อยู่กับความหวัง

นิพลช่วยเหลือเธอหลายอย่าง ไม่เคยทิ้งเมื่อเธอลำบาก เขาชนะใจเธอ แต่อังคณาก็เป็นเพื่อนใหม่ที่ดีกับเธอมากเช่นกัน ช่วยเหลือเธอเสมอไม่ว่าเรื่องเงินทองหรืออย่างอื่น แต่ตติยากรก็ตอบแทนเพื่อนด้วยการเข้ามาทำความสะอาดที่คอนโดให้อังคณาทุกอาทิตย์ เธอยอมเหน็ดเหนื่อยเพื่อที่จะได้เรียนหนังสือ ไม่ใช่เรื่องง่ายกว่าจะสอบเข้ามหาลัยในคณะที่ต้องการได้ เธออดทนเรียนเพื่ออนาคตคนรอข้างหลัง

เสียงครางแว่วมาทางประตูห้องนอน ลางร้ายรออยู่ตรงหน้า แต่วันนั้นเธอก็เดินเข้าไปแง้มประตู เจ็บปวดเหลือเกินที่โดนคนรักและเพื่อนหักหลัง แต่เธอจะทำอะไรได้ ตบมือข้างเดียวคงไม่ดัง ได้แต่เดินจากมาทั้งน้ำตา

นิพลรุ่นพี่ ซึ่งเป็นเพื่อนก่อนจะมาเป็นแฟน คือคนบ้านเดียวกันคิดมาตลอดว่าเป็นคนดี ไม่คิดเลยที่ผ่านมามีแค่คำหลอกลวงที่เขาให้มา หรือบางทีผู้หญิงไม่มีอะไรอย่างเธอก็สมควรโดนทิ้ง เพราะที่ผ่านมาพ่อแม่เขาก็ดูจะไม่ชอบหน้าเธอเลย ไม่เคยมีสีหน้าต้อนรับเวลาเธอไปที่บ้าน เธอเดินออกมาจากคอนโดหรูแห่งนั้นด้วยใจเหม่อลอย เกือบโดนรถชนหลายครั้ง

 เดินไปคงโดนรถเสยจึงนั่งพักตรงป้ายรถเมล์ ทุ่มกว่าแล้ว หญิงสาวคิดจะเข้าไปที่หอพักในมหาวิทยาลัย แต่เสียงจ๋ายังก้องในหู แม่ตกจากเตียง ตอนนี้เข้าโรงพยาบาล เธอเลยตัดสินใจวิ่งมองหาแท็กซี่เพื่อไปขนส่ง

แต่จังหวะนั้นมีรถหรูมาเฉี่ยวชน เสื้อผ้า หนังสือเปียกปอนไปหมด คืนนั้นโดนชนจนได้ และนั่นคือการเริ่มต้นเจอเทพบุตรขี่รถหรูของเธอ…

“พี่กินสิตำถาดที่พี่ชอบ กินค่ำแบบนี้ คืนนี้พี่จะได้วิ่งในห้องน้ำ”

แสบหนึ่งว่า ไม่ทิ้งนิสัยเด็กน้อย พลางชี้พริกสีแดงในถาด จ๋าหัวเราะ สามหนุ่มหัวเราะ ตติยากรขยี้ผมน้อง “รู้มากนะเรา”

“เผ็ดแบบนี้แสบตูกแน่ๆ”

“ก้น” บอกแล้วไงให้เรียกก้น”

นายสามบอกพี่ แต่พี่ชายห่างกันไม่กี่วินาทีหัวเราะ “นายจะบ้าเหรอก้งกับตูก เหมือนกังเหลอ”

นายหนึ่งแซวนายสอง

“ภาษาไทยนายแย่ ได้เกรด1 ตลอด”

ตติยากรหันมองตัวแสบว่าแต่พี่ชายไม่สนใจยังลอยหน้าลอยตา “เรื่องเรียนไม่เน้น เรื่องรักมาก่อนครับน้องชาย”

“อะไรมีแฟนแล้ว” ตติยากรวางกะหล่ำปลีในมือถามน้องเสียงจริงจัง

“ครับ ลูกสาวคุณครู ไม่เห็นจะสวย” หนึ่งเยาะพี่ชายยิ้มๆ เดินเข้าบ้านไป

“ผมก็ว่างั้น” สามเห็นด้วยเดินตามพี่ชายคนโตไป ตติยากรมองแฝดสองที่นั่งอยู่กับเธอสีหน้าไม่รู้ร้อนหนาว

“แค่หนุกๆ เหมือนเพื่อนคงอื่งนะพี่ อย่าไปฟังพวกนั้งล่ะ เธอสวย”

