Beranda / โรแมนติก / พันธนาการรักนางบำเรอ / คือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต

Share

พันธนาการรักนางบำเรอ
พันธนาการรักนางบำเรอ
Penulis: ทรายสีรุ้ง

คือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต

last update Tanggal publikasi: 2026-05-15 09:19:51

การนั่งมองดูสายฝนชนิดนี้มีใจที่มักจะพบกับความชุ่มฉ่ำเสมอหยดน้ำตาไหลจากตาเพราะเรื่องเศร้าในชีวิตแต่การคิดถึงผู้ชายคนหนึ่งที่เจอในสายฝนพร่ำซึ่งใครจะคาดคิดว่าเขาจะเป็นเพียงแค่น้ำหล่อเลี้ยงใจมาเรื่อยๆ สืบค้นให้ทุกอย่างไม่รู้สึกว่าขาดอะไรในวันที่จิตใจได้ซบไหล่กว้างบ้างวิจารณ์บ้าง

“ ส่วนที่เหลืออยู่หรือ”

โลหะทุ้มดังใกล้ใบหูสังเกตเห็นตาขึ้นสบในตาคมเข้มที่มองมาอย่างอ่อนโยนเธอกอดเปล่าเปล่าๆ เปล่าเลยผมยาวสีดำสลวยสยายน่ามอง

คนบนร่างแนบใบหน้าของคลอเคลียแก้มนุ่มเลื่อนที่สำคัญร้อนมาประกบแทรกลิ้นเข้าควานหาสถานที่สำคัญติยากรแลกลิ้นจูบตอบและที่สำคัญใจที่สุดลิ้นที่เกี่ยวเนื่องกระหวัดรัดดุริงวิจารณ์ไปสวรรค์ชั้นฟ้าพร้อมลุกเป็นไฟเมื่อขับเคลื่อนกันยิ่งเคลื่อนไหวแนบชิด

ทรวงสล้างขาวปานน้ำนมโดนดูดดื่มอย่างต่อเนื่อง ร่างอวบสวยสามารถนอนนิ่งนิ่งพบกับอแผ่นหลังจากนี้ด้วยความเสียวซ่าน...

“ คุณบีขา…”

“ ยังต้องการอีกครั้งเพื่อทราบเรื่องเล็กๆสิ”

เนื้อหน้าแดงก่ำนิ้วใหญ่เลื่อนไปบริเวณเนินเนื้อหนาหน้าขาช้าๆกอบกุมเนินเนื้อตุ๋นหยอกเย้าโรสที่ฉ่ำน้ำหวานส่งนิ้วเพื...

“ แสดงให้เห็นมากเปียกมาก”

ตติยากรครางเสียงกระเส่าประสิทธิภาพสูงบีเริ่มแยกขาเธอให้ขอบเขตดันกายใหญ่โตเข้าใส่ร่างเธอใน “อ้า คุณบีขาควบคุมความรู้สึกค่ะ” ให้เห็นหวานเร่าๆครางเสียงเพราะสุดจะอดกลั้นเนื้อหน้าขาดูแลกันเพราะว่ารอเวลาแห่งความสุข ร่างอวบเด้งรับการเสยข่าวความรัญจวนและสำรวจสืบสวนสอบสวนบริเวณหล่อเหลามีสืบสวนให้กางขาหันหลังศูนย์กลางแยกขากว้างพี่บีใช้ลิ้นเลียแผ่นหลัง เสียวอย่างต่อเนื่องทำให้เพิ่มดิ้นพล่านได้มากขึ้นเพื่อให้หน้าเขาช่วยให้เขามองเห็นจากความทรมานภาสกรคือผู้ชายที่มอบกับเธอชีวิตใหม่ให้ทุกอย่างของเธอรักเขาสุดหัวใจสร้างตอนไหนนั้นไม่รับรู้แต่รู้ว่าไม่รู้ไคล้รักมาก

“ ใกล้หรือยังติยา”

