ไม่นานคงต้องไป

นัยน์ตาสีนิลใต้แนวคิ้วดำยาวน่ามองส่งประกายวิบวับเมื่อร่างอวบลงจากร่างเธอดูอ่อนล้าแต่อย่าหวังจะได้ไปเรียนในวันนี้แต่ยังไม่อิ่มยังคงพักเติมน้ำ ภาสกรดื่มน้ำมองดูส่วนประกอบของเครื่อง

“เรียนกี่วิชาวันนี้”

“ตาค่ะ”

“ขอดูระดับเรียน”

“คุณบีติยาไม่ใช่เด็กนะคะ”

เขาไม่เคยรู้สึกอย่างนั้นเลย

วิธีการที่จะหาที่ไหนเพื่อค้นพบว่าเขาได้รับอนุญาตให้รู้เพราะถ้ารู้ว่านอกใจนายภาสกรละก็เจอดีแน่

ห่วง หวงในใจ ไม่จำเป็นต้องบอกภาสกรเดินเข้าห้องน้ำจะเห็นสายตาแห่งความรักที่มองตามหลัง

และเมื่อกลับมาเขารวบร่างผอมอีกครั้งด้วยความเข้มข้นแต่ชอบไม่ฝืนบังคับเขารู้เธอชอบเพราะเสียงครวญครางบอกว่าถึงสวรรค์ดังจนห้องแทบสะเทือน

“คุณบีติยาเหนื่อยจัง ”

“ได้”

“ดูใจเดช”

คำสั่งโดนชมไล้ป้านสามารถเห็นเหงื่อได้แม้จะพักตติยากรห่อปากแดงก่ำกลั้นเสียงครั่ง

“แกล้งติยาอย่าจาสิ”

“ฉันซื้อเธอมาตั้งหลายอย่างฉันจะจับกดเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ใช่หรือ”

เป็นการกล่าวย้ำที่ทำร้ายหัวใจแต่ตติยากรก็พยายามไม่ได้มากเพราะเธอเลือกแบบนี้เองเพื่อตรวจสอบเอวสอบแน่นว่ามือถือดังขึ้นเขารีบหยิบมาดูที่บริเวณระเบียงทั้งไม่จำเป็นต้องเสื้อผ้าตติยากรมองตาปรอย

หล่อ ดูดี พร้อมพร้อมแบบนี้ไงล่ะที่เธอจึงตกเป็นทาสรักเขาไปโดยไม่จำเป็นเมื่อไหร่ ลองนึกถึงคุณสมบัติของร่างกายทางร่างกายอีกครั้งมารู้อีกครั้งว่าใจไม่จำเป็นต้องเสียไปให้ใครเธอมองบั้นท้ายสอบเรือนร่างสูง190 ดูด้วยความรัก

บางทีเธออยากโชคดีที่สามารถไปที่เขาได้บ้างบางครั้งเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่แม่เขาเน้นให้ส่วนสำคัญบางส่วนก็อ่านหนังสือเมื่อครั้งที่ตระกูลดังให้พูดถึงหนึ่งบ้านแต่คงเป็นเพียงฝันเพดานเท่านั้นที่จะหรูหรานั้นสำหรับคู่นอนอย่างเธอ

ภาสกร เครือนิวัตรวงษาไฮโซหนุ่ม มีเชื้อสายผู้ดีเก่าทางแม่ได้อย่างมีประสิทธิภาพสามารถควบคุมไ...

“ติยาเตรียมเสื้อผ้าให้หน่อยมีงานด่วน”

เลิกนอนอย่างเป็นทางการลงจากเตียงในอธิการ

“รีบหน่อยไม่จำเป็นต้องแจ้งให้ทราบต้องพลาดนัดดูตัวนะ”

มือเล็กชะงักบังคับเรื่องที่อยากรู้ซึ่งเล็ดลอดจากปากไม่ให้สั่น

“ดูตัวของตัวเองเป็นหลักคะจะสวยแค่ไหนกันนะ”

“นี่ฉันนัดเองเป็นลูกสาวเพื่อนคุณแม่มาเมืองไทยปีละไม่กี่ครั้งเท่านั้นที่ฉันหวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยและคุณแม่ของสมใจเรื่องหลาน”

“ออ เรียบร้อยแน่ค่ะคุณบีหล่อจนกระทั่งบางส่วนจะไม่สน”

“ลักษณะสนใจเงินฉันนั้นเองไม่มีเงินผู้หญิงที่ไหนจะมองผู้หญิงส่วนใหญ่นี้แค่มีเงินให้ถลุงเล่นแต่สำหรับคนนี้คงแตกต่างนิดหน่อยเธอมีทุกอย่างพร้อมคุณแม่เพิลดูจะเชื่อมากเชื่อคงได้เวลาทายาทของตระกูลมาเกิดซะที”

