Chapter 11

Chapter 11

อลิสเดินตามคริสเตียนเข้าไปในครัว นัยน์ตากลมจ้องมองน้องชายที่กำลังยืนอยู่กับแม่บ้าน

“ถ้าเป็นไข้สูงเราต้องทำยังไงป้า” คริสเตียนเอ่ยถามป้าหวานที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว หญิงวัยกลางคนหันมามองชายหนุ่มรุ่นลูกยังแปลกใจ ปกติคริสเตียนจะไม่มาวุ่นวายอะไรในครัว หรือเวลาที่เจอกันคริสเตียนก็จะไม่เคยเอ่ยถาม จะไม่วุ่นวายไม่ยุ่งกับใครทั้งนั้น

“คือ...”

“ใครเป็นอะไร?” อลิสกอดอกยืนพิงประตูจ้องมองผู้เป็นน้องชายอย่างสงสัย

“เปล่า กูแค่รู้สึกไม่สบายน่ะ”

“ถึกเหมือนควายเเบบแกนี่นะไม่สบาย ฉันอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง ตั้งแต่ฉันเป็นเด็กกระทั่งโตฉันเห็นแกไปโรงพยาบาลแค่ครั้งเดียวไอ้คริสเตียน ที่ไปก็ไม่ใช่เพราะป่วยนะ แกแขนหักเพราะถูกรถชน แต่เจ็บไข้ได้ป่วยจนได้เข้าโรงพยาบาลไม่เคยมี แกเป็นคนที่ถึกและทนที่สุดของบ้านแล้ว”

“ที่ไม่ค่อยป่วยก็ใช่ว่าจะป่วยไม่เป็น ส่วนเรื่องที่มึงบอกว่าอยากหัวเราะให้ฟันร่วงลองหมัดกูดูไหมว่ามันจะร่วงหมดปากหรือเปล่า”

“โธ่ไอ้น้องเวร!”

“หึ!”

“เออ...ว่าแต่แกเป็นคนมีอำนาจมีอิทธิพล แกช่วยไปตามข่าวของโมนาให้ฉันได้ไหม พ่อก็ไม่อยู่ไอ้คริสก็ไม่รู้ไปไหน ส่วนไอ้คริสโตเฟอร์ก็พึ่งไม่ได้หรอกเพราะรายนั้น เป็นมาเฟียกิ๊กก๊อกไม่เหมือนมาเฟียขาโหดอย่างแก แกช่วยฉันหน่อยนะ”

“ช่วยไม่ได้หรอก ไม่ได้มีหน้าที่หาใครหรือไม่ได้มีหน้าที่ตามหาหมาหลงให้ใคร อีกอย่างตระกูลแสงสุริยะก็ไม่ถูกกับตระกูลของเรา ช่วยไปก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร” คริสเตียนด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามแบบฉบับของเขา ป้าหวานได้แต่มองคุณหนูทั้งสองก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ อย่างระอา

“แต่มันเป็นเรื่องของตระกูลไม่ได้เกี่ยวกับมิตรภาพระหว่างฉันกับโมนา เราเป็นเพื่อนกันอยู่ด้วยกันที่อเมริกา เรื่องตระกูลก็ช่างแม่งฉันไม่สนใจหรอก ฉันรู้แต่ว่าโมนาเป็นคนดีนิสัยดี”

“แล้วรู้ได้ยังไงว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนดี อาจจะชั่วเหมือนตระกูลของพวกมันก็ได้”

“หุบปากไปเลย ถ้าแกไม่ช่วย ฉันก็คงจะต้องไปด้วยตัวเอง”

“ถ้าอยากไปก็ไปเลย มึงคิดว่าคนอย่างพวกมันจะอ้าแขนต้อนรับมึง นอกจากจะไม่เจอคนที่มึงอยากจะพบแล้ว มึงอาจจะโดนเขายิงตายห่าก็ได้”

“ไม่รู้แหละ ยังไงก็ต้องลองกันสักตั้งนึง สงสัยวันนี้ฝนจะตกแผ่นดินจะทลาย วันนี้คริสเตียนมันพูดเยอะเว้ย” อลิสเอ่ยพร้อมกับเดินออกไปจากครัว คริสเตียนเดินไปที่ตู้สามัญประจำบ้าน ก่อนจะหยิบพวกขวดยาออกมาอ่าน

“ผมถามป้าตั้งนานแล้วนะ ทำไมป้าถึงยังไม่บอกผมอีกว่าเป็นไข้ต้องทำยังไงบ้าง”

“คุณหนูก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่คะดูปกติทุกอย่าง”

“ถ้าไม่เป็นจะมาหายากินเหรอ” เขาปรายตามองป้าแม่บ้านที่เคยทำอาหารให้กินตั้งแต่เด็ก ๆ

“อืม ถ้าไข้ขึ้นก็เช็ดตัวให้ แต่ถ้าไข้ขึ้นก็กินยาลดไข้ แต่ถ้ากินแล้วเช็ดตัวแล้วก็ยังไม่ดีขึ้นอีก ควรไปโรงพยาบาล แต่ดูแล้วคุณหนูไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ปกติคุณหนูก็ไม่เป็นอะไรอยู่แล้วคุณหนูแข็งแรงจะตาย”

“ครับ แล้วคนไข้ต้องกินอะไร?”

