Mag-log inเมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้า วิรัญดาเดินไปยังร้านที่นัดกับเพื่อนไว้อย่างคุ้นเคย ตากลมโตกวาดมองหาเพื่อนสาวจนเจอเป้าหมายแล้วจึงสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรีบเร่ง
“หนึ่ง! ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟังล่ะ”
น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของคนที่เพิ่งมาถึง ทำให้หนึ่งนุชเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ที่อยู่ในมือแล้วเลิกคิ้วขึ้น อันเป็นสัญญาณบอกเพื่อนว่าให้เล่าต่อได้
“เสียงมาก่อนตัวอีกนะยายรัญ” หนึ่งนุชยกมือเรียกพนักงานเพื่อสั่งอาหาร ในขณะที่วิรัญดาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
“ฉันเจอชายในฝันแล้วละหนึ่ง”
วิรัญดาไม่พูดพล่ามทำเพลง เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนสาวฟังทันทีไม่เว้นแม้แต่เรื่องเคล็ดลับต่าง ๆ ที่ทำเมื่อช่วงเช้าทั้งตอนตื่นนอน และก่อนออกจากบ้าน
“แกนี่ก็บ้าเรื่องเคล็ดลับอะไรนั่นไม่หายเลยนะยายรัญ จนป่านนี้แล้ว”
หนึ่งนุชแกล้งแซวเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก ด้วยรู้ว่าวิรัญดานั้นคลั่งไคล้เคล็ดลับเกี่ยวกับความรัก รวมไปถึงเรื่องดวงความรักแบบญี่ปุ่นมากขนาดไหน
“แต่มันก็ได้ผลนะหนึ่ง แกก็เห็นนี่นา ดูอย่างวันนี้สิฉันภาวนาขอให้เจอชายในฝันก็เจอปุ๊บปั๊บเลย เหลืออีกแค่เรื่องเดียวก็คือโชคดีเรื่องงาน อันนี้ก็ต้องรอดูแล้วละว่าจะได้ผลรึเปล่า”
วิรัญดายังคงเชื่อมั่นในเคล็ดลับเหล่านั้นไม่เสื่อมคลาย ขณะที่หนึ่งนุชยิ้มบาง ๆ หลุบตาลงต่ำเพื่อหลบซ่อนความผิดหวังบางอย่าง
นั่นก็เพราะเคล็ดลับต่าง ๆ ที่เธอได้ยินได้ฟังมาจากวิรัญดาไม่เคยใช้ได้ผลกับเรื่องของเธอเลยแม้แต่อย่างเดียว!
“เฮ้อ...ฉันละอยากเกิดมาสวยอย่างเธอจังเลยยายหนึ่ง เผื่อคุณพี่ต้นเขาจะได้มองฉัน หรือคิดถึงฉันบ้าง”
วิรัญดาทำตาเคลิ้มฝัน เมื่อคิดไปถึงชายหนุ่มที่รู้จักแต่ชื่อ ตอนที่เขาแนะนำตัวกับเธอว่าชื่อต้น
“พูดอย่างกับว่าตัวเองขี้ริ้วขี้เหร่ หล่อนน่ะน่ารักจะตายไปต้องให้ฉันพูดกี่ครั้งยะ โดยเฉพาะลักยิ้มทรงเสน่ห์ของหล่อนเนี่ย”
หนึ่งนุชชอบลักยิ้มของวิรัญดามาก เพราะทุกครั้งที่มองมัน ทำให้เธอคิดไปถึงชายหนุ่มอีกคนที่มีลักยิ้มพิมพ์เดียวกันไม่ผิดเพี้ยน นั่นคือทินภัทร พี่ชายของวิรัญดานั่นเอง ผู้ชายที่แสนเย่อหยิ่ง และเข้าถึงยาก ทว่าเธอก็ยังอุตส่าห์แอบชอบเขา
“แหม...ถ้าพี่เขาคิดเหมือนแกก็ดีน่ะสิ” วิรัญดาหัวเราะคิก
พนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟให้คนทั้งคู่ สองสาวจึงลงมือรับประทานมื้อเที่ยงไปพลางคุยกันไปพลาง จนกระทั่งอาหารที่สั่งมาเหลือเพียงจานเปล่า
