ความรักช่างน่าเวทนา

“ติยามาผูกเนคไทให้หน่อย”

หญิงสาวรีบเดินไปในห้องนอน มองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งจมูกโด่งไม่ต่างลูกผสมทางตะวันตก และสบตาคู่คมที่ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ ถ้าเป็นเรื่องอื่นเธอคงยินดีกับเขา แต่เรื่องนี้เธอคิดคำพูดยาวๆ ไม่ออก

“หลายคืนนับจากนี้เธอจะได้นอนเต็มอิ่มนะ ไม่มีฉันมากวนใจ”

“จะไปไหนกันหรือคะ” ถามเร็วเพราะความลืมตัว ก่อนจะรีบยิ้มกลบเกลื่อน “ขอโทษค่ะลืมตัว ”

“ฉันจะพาแม่และผู้หญิงที่ดูตัวไปเที่ยวที่บ้านพักชายทะเล ยังไงเธอก็อ่านหนังสือเยอะๆ นะจะสอบแล้ว”

“ค่ะ ขอบคุณมาก ขอให้เที่ยวให้สนุกนะคะ”

เขากำลังจะไปมีความสุข ก็บอกให้เธออ่านหนังสือ แต่สิทธิ์ของเขาไง…ยายนางบำเรออย่างเธอจะคิดอะไร

ร่างใหญ่ กลิ่นตัวหอมเดินออกจากห้อง ตติยากรเดินไปนั่งบนเตียงซึ่งผ้าปูยับย่น น้ำตาที่กักเก็บความเสียใจไหลซึมหางตาแต่เพียงไม่นานเธอป้ายออก เธอจะไม่ร้องไห้ เธอและเขาไม่ใช่คู่รักกัน

แม้ห้ามน้ำตาได้แต่เธอรู้สึกเวียนหัวจนต้องหลับตา หญิงสาวล้มตัวลงนอนอีกครั้ง แต่มือไปป่ายปัดหนังสือเล่มหนึ่ง ตติยากรหยิบหนังสือที่วางบนเตียงมาเปิดดู เจอรูปภาพผู้หญิงสาวสวยหยาดเยิ้มที่หน้าปก เธอรู้ทันที คนนี้คือผู้หญิงที่แย่งเวลาแห่งความสุขเธอไปและอาจจะเป็นตัวจริงของภาสกรตลอดไป

ช่างเหมาะสม เธอมองดู มือกุมที่หัวใจ “เจ็บจัง”

ฟ้ากับดิน ยิ่งมองภาพ และอ่านประวัติจิตใจตติยากรยิ่งห่อเหี่ยว

ศรีสะใภ้ไม่นานแม่เขาและภาสกรคงสมใจ ส่วนลูกจากเธอน่ะหรือ อย่าคิดจะไม่กินยาคุม เธอคงได้ออกจากรงทองและกลับไปลำบากเหมือนเดิม หนังสือก็จะพาลเรียนไม่จบ

ไม่มีวิชาความรู้จะหาเงินที่ไหนมาใช้จ่าย ตติยากรเลิกฟุ้งซ่านหาหนังสือเรียนมาอ่าน แต่ทำได้แค่มองตัวหนังสืออย่างเลื่อนลอย เพราะในหนังสือมีแค่ภาพคุณบีกับผู้หญิงซึ่งเป็นตัวจริงของเขา

“คุณบี ทำไมเป็นติยาไม่ได้ ทำไมคะ”

ห้ามตัวเองเท่าไหร่เธอก็ยังเพ้อเจ้ออยู่อย่างนั้น

ความรักหนอช่างน่าสมเพชเวทนา

สัปดาห์ต่อมา ตติยากรลงจากรถเก๋งญี่ปุ่นคู่ใจซึ่งเธอเลือกเองตอนที่ภาสกรให้เงินไปซื้อ ชายหนุ่มถามว่าทำไมต้องเป็นรุ่นนี้ ยี่ห้อนี้ เธอบอกว่าแค่หลบฝนได้ ขับกลับบ้านได้แค่นี้พอ หญิงสาวสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ก่อนจะไปหยิบขนมหลายอย่างที่อยู่ด้านหลังรถ วันนี้ทุกคนต้องดีใจที่เธอกลับบ้านมาก่อนกำหนด ซึ่งเป็นอย่างที่คิดเมื่อน้องชายสามคนวิ่งกรูเข้ามาหาเธอพร้อมกัน

“เจ้ๆ /พี่ครับ”

ตติยากรยื่นของฝากให้สามเสือสุดแสบ เด็กชายวัยเก้าปีซึ่งเป็นฝาแฝดหน้าเหมือนสนใจของฝากไม่สนใจเธอ จนหญิงสาวต้องกระแฮ่มเรียกหา

“สามแสบช่วยถืออย่างอื่นบ้าง ของใช้ของแม่ เร็วๆ เข้า เป็นหนุ่มกันแล้วนะไม่ใช่เด็กสามขวบ”

“มาแล้วเหรอติยา ขับรถมาเหนื่อยหรือเปล่า ”

พี่จ๋าเป็นลูกจ้างซึ่งให้มาดูแลคนในบ้านเดินออกมา ตติยากรยกมือไหว้ ยื่นของใช้ต่างๆ ให้ฝ่ายนั้น

“ซื้อมาเยอะมากเลยค่ะ ของเก่ายังมีอีกเยอะนะคะ วางค่ะวางจ๋าถือเอง”

แพมเพิส กระดาษเปียก ทิชชู่ สำสี น้ำยาซักผ้า จิปาถะของใช้ในบ้าน ของในครัว ของแห้ง ของหวานกระป๋อง จ๋ามองดูด้วยความแปลกใจ ตติยากรรู้ทันความคิด “ซื้อไว้เยอะๆ เพราะตอนนี้มีเงินจากการทำงาน”

“จะออกจากงานหรือคะ” จ๋าตกใจ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นตนเองก็อาจจะมีผลกระทบด้วย หญิงร่างใหญ่สีผิวคล้ำวัยสี่สิบสองไม่อยากหางานใหม่

“ไม่ใช่เร็วๆ นี้หรอกค่ะ ติยายังมีเงินจ้างพี่อยู่อย่าห่วงเรื่องนั้นเลย”

คนเป็นลูกจ้างก้มหน้างุดถอนหายใจโล่งเก็บของเข้าบ้าน

“หาใหม่สิครับ ผมเห็นคนที่ไม่มีงานทำ เขาชอบหางานใหม่”

“นายจะรู้อะไรยังเป็นเด็ก”