น้องชายทำให้ยิ้มได้…ที่นี่คือสวรรค์สำหรับเธออย่างแท้จริง ตอนนี้เธอยังมองสามแสบเป็นเด็ก กว่าจะโตและแยกย้ายกันไป เธอคงอายุใกล้เลขสี่ ตติยากรมองบรรยากาศรอบๆ บ้าน

“กินสิค่ะ”

“ขอบใจ”

ตติยากรตักอาหารเข้าปาก รู้สึกถูกปากกินอย่างรวดเร็ว

“ช้าๆ ครับสิครับพี่ วันนี้อย่ารีบกลับเลย”

“ได้สิจ้า”

“ปกติสอบเสร็จก็รีบตลอด เอ่อ งานไม่ต้องทำเหรอคะ”

ตติยากรมองจ๋า เธอเข้าใจความรู้สึกจ๋าดี เพราะมีภาระต้องดูแลพ่อแม่ที่ไม่มีรายได้ รวมทั้งส่งลูกชายเรียนมัธยมในตัวเมือง “พี่อย่าห่วงเลย เอ่องานหยุดหลายวันน่ะ”

จ๋ายิ้มเดินเข้าไปในบ้าน

“พี่จ๋า ติยาคิดว่าจะกลับมาเปิดร้านอาหารของพ่อด้วยนะ”

จ๋าเดินกลับมา “จริงหรือจ๊ะ แต่ร้านในตอนนี้มีแต่หรูหราหมาเห่านะ เราจะสู้ได้หรือ”

ตติยากรหัวเราะแต่ต้องหยุดการสนทนาไว้เพราะเสียงน้องชายคนหนึ่ง

“พี่ครับ แม่ลืมตา” ตติยากรรีบวิ่งไปล้างมือ ขึ้นชั้นสองไปหา

แม้ไม่ได้พูดจาแต่ได้กอด ได้สบตากัน ความทุกข์ พลังที่จะเดินต่อไปในวันข้างหน้าของเธอก็จะกลับมา แม่คือแบตทรงพลังตชั้นดีในชีวิตติยากร

“แม่จ๋า มากอดมาจุ๊บหน่อย หนูมาแล้ว แม่รู้ไหมอีกไม่กี่เดือนหนูจะจบแล้วนะ”

แม่ไม่เคยนอนเป็นผัก เหมือนเป็นการหลอกตนเองแต่มันคือความสุขใจที่คิดว่าแม่ยังคงรับรู้ว่าเธอทำอะไร ตติยากรเล่าให้แม่ฟังว่าอีกไม่นานจะมาปรับปรุงร้านให้ดี เรื่องน้องเป็นอีกเรื่องที่เธอย้ำให้แม่สบายใจว่าจะดูแลให้มีความสุข แม่มองเธอเหมือนขยับปากพูดบางอย่าง น้ำตาจากนัยน์ตาแห้งผากไหล ตติยากรกลั้นน้ำตา แสร้งสำรวจดูแพมเพิสและเรียกจ๋ามาช่วย

“พี่ว่าป้านิตย์ดีขึ้นมากเลยนะน้องติยา คงดีใจที่ทุกคนมีความสุข”

ตติยากรมองในบ้านซึ่งสะอาดสะอ้าน เธอพยักหน้าเห็นด้วย หวนคิดถึงคนที่หายไปเกือบสัปดาห์ คนที่ทำให้เธอมีวันนี้ มีเงินเนรมิตบ้านให้ไม่ผุพังไปตามกาลเวลา

“พี่ไปนอนเถอะ พรุ่งนี้จะไปเยี่ยมบ้านก็ได้ ติยาจะดูแลแม่เอง”

จ๋าสีหน้าสดใส รีบเดินออกจากห้อง บอกว่าจะไปเก็บเสื้อผ้า ตติยากรเดินไปหยิบรูปถ่ายพ่อขึ้นมาดู พ่อคือเทพบุตรผู้เสกสรรทุกอย่างให้เด็กน้อยติยา หญิงสาวอยากร้องไห้เมื่อเห็นเพียงความทรงจำ ถ้าอยู่คนเดียวก็ร้องออกมาได้แต่ตอนนี้แม่

กำลังลืมตาอยู่ หญิงสาววางรูปถ่ายเดินไปใกล้แม่ คืนนั้นเธอนอนพูดเรื่องราวแต่หนหลังครั้งยังเป็นเด็ก หวังว่าแม่จะได้ยินและลุกขึ้นเดินได้ เพราะรู้ว่าเธอและน้องๆ รออยู่ มันอาจเป็นแค่ฝันเลือนรางแต่เธอก็ไม่เคยสิ้นหวัง

คนอย่างเธอเกิดมาเพื่ออยู่กับความหวัง และความเข้มแข็ง ตติยากรท่องคำนี้ทุกวี่วัน