บทที่ 1 โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันอีกครั้ง (3)

“น้ำตาลอย่ามัวแต่เหม่อสิ ไปเสิร์ฟน้ำให้แขกได้แล้ว” เสียงของเพื่อนร่วมงานเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าสาวร่างเล็กเอาแต่ยืนนิ่งไม่ขยับตัวไปไหน

            “อ๋อ...โอเค...” เมื่อหลุดออกจากภวังค์ นรินดาก็เริ่มทำการเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กับแขกที่มาร่วมงานเกือบนับพันคน เจ้าบ่าวเจ้าสาวคงรวยมาก พวกเขาเหมาะสมกันมาก คนหนึ่งก็สวย ส่วนอีกคนก็หล่อ และความรักที่พวกเขามีให้กันมันช่างเป็นอะไรสมบูรณ์แบบ

           

            ณ งานแต่งของไลลาและกองทัพ เคย์เดนก็นั่งดื่มกับน้องชายของตัวเองที่โต๊ะ โดยตลอดงานก็มีสาวๆ แวะเวียนเข้ามาหา แต่เคย์เดนไม่สนใจสักคน เนื่องจากเขาไม่ชอบกินของที่ได้จากข้างทาง อีกทั้งรสนิยมของตัวเองไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะรับได้ ความลับถูกปิดซ่อนเอาไว้ไม่มีใครรู้ แม้กระทั่งน้องชายของตัวเอง

            “เดี๋ยวกูมานะคาร์เตอร์”

            “จะไปไหน”

            “ไปเข้าห้องน้ำ มึงจะไปด้วยไหมล่ะ” เคย์เดนหันมายียวนน้องชายที่เอาแต่ถามไม่เลิก จนมันน่าหงุดหงิด

            “เออ...รีบไปรีบมา มาเมาเป็นเพื่อนกูก่อนด้วย” ‘คาร์เตอร์ โอเวนตัน’ น้องชายฝาแฝดร้องโวยราวกับเด็ก เนื่องจากเขาไม่อยากเสียพี่ชายให้ใครอีกแล้ว ถ้าเคย์เดนเกิดมีแฟนขึ้นมา เขาก็ไม่รู้จะทำยังไง

            “เออ” ร่างใหญ่ลุกออกจากที่นั่งแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำตามที่บอก

            โครม!!

            “ว้าย!!”

            ขณะที่กำลังเดินไปห้องน้ำอยู่นั้น ร่างเล็กของใครบางคนก็เดินมาชนเขาอย่างแรง จนค็อกเทลสีหวานเลอะบนเสื้อสูทของเขาเสียแล้ว

            “ขอโทษนะคะคุณ...ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ” เสียงหวานเล็กของบริกรสาวร้องบอกหลังจากที่เธอกำลังจะเสิร์ฟเครื่องดื่ม แต่เพราะมัวระวังแก้วร่วง เลยกลายเป็นว่าชนเข้ากับร่างใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งที่ทำเอาเธอมือไม้สั่นไปหมด

            “ขอโทษแล้วมันหายไหมวะ! มีสมองไหม หัดดูตาม้าตาเรือบ้าง ทำงานแบบนี้น่าโดนไล่ออกฉิบหาย!”

            เสียงที่คุ้นหูทำให้นรินดาเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียงร้องโวย มันคุ้นหูจนเธอเริ่มกลัวและใจเต้นแรง

            ภาพตรงหน้าทำให้นรินดาตกใจมากขึ้น เพราะมันคือเขาจริงๆ ผู้ชายใจร้ายอย่าง ‘เคย์เดน’ ผู้ชายสารเลวที่เธอหนีเขามาตลอดสี่ปี หนีแบบหัวซุกหัวซุน และพยายามทำทุกอย่างไม่ให้เขาเจอ แม้กระทั่งเปลี่ยนชื่อจาก ‘นรารักษ์’ เป็น ‘นรินดา’ ในตอนนี้

            “คุณเคย์เดน!” ดวงตาสาวเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเจอเขาในงานนี้

            “น้ำตาล!!” เสียงเข้มตะโกนออกมาจนคนตัวเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจ เพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานกี่ปี เขาก็ยังจำยายผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ได้เป็นอย่างดี เธอเป็นหลานสาวแม่บ้านซึ่งเข้ามาทำงานอยู่ก้นครัวที่บ้านของเขาเมื่อสี่ปีก่อน

            นรินดาตกใจและลนลาน จากนั้นหญิงสาวก็รีบวิ่งออกมาจากงาน เพราะไม่ต้องการเจอหน้าของเคย์เดนอีก เธออุตส่าห์หนีเขามาแล้ว ทำไมฟ้าถึงได้กลั่นแกล้งให้กลับมาเจอผู้ชายใจร้ายคนนี้อีก ทำไมโลกถึงได้เหวี่ยงความชั่วร้ายนั้นกลับมาที่เธออีกครั้ง

            นรินดาวิ่งกระหืดกระหอบออกจากบริเวณงาน แล้วเข้าไปที่ด้านหลังของโรงแรมซึ่งเป็นส่วนของพนักงานเท่านั้นที่จะเข้ามาได้ ทำให้นรินดาเริ่มเบาใจขึ้น และคิดว่าเคย์เดนคงไม่ตามมาเจอแล้ว เธอตั้งใจจะรอจนกว่างานแต่งจะเลิกแล้วค่อยออกไป แม้วันนี้จะต้องโดนหักเงินก็ยอม ดีกว่าไปเจอคนใจร้ายคนนั้นอีก ผู้ชายที่ภายนอกสุขุม แต่ภายในของเขากลับเหมือนปีศาจที่พร้อมจะลากเธอลงนรกไปทุกเมื่อ

            เธอเข้ามาแอบตรงมุมเสาแล้วนั่งลงพักหายใจ ก่อนจะรู้สึกเบาใจขึ้น เพราะคิดว่าเคย์เดนคงไม่ตามมาเจอแล้ว แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะหายเหนื่อย ร่างใหญ่อันคุ้นเคยก็มายืนอยู่ตรงหน้าของเธอ

            “คิดว่าหนีฉันไปแล้ว เจอกันวันนี้เธอจะหนีไปอีกง่ายๆ เหมือนสี่ปีก่อนอย่างนั้นเหรอน้ำตาล!”

“คะ...คุณเคย์เดน...ขอร้องอย่ามายุ่งกับฉันอีกเลย ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ” นรินดาวิงวอนชายตรงหน้าด้วยเสียงที่สั่นเครือ เธอไม่ได้เตรียมใจเรื่องที่จะต้องมาเจอกับเคย์เดนเลย เพราะคิดว่าตัวเองหลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้แล้ว

            “คิดว่าหนีฉันไปแล้ว กลับมาครั้งนี้เธอจะหนีไปง่ายๆ ฝันไปเถอะ! ผู้หญิงง่ายๆ อย่างเธอมันมีที่ไปด้วยเหรอ!” คำพูดดูถูกที่แสนเกลียด มันทำให้เธอต้องหนีออกมา เพราะไม่อยากทนแบกรับชะตากรรมของตัวเอง อีกทั้งเธอต้องปกป้องบางอย่างจากเงื้อมมือของเขาด้วย