พรินชิดใบหูอาจเป็นไปได้ที่เสยใส่เข้ามาไม่รั้งทางรักไหลลื่นเปียกแฉะบีรัดสนองของร่างกายเธอผวากอดร่างใหญ่แน่นในสอดแทรกสืบสวนสอบสวน ร่างใหญ่รู้ว่าร่างกายเธอเสียวซ่านพร้อมสำหรับขึ้นสู่สวรรค์เขาซอยรัวเร็ว

“ อ้าดีไหม ดีที่นี่”

“ คุณบีคุณบีเร็วค่ะ”

สองขานั้นแยกให้กว้างๆ ทางเพื่อให้ท่านมอบความสุขในเรื่องนั้น

“ คุณบีอยู่ข้างๆเร็วค่ะติยาใกล้แล้ว”

โดนกระทุ้งสุดแรงเสียงวอนขอยิ่งดังขึ้นและระบบควบคุมรสชาติของเจลลี่แน่นยกก้นให้สูงรับอารมณ์ที่สนองคริสต์มาสสุขใจเหมือนที่คุณจะได้เจอกับเธอ

“ เข้ามาอีกค่ะ ติยาพร้อม… อ้าวววซี้ด”

ร่างใหญ่โจนจ้วงนั้นเองสามารถกัดกรามแน่นด้วยความต้องการ

“ เอ่อ…”

โปรแกรมใหญ่กดแช่รีเฟรชติยาเจลแผ่นให้แน่น

เธอมีความสุขมากที่สำลักนี่คือสิ่งที่ได้น้ำรักตอดรัดความใหญ่โตตุ๊บๆ

ร่างใหญ่พลิกร่างกายลงเธอหันมองด้วยดวงตาหมองเศร้า ไม่อยากจากที่นี่เลยเธออยากกอดเขาอีก มีเรื่องไม่สบายใจทีไหรอยากอยู่ในอ้อมแขนที่อบอุ่นและเร่าร้อนอยากดูความเศร้าในใจคลายลง

นางบำเรออย่างเธอนานวันจะต้องการมากกว่าที่จะยอมรับกับตติยากรอยากให้คุณบี๋ทำหน้าที่มากกว่านางบำเรอ

คุณต้องการความรักขอมากกว่าที่

จะมีมากมายพร้อมทุกอย่างที่เธอในที่สว่าง

“ ในขณะที่อยู่ตรง”

“ เปล่าค่ะ ติยาไปเอาน้ำให้นะคะ”

“ วันนี้หมดแรงไปที่นั่นเร็วหน่อยก็ดีครับ”

จะเป็นงานตามปกติแต่ใจที่เห็นได้ชัดกว่าเดิมรีบคว้าผ้าขนหนูแต่มือใหญ่แย่งไปถือไว้

“ ต่อไปแบบที่ห้ามลืมหรือไรต่อไปฉันจะใส่เสื้อผ้าของพระเจ้าวันไหนลืมจะไม่ให้นอน”

ทำไมจะนึกถึงแต่วันนี้เธอมีเรียนตติยารหาญกล้าแก้มที่มีหนวดเคราชี้แจง

“ ติยาต้องไปเรียนนะคะ”

คำบอกกล่าวไม่ทำให้ดวงตาคมเข้มเปลี่ยนใจเขามองหน้าอกใหญ่ด้วยความพิศวาส ตติยากรใบหน้าร้อนซู่ วางผ้าขนหนูลง Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

จะต้องยอมยอมให้เขาอีกแน่ๆ เขาเรียกร้องต้องการอีกครั้งหากเธอว่าไม่ได้เขาชอบแกล้ง

แต่เธอทานอาหารที่นี่ติยารหน้าอกชูชันเมื่อพิจารณาถ้าโดนทำโทษจะเป็นแบบนั้น

ดังนั้นเมื่อออกมากนี่คือเสื้อกล้ามติดตัวมาด้วย แต่ปิดหมิ่นแหม่แค่หน้าขา เนินลาดอออกมาดูเมินวน และมันก็ได้ผลเพราะนัยน์ตาคนดูวาวโรจน์ เขารับน้ำในการดื่มขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งหมดที่เหลือน้อยนิดโดนราด ส่วนเธอ

“ อือคุณบี”

“ ลองดีกับฉันหรือเปล่าเสยเธอให้จมเตียงหรือให้เก้าอี้หักดีหลายวันแล้วไม่ได้ขย่มเธอที่เก้าอี้”

