บทที่ 1 โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันอีกครั้ง (8)

“เปลี่ยนชื่อมาด้วยสินะ ถึงว่าฉันตามหาเธอไม่เจอ แต่หลังจากนี้ต่อให้เธอเปลี่ยนชื่อไปอีกร้อยชื่อ ฉันก็จะตามเธอจนเจอให้ได้” เคย์เดนรู้สึกหงุดหงิดใจที่นรินดาเลือกที่จะหนีเขาไปเมื่อสี่ปีก่อน และไม่รู้ว่าเหตุผลคืออะไร แต่หลังจากนี้เขาไม่มีทางให้เธอกลับไปหาให้ผู้ชายที่ชื่อคินน์อีกต่อไป

“ขอร้อง...อย่ามายุ่งวุ่นวายอะไรกับฉันเลยนะคะ ฉันกับคุณไม่ได้มีอะไรที่เกี่ยวข้องกันแล้ว” เสียงหวานบอกอย่างขาดห้วง การกระทำของเคย์เดนมันทำให้เธอเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า และต่อให้เธอกลับไปก็คงไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยงที่เขาเลี้ยงเอาไว้บำบัดความใคร่เท่านั้น

“ฝันไปเถอะ!”

มือหนาจับขาทั้งสองข้างของนรินดาแยกออกจากกัน จากนั้นก็แบะจนหัวเข่ามนของหญิงสาวแนบชิดกับที่นอนสีขาวสะอาดตา

“อึก...ยะ...อย่า” ใจสาวหายวาบเมื่อบางอย่างที่แข็งร้อนของเคย์เดนปัดป่ายไปทั่วช่องทางรักของนรินดา จนเธอแทบหยุดหายใจ เธอกำลังกลัวมัน เนื่องจากตัวเองห่างหายจากเรื่องแบบนี้มานาน นานจนลืมความรู้สึกนั้นไปแล้ว

สวบ!!

ท่อนเนื้อของเคย์เดนกดย้ำเข้าไปในช่องทางรักของนรินดาอย่างรุนแรง จนใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเธอเจ็บร้าวไปหมด เนื่องจากเธอไม่เคยมีความสัมพันธ์กับใครเลยตลอดระยะเวลาสี่ปี อีกทั้งเรือนกายที่ใหญ่โตของเคย์เดนมันเกินกว่าที่คนตัวเล็กๆ อย่างเธอจะแบกรับไหว

“กรี๊ด!! ออกไปนะ เจ็บ!!” นรินดากรีดร้องอย่างเจ็บปวด น้ำตาของหญิงสาวไหลออกมาเมื่อเคย์เดนใส่ท่อนเนื้อของเขาเข้าไปจนสุดลำ

“แน่นฉิบ! Shit!” ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกบิดเบี้ยวเมื่อช่องทางรักของนรินดามันแน่นจนเขาเริ่มหายใจไม่ออก มันแน่นกว่าเมื่อสี่ปีก่อนด้วยซ้ำ จนไม่อยากจะเชื่อว่าเธอแต่งงานมีสามีแล้ว หรือสามีของนรินดาไม่ค่อยทำเรื่องอย่างว่า ร่างกายของเธอถึงกระชับราวกับไม่ได้ต้องมือชายมาเลยตลอดสี่ปี

“อื้อ...เจ็บ...เอาออกไปได้ไหม น้ำตาลเจ็บ” เรียวขาทั้งสองข้างพยายามแยกออกจากกันเพื่อลดทอนความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น แต่มีหรือที่คนอย่างเคย์เดนจะหยุดง่ายๆ ในเมื่อนรินดาคือเหยื่ออันโอชะที่เขาจะกินไม่ให้เหลือ

“อ๊า...โคตรแน่นเลยน้ำตาล ผัวไม่เย...บ้างหรือไง ทำไมมันขนาดนี้วะ” ร่างกายที่มีน้ำหวานไหลออกมาน้อยนิดมันสร้างความเจ็บปวดให้กับนรินดาเป็นอย่างมาก

“อื้อ...ไม่...ออกไปนะไอ้คนเลว” เพราะความเจ็บปวด นรินดาเลยใช้มือที่ถูกรัดรึงเอาไว้พยายามดันร่างหนาให้ออกห่าง แต่คนที่เรี่ยวแรงเยอะกว่ามีหรือจะล่าถอย

“เออ...ด่าอีกดิ ด่าทีหนึ่งจะกระแทกให้ครางลั่นห้องเลย เอาเลยน้ำตาล” สัมผัสที่ห่างหายไปเกือบสี่ปีทำเอาเคย์เดนสติแทบหลุดเนื่องจากเขาคิดถึงร่องรักของนรินดาเป็นไหนๆ มันดีกว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยนอน อีกทั้งเขาชอบยามที่เสียงหวานๆ ของคนตัวเล็กร้องคราง

“อะ...ออกไปนะ อื้อเจ็บ”

เสียงหวานร้องออกมาอย่างขาดห้วง ยิ่งยามที่มือหนาของเคย์เดนเลื่อนมาขยำหน้าอกอิ่มยิ่งสร้างความเจ็บและสั่นสะท้านไปพร้อมๆ กัน

“หึ...บอกให้ออกไป แค่บีบนม ห...เธอแม่งก็ปล่อยน้ำออกมาเท่าไรแล้วน้ำตาล ร่างกายของเธอมันเป็นของฉัน และหลังจากนี้เธอไม่มีสิทธิ์เอาร่างกายนี้ไปให้ใครเอาได้อีก” เสียงเข้มของเคย์เดนบอก จากนั้นก็โจนจ้วงเข้าไปในกายสาวอีกครั้ง และถอดถอนออกมาจนสุดเพื่อเสยเข้าไปใหม่อย่างรุนแรงเช่นเดียวกัน

“อื้อ...เจ็บ” เรียวขาทั้งสองข้างถูกมือหนาแยกออกจนมันตึงตรงขาหนีบไปหมด แต่เธอก็ขยับหนีไปไหนไม่ได้ด้วย พละกำลังที่มากของเคย์เดนกำลังกดทับร่างกายของตัวเองเอาไว้

“อ๊า...แน่นมากเลยคนสวย” ใบหน้าคมคายเหยเกไปมาเมื่อเขารู้สึกมีความสุขที่ได้เข้าไปในร่างกายของนรินดา สัมผัสที่หายไปนานมันกลับมาอีกครั้ง

“อื้อ...”

ฟันคมๆ ของเคย์เดนอ้างับยอดถันของนรินดาอย่างแรงจนร่างเล็กสะดุ้งเฮือก มันทั้งเจ็บและเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน ความต้องการที่ไม่ได้รับการปลดปล่อยมาตลอดสี่ปีทำให้นรินดาอดคล้อยตามไม่ได้

“คุณเคย์” เสียงหวานร้องเรียกชื่อต้องห้าม ซึ่งมีแค่ตอนที่อยู่บนเตียงเท่านั้นที่เธอจะเรียกชื่อของเขาได้