“แกจะไปไหนต่อรึเปล่า” วิรัญดาถามขึ้นหลังจากที่จ่ายค่าอาหาร และเดินออกมาจากร้านแล้วเรียบร้อย
“ก็ว่าจะเดินซื้อของสักหน่อยน่ะ แกล่ะ” หนึ่งนุชหันไปถามเพื่อนบ้าง
“ไปเรียนทำเบเกอรี่ วันนี้เพิ่งชั่วโมงแรกด้วย เริ่มเรียนตอนบ่ายสาม”
วิรัญดาลงเรียนทำเบเกอรี่ไว้กับสถาบันแห่งหนึ่ง เพราะเคยฝันเอาไว้ว่าอยากมีร้านกาแฟและเบเกอรี่เป็นของตนเองให้ได้ในสักวันหนึ่งข้างหน้า
“งั้นจะแยกกันตรงนี้ไหมล่ะ เพราะเดี๋ยวแกต้องไปเรียนแล้วนี่”
หนึ่งนุชหยุดเดินแล้วหันมาถามเพื่อนอีกที ซึ่งวิรัญดาก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยเพราะมองนาฬิกาแล้วเห็นทีคงต้องรีบนั่งรถไฟฟ้าไปที่สถาบันแห่งนั้น
สองสาวโบกมือลาแล้วต่างแยกย้ายกันไปคนละทาง หนึ่งนุชเดินกลับเข้าไปในห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง ขึ้นบันไดเลื่อนไปแผนกเครื่องแต่งกายชายเพื่อหาซื้อของขวัญวันเกิดให้พี่ชายของเพื่อนที่เพิ่งแยกกันเมื่อครู่
วันมะรืนนี้เป็นวันเกิดของทินภัทร พี่ชายของวิรัญดา เธอห้ามตนเองไม่ได้ถ้าหากจะทำนิ่งเฉยไม่ซื้ออะไรสักอย่างให้เขา
หนึ่งนุชแอบทำอย่างนี้เรื่อยมาตั้งแต่เมื่อครั้งที่ไปฝึกงานที่บริษัทของทินภัทรโดยไม่มีใครรู้เรื่องนี้แม้แต่คนเดียว ไม่ว่าจะเป็นวันปีใหม่ วาเลนไทน์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป หรือแม้กระทั่งวันเกิดของเขาที่กำลังจะมาถึง เธอจะแอบซื้อของขวัญแล้วจัดส่งทางไปรษณีย์ไปให้เขาที่บริษัท โดยไม่เคยลงชื่อและเบอร์โทรศัพท์จริงของผู้ฝากส่ง เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอแอบชอบเขา
หญิงสาวเดินเลือกอยู่นาน จนกระทั่งไปสะดุดตากับเสื้อเชิ้ตยี่ห้อหนึ่งเข้าจึงหยิบมันขึ้นมาดูรูปแบบการตัดเย็บ และลองสัมผัสเนื้อผ้า อดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อนึกภาพตอนที่ทินภัทรใส่เสื้อตัวนี้ คงเหมาะมากทีเดียว
หนึ่งนุชหยิบเสื้อเชิ้ตสีกรมท่าตัวนั้นยื่นให้พนักงานขาย
“เอาตัวนี้ค่ะ รบกวนห่อเป็นของขวัญให้ด้วยนะคะ”
เธอหยิบบัตรเดบิตจากกระเป๋าสตางค์ยื่นส่งให้พนักงานไปตามหลัง เมื่อพนักงานเดินไปแล้ว หญิงสาวจึงอดคิดไปถึงชายหนุ่มที่ตนซื้อเสื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดไม่ได้ ไม่รู้ว่าเธอต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ความรู้สึกของตนแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน คิดแล้วก็ได้แต่ยิ้มขื่นให้ตัวเอง
วิรัญดากลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบสองทุ่มพร้อมกับหอบข้าวของพะรุงพะรังที่ขนซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตเข้ามาด้วย วันนี้เรียนทำเบเกอรี่วันแรกเธอจึงค่อนข้างเห่อ ทันทีที่เลิกเรียนจึงแวะซื้ออุปกรณ์ และวัตถุดิบมาลองหัดทำที่บ้านด้วยความร้อนวิชา
“ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยลูก” วิยดาเอ่ยทักบุตรสาวจากห้องนั่งเล่นขณะที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่กับสุพจน์ ผู้เป็นสามี
“อุปกรณ์ทำเค้กค่ะคุณพ่อคุณแม่ พรุ่งนี้รัญจะโชว์ฝีมือทำคัพเค้กให้กินนะคะ”
“อะไรกัน เพิ่งไปเรียนมาวันแรก ทำเป็นแล้วรึเรา”
สุพจน์ถามยิ้ม ๆ วิรัญดามักเป็นอย่างนี้เสมอ เวลาได้ลองอะไรใหม่ ๆ มักจะเห่อและมุมานะที่จะทำตอนนั้นหรือเดี๋ยวนั้น ตามประสาคนที่ไม่ชอบหยุดนิ่งอยู่กับที่
“เป็นไม่เป็นเดี๋ยวก็รู้กันค่ะ ดีไม่ดีคุณพ่อคุณแม่อาจจะติดใจก็ได้นะคะ เพราะมันต้องอร่อยมาก”
หญิงสาวลากเสียงยาวที่คำสุดท้ายจนมารดาอดค่อนให้ไม่ได้
“ขี้คุยจริงเชียว ลูกสาวฉัน”
วิรัญดาหัวเราะคิกคักก่อนจะนำของที่ซื้อมาทั้งหมดเข้าไปเก็บในครัว จากนั้นจึงเดินขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้องนอนแล้วลงมานั่งเล่นข้างล่างกับบิดามารดา
“แล้วเป็นยังไงบ้าง สัมภาษณ์งานวันแรก” ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นบุตรสาวนั่งลงเรียบร้อยแล้ว
“ก็ดีค่ะ เป็นบริษัทรับก่อสร้างและออกแบบบ้านรวมไปถึงออฟฟิศหรือร้านค้าทั่วไป รัญไปสมัครเป็นฝ่ายประสานงานลูกค้าค่ะ”
พูดแล้วก็อดคิดไปถึงประธานบริหารคนนั้นไม่ได้ ต้นตระกูล ผู้ชายที่เดินออกมาจากอุดมคติของเธอชัด ๆ
“แล้วมีแววว่าจะได้งานนี้ไหมล่ะ”
หญิงสาวผินใบหน้ากลับมาที่เดิม เพราะยิ่งมองก็ยิ่งอดขำตนเองไม่ได้ ยังไม่ทันได้เริ่มต้นอะไรก็อกหักเสียแล้วระหว่างที่นั่งรอ อยู่ดี ๆ ก็มีร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งพรวดพราดออกมาจากออฟฟิศ ส่งผลให้วิรัญดาสะดุ้งขึ้นสุดตัว เธอหันไปมองแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มคนนี้ชัด ๆ เพราะรู้สึกว่าเค้าหน้าของเขาคล้ายกันกับต้นตระกูล ว่าที่เจ้านายของเธอ แต่ผู้ชายคนนี้ผิวคล้ำกว่าเล็กน้อย ใบหน้าดูคมเข้มด้วยไรเคราบาง ๆ และแววตาดูดุกว่าต้นตระกูล แต่รูปร่างนั้นสูงใหญ่พอกัน ซึ่งหากยืนหันหลังก็อาจจะมีการทักผิดเกิดขึ้นได้ และการแต่งตัวของเขาออกแนวเซอร์กว่าเจ้านายของเธอพอสมควร“มาติดต่ออะไรครับ”ต่อตระการมองหน้าหญิงสาวที่กำลังมองเขาตาโตเหมือนประเมินอะไรบางอย่าง จึงคิดว่าอาจเป็นลูกค้าที่มาติดต่องานของบริษัท“อ๊ะ...เอ่อ คือว่ามาสัมภาษณ์งานรอบสองค่ะ ตำแหน่งเออี”วิรัญดาได้สติจึงรีบตอบเขาไป เห็นเขาพยักหน้าขึ้นลงไปมาเหมือนเข้าใจแล้วพูดขึ้นว่า“งั้นรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเรียกต้นเขาให้ อ้าวนั่นไง เดินมาพอดี”พูดจบเขาก็