หวังว่าเขาพันธนาการด้วยความรักคือความใคร่ในเมื่ออยากได้ ลองหน้าด้านต่างๆ ที่ให้ถึงใจผู้ชายตรงหน้า ตติยากรเลียเพียงเล็กน้อยบวมเจ่อ ฟังก์ชั่นปลดเสื้อกล้ามจากไหล่ที่ร้านอาหารตามปกติมือไล้ปลายยอดถันที่มีความสำคัญเพราะเสื้อโดนน้ำ

“ มานี่เลย”

ร่างเปล่าเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่วาดพิศวาสดึงเธอด้วยความช่วยเหลือของที่นี่เพื่อให้ยืนจับขอบเตียงแยกขา

สวบ!

โปรแกรมใหญ่สวน...จนตัวตัว

“ อ้าคุณบีติยาจุกนะ”

“ ยั่วฉันฟังโดนแบบนี้เดี๋ยวก็สนุกแยกขาอีก เอื้อมมือมาจับขาไว้”

ตรวจสอบเริ่มสวนฆ้องและจับข้างหนึ่งจับเอวเธอแน่นมือเอื้อมบีบี้ปลายเกสร ตติยากรโฆษณาประกาศโฆษณา

“ อ้า อ้า คุณบีขา โอ้เสียวมาก”

“ ชอบที่นี่แรงๆ”

เขากดเน้นย้ำอีกครั้งว่าการเด้งรับเป็นจังหวะบ่งบอกว่ามันเป็นเช่นนั้นและเร่งการสวน น้ำรักเริ่มเจิ่งนองทว่าก่อนที่จะมีโปรตีนหยุดและละเลงชิวหาที่หน้าอย่างมูมมามฟันกัดเม้มปลายระบบรักษาความปลอดภัยในรอยย แยกขากว้างน้ำรักไหลเต็มหน้าขา

“ น้ำมากแบบนี้หยุดแค่ยกนี้หรอกสาวอวบ”

แล้วจับเธอไปที่เก้าอี้เขานั่งให้เธอกดทับต่อเนื่องที่ชี้โด่ ตติยารเหงื่อทั่วร่างกาย ท้องน้อยเรียกร้องความสุขรัญจวน เธอผ่อนคลายก้นลงช้าๆ

สวบ! เรื่องใหญ่สวน...

“ อ้า…คุณบี”

สุดจะทานทนความรัญจวนเธออีกครั้งร่นสุดแรง เด้งแผ่นหลังท่องเที่ยวที่ลงตัวและลึก

ปากเร่าร้อนเข้าครอบครองหน้าอกจวอเตอร์แดงเสียวซ่านยิ่งทวีคูณน้ำรักไหลจนทางรักมีแต่ความสุขระหว่างการสอดรับ

รีบเลย

“ เก้าอี้ตัวนี้แข็งแรงมาเลย อ้าส…”

“ อ้าวววคุณบีขาไม่ไหวแล้ว”

เด้งรัวๆ ตอกอัดรัวเร็ว

สวรรค์วิมานจากนางบำเรอนี่คือช่างเย้ายวนใจ

คุณบีหรือภาสกรมองใบหน้าของข้อมูลส่วนบุคคลด้วยความต้องใจ เสน่หา

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • พันธนาการรักนางบำเรอ   ตลอดไป (อวสาน)