ตติยากรอาจจะหน้าหยิบเสื้อสูทออกมาอ่านออกเสียงร่างสูงที่สุดห้องน้ำของเธอวางเสื้อผ้าค้นหาเสื้อคลุมมาสวมใส่ก้าวเดินเดินไปยังห้องครัวค้นหาน้ำเย็นมาดื่ม

ความเย็นทำให้ร่างกายเธอเย็นหรือเพราะซ้ำอีกครั้งว่าเขามีความสำคัญในตติยารรู้สึกแน่นหน้าอกเมื่อถึงเวลาตรวจสอบที่ตนเองไปถึงจากผู้ชายที่เธอจะมาปีกว่าเรื่องที่เขาคงเคยเจอมาดีกว่าเธอในเทศกาลเมื่อพิจารณาจะฉุดรั้งเขาไว้ได้นึกถึงเขาถึงเธอจะอยู่ที่บางส่วนสว่าง

สำหรับเธอเป็นเวลานานเหมือนยืดเยื้อมานานอีกครั้งในเรื่องของความโชคดีในการขายตัวครั้งแรกทำให้พบคนดีๆ รสชาติที่พิสูจน์ได้

อยู่นานเท่าไหร่ก็ต้องเตรียมใจให้เขาเองไม่เคยปิดบังเธอเรื่องนี้มันแฟร์ๆ ลงไปแต่น้ำตาบ้าๆ พาลแต่จะไหลรินเธออีกครั้งหิวเหมือนอีกครั้งอีกครั้งมื้อนั้นควรผ่านได้ผ่านช่องทางให้ได้

“ติยามาผูกเนคไทให้หน่อย”

เหตุการณ์รีบไปที่ในห้องนอนพบกับใบหน้าหล่อเหลาซึ่งจมูกโด่งไม่ต่างลูกผสมทางตะวันตกและสบตาคู่ดูหนังจะโกรธเป็นสัญลักษณ์ของสิ่งอื่นที่เธอคงยินดีแต่เรื่องนี้เธอคิดแถลงการณ์ยาวๆ ออก

“หลายคืนก็สามารถนอนเต็มอิ่มได้โดยไม่มีฉันมากวนใจ”

“จะไปไหนกันหรือคะ” ไม่ว่าเร็วเพราะความลืมตัวมักจะยิ้มกลบเกลื่อน “ขอโทษค่ะลืมตัว ”

“ ฉันจะพาแม่และผู้หญิงดูตัวไปเที่ยวที่บ้านพักชายทะเลยังไงลองดูเยอะๆ นะจะสอบแล้ว”

“ค่ะขอให้เที่ยวให้สนุกนะคะ”

เขาจะไปได้อย่างสบายๆ เลยที่จะให้เธอรู้จักแต่สิทธิ์ของเขาเอง… ยายนางบำเรออย่างนี้แหละ

ร่างใหญ่กลิ่นตัวหอมเดินออกจากห้องตติยารและสามารถนั่งได้ในผ้าปูยับย่นน้ำตาที่กักเก็บความเสียใจไหลซึมหางตาแต่เพียงเธอป้ายออกเธอจะไม่เป็นที่รู้จักและเขาไม่ใช่คู่รักกัน

บางทีน้ำตาได้แต่เธอรู้สึกเวียนหัวจนต้องหลับตาล้มตัวลงนอนอีกครั้ง แต่มือไปป่ายพลาสซึมอีกหนึ่งตติยากรหนังสือที่วางมาเปิดดูเจอรูปภาพผู้หญิงสวยหยาดเยิ้มที่หน้าปกของเธอทันทีรู้ผู้หญิงที่แย่งเวลาแห่งความสุขเธอไปและพิจารณารูปลักษณ์ของภาสกรต่อไป

ช่างสังเกตเธอมองดูมือกุมที่หัวใจ “เจ็บจัง”

ฟ้ากับดินไขมันมองภาพและอ่านประวัติจิตใจตติยากรยิ่งห่อเหี่ยว

ศรีใภ้หลังจากที่แม่เขาและภาสกรคงสมใจเป็นส่วนหนึ่งของลูกจากเธอน่ะหรือไม่จำเป็นต้องคิดจะไม่กินยาคุมเธอคงได้จากรงทองและกลับไปเหมือนเดิมเหมือนเดิมหนังสือก็จะพาลเรียนไม่จบ

ไม่มีความรู้เกี่ยวกับเงินที่ไหนมาเลยที่นี่ตติยากรเลิกฟุ้งซ่านหาหนังสือเรียนมาอ่านแต่ทำได้แค่มองตัวหนังสืออย่างเลื่อนลอยเพราะในหนังสือมีเพียงภาพคุณบีกับผู้หญิงตัวจริงของเขา

“คุณบีทำไมเป็นติยาไม่ได้ทำไมคะ”

ตัวเองไม่ได้เป็นอย่างนั้นหรอกเจ้อยังคงอยู่

ความรักหนอช่างน่าสมเพชเวทนา