อนจะมองผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆ ด้วยลมหายใจที่สม่ำเสมอ ก็เขาเล่นเธอไม่ได้หยุดพักตั้งแต่ช่วงเย็น เธอห่อไหล่ด้วยความหนาวเมื่อผิวกายปะทะกับแอร์ปรับอากาศ"นี่เธอ ตื่นได้แล้ว ไม่กลับบ้านหรือไง"เธียเตอร์เอ่ยก่อนจะลุกเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป "อื้อ"เด็กสาวยกมือขึ้นบิดขี้เกียจอย่างลืมตัว ก่อนจะค่อยๆ ลืมตา เธอลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นห้องที่ไม่คุ้นตา ใบหม่อนค่อยๆ ลำดับเหตุการณ์ช้าๆ ก่อนที่แก้มขาวๆ จะขึ้นเลือดฝาดอย่างนึกอาย บ้าจริง! ทำไมใจง่ายจังเด็กสาวบ่นกับตัวเองพร้อมกับตบหัวให้กับความโง่เง่าของเธอ แต่เธอกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วนี่ ใบหม่อนลุกจากที่นอนก่อนจะรู้สึกเจ็บแปลบที่ตรงหว่างขา "ตื่นแล้วเหรอ" เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำ อีกแล้ว เขาทำให้เธอใจแตกอีกแล้ว"ค่ะ" เธอกำผ้าห่มไว้แน่นพร้อมกับก้มหน้างุดๆ ด้วยความอาย ไม่กล้าสบตาเขาเลยจริงๆ "
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 11
"เธอเรียกหาใคร?""เฮือก!" ใบหม่อนสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจ เมื่อเสียงทุ้มเหมือนผู้ชายดังอยู่ด้านหลัง เมื่อหันกลับไปก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้จนใบหน้าเธอห่างกับแผงอกเขาไม่ถึงคืบ เธอเบิกตากว้างเมื่อสายตาปะทะกับผิวขาวๆ ที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ แสดงว่าเขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จมัดกล้ามที่เต่งตึงบ่งบอกถึงความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ เด็กสาวช้อนสายตาขึ้นมองสบตากับผู้ชายตัวโตที่ความสูงเธอเพียงแค่ระดับอกเขาเท่านั้น หยดน้ำที่เกาะพราวตามไรผมขลับให้เขาดูเซ็กซี่และมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก"ว่าไง" เธียเตอร์เอ่ยถามอีกครั้งเมื่อหญิงสาวเอาแต่นิ่งเงียบ ยิ่งมองหน้าเธอใกล้ๆ ยิ่งรู้สึกคุ้นตาราวกับเคยพบเจอที่ไหนมาก่อน ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความตื่นตกใจเหมือนกวางตัวน้อย ริมฝีปากเผลออ้าออกอย่างลืมตัว เขาอยากฉกชิมความหวานนั้นเสียจริง"อึก" ใบหม่อนได้แต่นิ่งค้างตะลึงงัน เมื่อได้พบกับชายคนนี้อีกครั้ง คนที่เธอเคยเก็บเอาไปเพ้อฝัน ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่เบื้องหน้าคือความฝันหรือความจริงกันหน๋อ เขาขยับเข้ามาใกล้ชิดกว่าเดิม ต้อนจนเธอต้องถอยหลังอย่างลืมตัว กลิ่นสบู่อ่อนๆ โชยเข้ามาเตะจมูก ให้ความรู้สึกชดชื่น..และอยากสัมผัส
Anda juga akan menyukai