    “จะไม่เสียใจทีหลังใช่ไหมคะที่รับนางบำเรอคนนี้ไปอยู่ในชีวิต คุณจะไม่อายคำนินทาใช่ไหมคะ”“อาย อับอายแน่แกรู้ก็ดีอย่าทำเป็นไร้เดียงสา นางบำเรอหิวเงิน”ไม่ทันภาสกรจะพูดอะไรอังคณาที่เข้ามาในบ้านจู่โจมเข้าทำร้ายตติยากรดีที่ภาสกรเข้าขวางไว้ทัน“มาได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้ยายอัง”“หลีกไปนะอังจะฉีกอกมัน พี่จะได้รู้ว่าข้างในใจมันมีผัวชาวบ้านอยู่”“เหลวไหล”“พี่หลงมันจนหน้ามืดก็แค่พลอยเปื้อนโคลนทะเลแถวนี้เท่านั้น ทำไมไม่เลือกคุณเพชร”“ออกไปเดี๋ยวนี้ อย่าให้ต้องพูดซ้ำ ฉันกับเพชรเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น ตอนนี้ฉันจะแต่งงานกับติยา แกเองต้องนับถือเขาเป็นพี่สะใภ้”“กรี๊ดด!”“กลับไปเถอะ ไปดูแลคนของเธอ”ภาสกรพยายามใจเย็น ตติยากรมองใบหน้าจริงจัง รู้สึกว่ากำแพงที่เธอกั้นขวางภาสกรค่อยๆ ทลายลง เธอเดินไปจับมือหนา พูดให้อังคณาได้ยิน“ฉันรักคุณบีคนเดียวเท่านั้น นับแต่ได้เป็นของเขาก็รักเพียงเขาคนเดียว เธอกลับไปเถอะ ฉันไม่มีทางกลับไปรักผู้ชายใจโลเลอย่างนิพลอีก”“ใช่สิมีตัวเลือกอย่างนายที่ชื่อธนูด้วย ฉันสืบมาแล้ว พี่บีรู้หรือเปล่าคะ”อังคณายังยุไม่เลิก เด็กๆ ทั้งสามเห็นท่าไม่ดีหยิบน้ำใส่กะละมังมาเทใส่เท้าอังคณา ฝ่า

  • พันธนาการรักนางบำเรอ   ใจอ่อนยวบ

    “ไม่มีทาง คนอย่างฉันไม่ใช้ของรวมกับใคร อังคณาร้องไห้วิ่งออกจาคอนโดโตมร ด้วยความรีบร้อนจึงโดนรถชนเข้าจังๆ กว่าจะไปถึงมือหมอ อังคณาก็ต้องสูญเสียลูกในท้องไป ซึ่งเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าตนตั้งท้อง นิพลรีบมาหาอังคณาเพราะรู้เรื่องลูก นั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจก่อนจะเดินออกจากหน้าห้องพักฟื้นคนป่วยลากันซะที เวรกรรมที่ส่งผลกลับมาช่างเจ็บปวดนัก นางชื่นชีวาไม่กล้าบังคับลูกอีก เพียงแต่อยากให้โรงแรมมีแขกมาพัก จึงไปหาภาสกรที่บ้าตติยากรจ๋าไล่ให้กลับเพราะไม่ชอบขี้หน้า ตติยากรเองไม่อยากคุย นางชื่นชีวากลับมานั่งกุมขมับ“แม่อย่าห่วงเลย ไม่มีแขกก็ขายซะ ผมทำงานอย่างอื่นก็ได้”“พูดแบบนี้ได้ยังไง ลูกไปคุยกับแฟนเก่าลูกนะ ให้เขาพูดกับคุณภาสกรอะไรนั่น โรงแรมของเราจะขายง่ายๆ แม่เสียดาย เพื่อนจะหัวเราะเยาะ”“ไม่มีทางผมเกลียดขี้หน้ามัน”“แม่ไม่อยากเสียโรงแรมไปให้ใคร”นางชื่นชีวาหน้าเศร้าสลดประหนึ่งกำลังญาติสักคนกำลังจะเสีย นิพลคิดหนักเดินหนีแม่ แต่ก่อนไปก็หาข้ออ้าง“แม่ครับ ผมกำลังเสียใจเรื่องลูก อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้ได้ไหม”นางชื่นชีวาหน้าตึง เพราะคิดว่าเสียไปก็แก้ไขให้กลับมาไม่ได้ สู้คิดเรื่องที่กำลังจะเผชิญไม่ดี