“ข้าวต้มค่ะ”

“งั้นทำข้าวต้มให้ผมหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวผมให้ลูกน้องมาเอา”

“ค่ะ” ป้าหวานพยักหน้าแล้วมองตามคนร่างหนาที่เดินออกไป แม้จะแอบฉงนแต่เอ่ยถามไปผู้เป็นเจ้านายก็คงจะไม่พอใจ คริสเตียนเดินไปที่บ้านหลังเล็ก ลูกน้อยคนสนิทยังทำงานได้อย่างดีเยี่ยม เฝ้าไม่ให้ใครมาวุ่นวายที่บ้านหลังนี้

“อีกสักพักไปเอายากับข้าวต้นกับป้าหวานนะ”

“ครับนาย ว่าแต่นายจะไปหานายใหญ่ไหม?”

“ไป” คริสเตียนเอ่ยเพียงสั้น ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้อง ร่างเล็กยังคงนอนอยู่บนเตียง คริสเตียนหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดแล้วนั่งทอดสายตาออกไปนอกระเบียง

“ยะ...อย่า...” เสียงแหบแห้งดังขึ้น คริสเตียนหันไปจ้องมองโมนาที่นอนส่ายหน้าบนเตียง

“อย่าฆ่าพ่อแม่ฉัน ท่านไม่ได้ทำ ฮึก!”

“ฮื่อ ๆ” เสียงร้องไห้ดังแผ่ว ๆ คริสเตียนมองเล็กน้อยก่อนจะผินหน้าไปทางอื่น

“ถ้าไข้ขึ้นก็เช็ดตัวให้ แต่ถ้าไข้ขึ้นก็กินยาลดไข้ แต่ถ้ากินแล้วไม่ดีขึ้นเช็ดตัวแล้วก็ยังไม่ดีขึ้นอีก ควรไปโรงพยาบาล” เสียงของป้าหวานดังขึ้นมาในหัว คริสเตียนหันไปมองร่างเล็กที่นอนคุดคู้ในผ้าห่มอย่างใช้ความคิด

“อาหารกับยามาแล้วครับนาย” พีระถือถ้วยข้าวต้มเข้ามากับถุงยา

“ไอ้พีระ”

“ครับนาย”

“มึงมาเช็ดตัวให้ผู้หญิงคนนี้”

“เช็ดตัวให้ไม่ได้ครับนาย เธอเป็นผู้หญิงผมเป็นผู้ชายแตะต้องตัวกันมันไม่ดี อีกอย่างเธอก็เป็นผู้หญิงของนาย นายควรเป็นคนเช็ดตัวให้เธอ หรือไม่ ก็ให้ผู้หญิงคนอื่นมาเช็ดตัวให้” พีระรีบปฏิเสธทันที เขาไม่กล้าที่จะเช็ดตัวให้หรอกผู้หญิงคนนี้เป็นผู้หญิงของนาย อีกอย่างถ้าเช็ดตัวให้ผู้ชายด้วยกันเขาก็คงทำ

แต่นี่เธอเป็นผู้หญิงทำกล้าทำหรอก ต่อให้ไล่ฆ่าไล่ยิงคนอื่นเขายังไม่กลัวเท่ากับเช็ดตัวให้ผู้หญิงเลย

“งั้นมึงก็ให้คนอื่นมาเช็ดตัวให้มัน”

“ให้ป้าหวานดีไหมครับนาย ผมคิดว่าป้าหวานเธอคงจะทำได้ดี เพราะว่าป้าหวานเป็นผู้หญิงเหมือนกันกับผู้หญิงคนนี้”

“งั้นมึงก็ไปตามป้าหวานมา”

“ครับนาย” พีระรีบเดินออกไปจากห้องเขารีบสาวเท้ายาวๆเพื่อไปหาป้าหวานอยู่ที่ห้องครัว ตอนนี้ป้าหวานกำลังเก็บข้าวของทำความสะอาดห้องครัวพอดี

“ป้าหวานครับ”

“มีอะไรหรือเปล่าพีระ จะกินอะไรหรือจะให้ป้าทำอะไรให้คุณหนูอีก”

“ไม่ใช่ครับ ป้าหวานช่วยไปที่บ้านหลังเล็กหน่อยครับ คุณหนูมีเรื่องให้ป้าหวานช่วยนิดหน่อย”

“ก็ได้จ้ะ เดี๋ยวป้าเก็บหม้อไปคว่ำไว้ตรงนั้นก่อนนะ”

“ให้คนใช้คนอื่นทำเหอะป้ารีบไปกับผม ถ้าเกิดว่าชักช้าคุณคริสเตียนไม่พอใจคนที่จะซวยเป็นป้ากับผมแน่นอน รายนั้นยังไม่เหมือนชาวบ้านอยู่”

“ก็ได้จ้ะ แล้วป้าต้องเตรียมอะไรไปหรือเปล่า?”

