บทนำ รสนิยมทางเพศ (1)

บทนำ

รสนิยมทางเพศ

ร่างเล็กของ ‘นรารักษ์ อนันติยา’ หรือ ‘น้ำตาล’ เด็กสาววัย 18 ปีเดินเข้าบ้านหลังใหญ่มาในเวลาสามทุ่มกว่า เนื่องจากเพิ่งนึกได้ว่าลืมเอาไม้กวาดกับอุปกรณ์ทำความสะอาดออกจากห้องสมุด และกลัวว่าถ้าเจ้าของบ้านมาเจอเข้าจะเป็นเรื่อง เพราะใครๆ ก็รู้ว่า ‘เคย์เดน โอเวนตัน’ เป็นคุณชายที่เนี้ยบมากแค่ไหน ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องทำให้สะอาดทุกซอกทุกมุม จนบางครั้งเธอยังแอบหวั่นใจว่าจะทำผิดๆ ถูกๆ

นรารักษ์เป็นหลานสาวของป้าจี แม่บ้านคนเก่าคนแก่ของตระกูลโอเวนตัน ซึ่งก่อนหน้านี้ป้าของเธอเคยไปรับใช้ตระกูลโอเวนตันมาก่อน และเพิ่งย้ายกลับมาได้ไม่นาน ส่วนเธอที่เพิ่งเข้ากรุงเทพฯ ก็เลยมาอาศัยอยู่ที่นี่ เพื่อหาที่เรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย

“ตายแล้ว...เราลืมได้ยังไงนะ”

สาวร่างเล็กบอกกับตัวเอง แล้วสาวเท้าวิ่งขึ้นไปยังห้องสมุดอย่างไว เธอต้องรีบเนื่องจากอากาศข้างนอกมีลมกระโชกแรง อีกทั้งฝนก็กำลังตั้งเค้าแล้ว และบ้านพักของแม่บ้านยังแยกออกไปจากบ้านหลังใหญ่ ทำให้เธอเกรงว่าถ้าฝนตกลงมาก่อนอาจจะทำให้เปียก และไม่สบายได้

มือน้อยจัดการเปิดประตูห้องสมุดพร้อมกับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เนื่องจากลืมดูว่าเจ้าของห้องอยู่หรือไม่ เพราะรู้ดีว่าเวลาว่างชายหนุ่มมักจะขลุกตัวอยู่ในนี้เป็นประจำ

แค่คิดถึงใบหน้าหล่อเหลาของคุณชายประจำบ้าน หัวใจของสาวแรกรุ่นอย่างนรารักษ์ก็เกิดความสั่นไหว เพราะเขาเหมือนรักแรกพบ เธอตกหลุมรักตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ แต่เพราะฐานะที่แตกต่าง ทำให้หญิงสาวได้แต่ฝันเพราะสุดท้ายแล้วมันไม่มีทางเป็นจริงได้

“เอ๋...จำได้ว่าวางไม้กวาดไว้ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ” เมื่อเข้ามาในห้องสมุดแล้วดวงตากลมโตของนรารักษ์ก็สอดส่ายไปทั่วเพื่อหาอุปกรณ์ที่ตัวเองวางทิ้งไว้ แต่จนแล้วจนรอดก็หาไม่พบ ซึ่งในใจของนรารักษ์คิดเอาไว้ว่าจะต้องมีคนเก็บกลับไปแล้วอย่างแน่นอน ซึ่งในจังหวะนั้นสาวร่างเล็กก็หมุนตัวกลับไปที่ประตู และเป็นจังหวะที่เสียงฟ้าร้องจากข้างนอกมันดังขึ้นพร้อมกับฟ้าแลบทันที

“คะ...คุณเคย์เดน” ความมืดมิดที่มีเพียงแสงจากภายนอกและแสงจากฟ้าแลบเข้ามา ทำให้เธอมองเห็นเคย์เดน ซึ่งตอนนี้เขาอยู่ใกล้เธอในระยะประชิดมาก

“เข้ามาทำอะไรที่นี่” เสียงทุ้มถามออกมา จนคนตัวเล็กหนาวสั่นขึ้นมาทันที เพราะไม่เคยอยู่ใกล้เขามากขนาดนี้มาก่อน และนี่เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวอยู่ใกล้เคย์เดนเพียงคืบเดียว

“คะ...คือน้ำตาลลืมเก็บไม้กวาดค่ะ ว่าจะขึ้นมาเก็บ” นรารักษ์บอกด้วยเสียงสั่นเมื่อเห็นร่างใหญ่ของเคย์เดนตรงหน้า ทำไมเขาถึงได้ดูน่ากลัวกว่าปกติ

“ขึ้นมาเก็บ หรืออยากขึ้นมาทำอย่างอื่น” เสียงของเคย์เดนถามอย่างเย็นยะเยือก จนขนในกายสาวลุกชันขึ้นมา

“คะ...”

นรารักษ์เงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น และแสงจากสายฟ้าที่สาดเข้ามา ทำให้เหมือนจะเห็นรอยยิ้มร้ายกาจของเคย์เดนที่ส่งตรงมาถึงเธอ

“คะ...คือ คงมีคนหยิบไปเก็บแล้ว งั้นน้ำตาลขอตัวก่อนนะคะ” คนตัวเล็กบอกแล้วทำการก้าวเท้าออกไปโดยที่จะต้องผ่านร่างของเคย์เดน แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะผ่านพ้นร่างใหญ่ มือหนาของชายหนุ่มก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กทันที

“ไปเล่นอะไรสนุกๆ ด้วยกันไหมน้ำตาล” น้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่ทำไมหัวใจคนฟังมันรับรู้ได้ถึงรังสีบางอย่างที่ทำเอาเธอหวาดกลัวขึ้นมาอีกแล้ว

“คะ...คือเล่นอะไรคะ พอดีตอนนี้ดึกแล้ว ฝนกำลังจะตก น้ำตาลขอตัวกลับก่อนนะคะ” นรารักษ์พยายามรั้งข้อมือออกจากฝ่ามือใหญ่ของเคย์เดน ซึ่งแค่ได้สัมผัสฝ่ามือใหญ่นั้น ทำเอาร่างกายสาวเกิดวูบวาบขึ้นมาทันที

“หึ...อยู่เล่นกับฉันก่อนดีกว่าไหมคนสวย”

ยามนี้ทั้งคำพูดและสีหน้าของเคย์เดนที่เธอเห็นรางๆ ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับใจสั่นไหวอย่างหวาดกลัว เพราะปกติเธอแทบไม่เคยคุยอะไรกับเคย์เดนเลยสักครั้งเดียว อีกทั้งเธอไม่เคยเข้าใกล้เขาขนาดนี้มาก่อน

“คะ...คือน้ำตาลว่ามันไม่เหมาะสม น้ำตาลขอตัวนะคะ”

นรารักษ์บิดข้อมือของตัวเองออกจากมือใหญ่ แล้วก็เดินไปที่ประตู แต่ในจังหวะนั้นมือหนาของเคย์เดนก็รวบเอวบางของนรารักษ์เอาไว้จนเธอลอยหวือไปตามแรงดึง

“ว้าย!!”