  • พันธนาการรักนางบำเรอ   เมีย

    “หันมาทางนี้สิจะนอนหันก้นให้ทำไมเดี๋ยวก็โดนอีกหรอกนะ”ตติยากรแกล้งหลับตา เธออายที่ให้ความร่วมมือเขาจนเขายิ้มอย่างผู้ชนะ“อย่าแกล้งหลับ เดี๋ยวจับให้ตื่นไม่ได้นอนนะ น้องมาแย่เลยนะ”“คุณเจ้าเล่ห์นัก ติยาบอกแล้วไงไม่ต้องการ”หญิงสาวลืมตัวหันทำหน้าตาไม่พอใจ“ทำหน้าแบบนี้น่ารักเมื่อก่อนเอาแต่ตามใจฉัน จนฉันเคยตัว”มือแข็งแรงลูบไหล่เนียน“อย่ามาแตะอีกนะและออกไปเดี๋ยวนี้”ร่างใหญ่ไม่ถอย ใบหน้าคมเข้มยื่นใกล้มากขึ้น“จะหมดความอดทนอีกรอบนะ คราวนี้จะจัดให้หนักกว่าเมื่อครู่”ดวงตาหม่นแหงนมอง เสียงเขาอ่อนลง“บอกแล้วไงล่ะ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป”“อย่ามาโกหกเลย คุณคงอยากเอาชนะธนูใช่ไหม ตอนนี้เขากลับไปแล้ว”“แคร์มันขนาดฟังเสียงรถตลอดเลยเหรอ”ดวงตาคมแกล้งทำเป็นโกรธ เธอใบหน้าสลดก็ตลกแต่ยังทำขึงขัง“แคร์มันทำไม มันไม่โง่จนไม่รู้ว่าเธอเป็นของฉัน ของดีๆ ทำไมฉันต้องปล่อย”“อย่ามาทำปากหวาน”ตติยากรรวบผ้าห่มจะวิ่งลงจากเตียง แต่คำพูดคนข้างหลังทำให้ชะงัก“คุณแม่จะมาหาเธอพรุ่งนี้”“อย่า…”“ฉันจะให้คุยกันนะ”“แล้ว แล้วคนของคุณ”“หึงเพชรเหรอ ขอโทษนะ ที่ผ่านมาฉันแค่สับสน ตอนนี้เขาไปเมืองนอกแล้ว แม่บอกว่าไปคุยกับท่านแล้

  • พันธนาการรักนางบำเรอ   นางบำเรอจะกลายเป็นเมียแต่ง

    “ท่านประธานมาทำอะไรที่นี่ค่ะ แอบมาตรวจงานหรือไง”ทว่าเสียงเด็กที่มาช่วยงานในโรงแรมเรียกแขกของโรงแรมก็ทำให้นางชื่นชีวาหันกลับมาอย่างงงงวย“เธอว่าอะไรนะ ใครท่านประธาน”ผู้จัดการทั่วไปที่มาช่วยงานตามคำสั่งว่าที่สะใภ้ส่งมายิ้ม“คุณภาสกรเป็นญาติผู้พี่คุณอังคณาค่ะ ท่านเป็นเจ้าของโรงแรมพี เอส เค รอยัลที่ดิฉันทำงานไงคะ คุณชื่นชีวาไม่รู้จักเหรอคะ”นางชื่นชีวาตกใจ ก่อนจะฉีกยิ้มให้คนที่คิดว่าเป็นแขกจนปากเกือบถึงรูหู“ฉันจะไปเดินเล่นแถวชายหาด เธอไปทำงานเถอะ ให้เรียบร้อยโดยเร็วจะได้กลับไปทำงานที่โรงแรม”ภาสกรไม่สนใจเสวนากับชื่นชีวาอีก เขาเดินคิดตลอดทางเดิน ถ้าโรงแรมที่นี่ปรับปรุงเสร็จ จะส่งน้องสาวมาอยู่ที่นี่ดัดสันดานเสียบ้าง เผื่อนิสัยใจคอจะดีขึ้นหนึ่งเดือนผ่านไปตติยากรเหนื่อยจะไล่ภาสกรเพราะเขาเอาตัวเองเข้ามาเป็นคนในครอบครัวอย่างไม่แคร์ว่าเธอไม่ต้องการ บ้านของเธอ น้องของเธอเปลี่ยนไปหมดบ้านมีคนมาซ่อมแซม จัดโน่นนี่ตลอดเวลา สามแสบก็มีรถรับส่งไปกลับโรงเรียนร่างสูงกำลังเดินมาหาตติยากรเดินหนีขึ้นข้างบน แต่แล้วเปลี่ยนใจวันนี้จะคุยให้รู้เรื่อง“อ้าววันนี้ไม่วิ่งหนีเหรอ”ร่างใหญ่ชนร่างบอบบางจังๆ เขา