“เตรียมพระมั้งครับ” พีระเอ่ยพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ไป ๆ ๆ อย่ามามัวพูดเล่นอยู่ คุณหนูยิ่งไม่ปกติอยู่” ป้าหวานเอ่ยแล้วเดินออกมาจากห้องครัว เรื่องนิสัยของคริสเตียนนางรู้ดีอยู่แล้วว่าคุณหนูของนางมีนิสัยอย่างไร

นางเดินไปจนถึงบ้านหลังเล็ก แต่มันก็เล็กเพียงแค่ชื่อที่จริงแล้วว่าหลังนี้ราคาหลายสิบล้านเลย ถูกสร้างอยู่ข้างหลังตึกเพราะว่าคริสเตียนต้องการอยู่แบบไม่วุ่นวายกับใคร

“ป้าหวานมาแล้วครับนาย” พิภพเอ่ยอยู่หน้าห้องพร้อมกับจ้องมองหญิงร่างท้วมที่เดินตรงเข้ามา

“อืม ถ้ามาแล้วก็ให้เข้ามา จะได้จัดการอะไรให้มันเสร็จ ๆ ไป”

“ครับนาย” พิภพเลยตอบรับพร้อมกับมองป้าหวานที่เดินมาถึงหน้าประตู “เข้าไปข้างในเลยครับ”

“จ้ะ” ป้าหวานเดินเข้าไปในห้อง “คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงให้พีระไปตามป้ามา หรือว่าคุณหนูไม่สบายอีกแล้ว”

“ผมไม่ได้เป็นอะไร แต่ผมอยากให้ป้าช่วยจัดการผู้หญิงที่กำลังเป็นไข้อยู่บนเตียงให้ผมที ถ้าป้าจัดการเสร็จแล้วป้าก็ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับอย่าแพร่งพรายให้ใครได้รับรู้ ถ้ามีคนรู้เรื่องนี้ผมจะคิดว่าป้าเป็นคนเอาข่าวไปพูด ป้าคงรู้นะว่าผมจะทำอะไรถ้ามีใครรู้เรื่องนี้” คริสเตียนพูดเสียงราบเรียบพร้อมกับปรายตามองหญิงวัยกลางคน

นี่ไม่ใช่แค่คำขู่ แต่เป็นสิ่งที่เขาจะทำจริง ๆ ถ้าเกิดว่าเรื่องที่เขาเอาผู้หญิงคนนี้มาที่บ้านแล้วมีใครรู้ คนอื่นรู้ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ถ้าพี่สาวของเขารู้เรื่องจะบานปลายมาขึ้นกว่าเดิม

“ป้าไม่บอกใครหรอกค่ะ คุณหนูไว้ใจป้าได้เลย เดี๋ยวป้าจะดูผู้หญิงคนนี้ให้นะคะ” ป้าหวานแล้วเดินไปที่เตียง เพียงแค่หลังมือของนางสัมผัสโดนตัวของหญิงสาว นางก็รีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วเพราะอุณหภูมิร่างกายของโมนาขึ้นสูงมาก

“ไอ้พีระออกไป”

“ครับนาย” พีระโค้งรับคำอย่างสำรวมแล้วเดินออกไป

“ตัวของเธอร้อนจี๋เลยค่ะ ป้าขออนุญาตไปเอาผ้าขนหนูมาชุบน้ำเช็ดตัวให้เธอนะคะ”

“ผ้าขนหนูผืนเล็กอยู่ในตู้ อยากได้อะไรก็ไปหาเอา”

“ค่ะ” ป้าหวานจัดแจงหาผ้าขนหนูผืนเล็กพร้อมกับเปิดน้ำใส่กะละมัง นางจุ่มผ้าขนหนูลงในกะละมังแล้วบิดหมาดๆเช็ดตามเนื้อตัวเปลือยเปล่าของหญิงสาว

เช็ดไปนางก็รู้สึกเวทนาร่างกายของคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงมาก ร่างกายบอบบางเขียวช้ำเพราะฝีมือของคุณหนูของนางแน่ ๆ

“บางทีคุณหนูก็ทำรุนแรงกับเธอเกินไปนะ”

“มีแค่หน้าที่ทำตามคำสั่ง ไม่ได้มีหน้าที่มาสอน เพราะฉะนั้นทำหน้าที่ของตัวเองไป ตอนนี้ผมกำลังทำอะไรผมรู้ตัวของผมดี” คริสเตียนเอ่ยยังไม่ยี่หระ และเขาไม่จำเป็นต้องสนคำพูดของใคร