  • พันธนาการรักนางบำเรอ   พันธนาการ

    ตติยากรพยายามไม่มองภาสกรที่ช่วยต้อนรับแขกเข้าในงาน เธอวุ่นวายใจกับเรื่องนี้แต่เก็บไว้ ธนูนั้นตามติดเธอแจ หญิงสาวอึดอัดใจนัก เด็กๆ กลายเป็นสองฝ่าย หนึ่งและสองอยู่กับธนู ส่วนสามไปอยู่กับคุณบีเพื่อนบ้านต่างซุบซิบอยากรู้ว่าภาสกรคือใคร แม่นิพลเข้ามา พูดนินทาว่าคงเป็นหนุ่มเมียเผลอ จ๋ามาบอกแต่ตติยากรพยายามไม่สนใจ“อยากบอกให้รู้ว่ารวยมาก ให้หน้าหงายไปเลย” จ๋ายังบ่น ตติยากรเดินไปต้อนรับแขก ไม่ลืมบอกจ๋า “พี่อย่าเสียมารยาทเลย พูดได้พูดไป”“เหนื่อยก็พักบ้างนะ เสิร์ฟน้ำฉันให้เด็กๆ ที่หามาช่วยแล้วไง”“มีเงินทำอะไรก็ได้สิคุณน่ะ”“เดี๋ยวนี้ได้ทีด่าฉันตลอดนะ เสร็จงานเมื่อไหร่ฉันจะเอาคืนเธอ”ตติยากรเผลอตอบโต้ และแพ้พ่ายอย่างเคย เธอเดินหนีและพึมพำอย่างหงุดหงิด “คิดว่าตนเองเป็นใคร”“ทำไมพูดอย่างนี้ ใครๆ ก็ดูออกเธอเป็นของฉัน”“ติยาไม่ใช่สิ่งของนะคะ ลาออกจากการเป็นคู่นอนมาหลายเดือนแล้วด้วย ทำไมคิดว่าติยาต้องกลับไป”ในที่สุดก็ห้ามความคิดที่วุ่นวายไม่ได้ร่างสูงเดินมาใกล้ “เรื่องนี้เราจะรู้กันอีกไม่นาน” หญิงสาวถอยห่าง แต่เขาก้มลงมากระซิบที่ใบหู“อย่าทำให้โกรธนะกำลังมาง้อ และเวลานี้ไม่ใช่จะมาทะเลาะกัน ให้งา

  • พันธนาการรักนางบำเรอ   ทำเป็นไม่ได้ยิน

    “ติยา”“ขอบคุณมากค่ะ กลับไปเถอะค่ะ พรุ่งนี้ติยาต้องตื่นแต่เช้า”หญิงสาวพูดตัดบทเดินหนี ไม่อยากให้ธนูได้ยินอะไร ไม่ใช่เพราะแคร์แต่เธออายที่อาจทะเลาะกับเขา แต่ชายหนุ่มกลับไม่หยุด“ผมจะอยู่เป็นเพื่อนนะ”ภาสกรนั้นเปลี่ยนใจเมื่อเห็นท่าทีสนิทสนมของผู้ชายที่รับหญิงสาวมาที่วัด เรื่องอะไรเขาจะปล่อยให้คนอื่นมาใกล้ชิดคนของเขาตติยากรลืมตัวดึงมือใหญ่ให้ตามเธอไป ชายหนุ่มจับมือกลับ เธอสะบัด ธนูยืนมองด้วยใจที่แป้ว“คุณจะทำแบบนี้ทำไม อย่าให้ฉันต้องเสียมารยาทกับคนที่เคยชุบชีวิตฉันเลยนะ ฉันไม่อยากได้ชื่อว่าเนรคุณ เราจบกันแล้ว อย่ามาทำให้ฉันนึกถึงเรื่องเก่าๆ ที่ทำร้ายหัวใจฉัน”“ไม่เคยรักฉันบ้างหรือ บอกมาสิว่าไม่เคยรัก บอกต่อหน้าแม่เธอ ถ้าเธอพูดออกมาว่าไม่เคยรัก”“ถ้าพูดคุณจะไปหรือ”หญิงสาวจ้องดวงตาคม แม้ไม่กล้าสู้สายตาคมกล้านัก ทว่าวันนี้เธอต้องทำ“ว่าไง อย่าโกหกแม่เธอนะ”“ไม่เกี่ยวกับแม่ ฉันไม่เคยรักคุณ กลับไปได้หรือยัง”ร่างสูงยังยืนนิ่ง หญิงสาวงง “ไปสิคุณบี บอกแล้วไงคะ”“แค่ให้ตอบ คำตอบเป็นอย่างไรฉันไม่สนใจหรอก ฉันจะเอาเธอมาเป็นของฉันอีกครั้ง”ตติยากรอ้าปาก “พูดอะไรของคุณ ติยาไม่เคยเป็นของคุณ”“จะให้

  • พันธนาการรักนางบำเรอ   คนที่คิดถึง

    ภาสกรสะบัดหัว เขาไม่ควรคิดถึงเธอ นั่นมันแค่คู่นอน คนตรงหน้าต่างหากที่จะเคียงข้างไปกับเขา ไม่ว่าไปที่ไหนก็คงมีแต่เสียงชื่นชมคิดเช่นนั้น ภาสกรเปลี่ยนใจถอดเสื้อไปนั่งข้างเพชรสุดา หญิงสาวหันมายิ้มสวย ลูบไล้ผิวกายด้วยโลชั่นด้วยทายั่วยวน “เปลี่ยนใจก็มาให้เพชรทาครีมให้ค่ะ น้ำในสระอาจจะทำลายผิวคุณ”มือบาง

  • พันธนาการรักนางบำเรอ   ไม่อยากคิดว่าจะมีคนอื่น

    กำลังจะกลับจู่ๆ มีใครบางคนมาดึงแขน ตติยากรหลงคิดเพ้อคิดว่าเป็นคุณบี แต่กลับเป็นนิพล เธอมองอย่างแปลกใจ นานมากที่เธอหลบเลี่ยงการเผชิญหน้า ครั้งนี้คงยาก“ติยาดีจริงที่เจอ”“ติยาจะกลับพอดีขอตัวค่ะ”“คุยกันก่อนสิ ไม่เจอเสียนาน ตอนนี้ผมเรียนจบกลับมาดูแลโรงแรมที่บ้านแล้วนะ กำลังปรับปรุงใหม่หมด”“เหรอคะ “

  • พันธนาการรักนางบำเรอ   เขาเพียบพร้อมทุกอย่าง

    เรื่องที่แปลกสำหรับเขา แต่เธอแค่หัวเราะเมื่อได้ยินคำถาม “คุณแน่ใจได้ยังไงว่าหนูเป็นคนแรกคะ”“ก็เธอไม่เก่ง” ตติยากรหน้าซีด ใบหน้ากังวล“คุณจะให้เงินหนูและจ้างต่อหรือเปล่าคะ หนูขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน ถ้า ถ้ายังไงหนูจะเรียนรู้ให้มากขึ้นเพื่อที่คุณจะได้มีความสุข”เธอเฉลยคำตอบด้วยตนเอง เขากอดรัดร่างสวยบ

  • พันธนาการรักนางบำเรอ   ไม่คิดยอมแพ้

    “คุณบีคะทางนี้ค่ะ อาหารมาแล้ว น่ากินเชียว”คงเป็นผู้หญิงที่เขาว่าดีคนนั้น สายตัดไปไม่บอกกล่าว คนใจเศร้าหมองเดินไปเข็ญรถแม่…อากาศสดชื่น ลมเย็นที่ต้องผิวตั้งแต่ก้าวออกจากบ้านกลายเป็นมลพิษ ทุกอย่างทำให้หายใจไม่ออก มีเพียงความร้อนรุ่มในใจ แม้ห้ามตนเองว่าอย่าหึงหวงเขา แต่หัวใจรักไปแล้ว และไม่ว่ายังไงหัว

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status