หนึ่งนุชใจหายวาบ ลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อวานหลังจากที่เธอซื้อของให้เขาเสร็จแล้ว เธอก็แวะส่งที่ไปรษณีย์แถวบ้านทันทีเพราะเห็นมันยังไม่ปิดบริการโดยใช้วิธีการส่งแบบด่วนพิเศษ และเธอก็มัวแต่ตื่นเต้นที่จะได้มาทำงานที่นี่จนลืมไปว่าวันนี้พัสดุน่าจะมาถึงพอดีเห็นหน้าเขาตอนมองกล่องพัสดุแล้วก็อดขำไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าแสดงสีหน้าออกไป ทำได้เต็มที่แค่เม้มปากกลั้นยิ้มแล้วทำทีเป็นเมินมองไปทางอื่น“เดี๋ยวพาน้องเขาไปแนะนำให้แต่ละแผนกรู้จักด้วยนะ น้องเขาจะมาเริ่มงานพรุ่งนี้ที่ฝ่ายโฆษณา”ทินภัทรเงยหน้าพูดกับเลขาฯ ก่อนจะหันมาทันได้เห็นประกายตาแปลก ๆ จากหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตอนที่เธอมองกล่องพัสดุปริศนา แต่เขาก็ต้องปัดความสงสัยนั้นทิ้งไปเมื่อเลขาฯ สาวรับคำสั่งแล้วชักชวนให้พนักงานใหม่ไปทำความรู้จักกับพนักงานคนอื่นหนึ่งนุชไหว้ลาทินภัทร ก่อนจะลุกเดินตามเจนจิราออกไป ทิ้งความสงสัยไว้ให้กับชายหนุ่มเจ้าของห้องที่ยังคงมองกล่องพัสดุใบนั้นไม่วางตาNN…081xxxxxxxเขานึกถึงของขวัญที่ลงชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของผู้ส่งแบบนี้เมื่อสองครั้งก่อน ตอนวันปีใหม่และวัน
เมื่อออกจากลิฟต์ หญิงสาวก็วิ่งตรงไปยังบริษัทที่ตนจะมาสัมภาษณ์ทันที หนึ่งนุชเผลอไปดันประตูกระจกด้านหน้าออฟฟิศแต่มันเปิดไม่ออกจึงเพิ่งคิดได้ว่าที่นี่จะใช้ระบบแตะบัตรพนักงานที่เครื่องสแกนด้านหน้าในการเปิดประตู เธอพยายามมองหาคนที่อยู่ด้านใน แต่ดูเหมือนพนักงานสาวที่ทำหน้าที่เป็นประชาสัมพันธ์ด้านหน้าจะยังไม่ขึ้นมาจากพักกลางวัน“ตายแล้ว...ทำไงดีเนี่ย” หนึ่งนุชแทบอยากร้องไห้อยู่ตรงนั้น ถ้าไม่ได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน“น้อง...หนึ่งนุชใช่ไหม เพื่อนยายรัญน่ะ”แค่ได้ยินเสียงเขาเรียกชื่อตนเอง หัวใจก็เต้นกระหน่ำจนแทบหายใจไม่ทัน หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียง จึงรู้ว่าเสียงที่เธอได้ยินนั้นเป็นเขาไม่ผิดแน่...ทินภัทร“สะ...สวัสดีค่ะ คุณภัทร”หญิงสาวยกมือไหว้ เขายิ้มบาง ๆ ในหน้าพลางยกมือขึ้นรับไหว้ ก่อนจะเอากระเป๋าสตางค์ของตนเองแตะที่เครื่องสแกนเพื่อเปิดประตู เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อก เขาก็ดันบานประตูเปิดออกกว้างแล้วผายมือให้เธอเดินเข้าไปก่อน“ขอบคุณค่ะ” หนึ่งนุชเดินเข้าไปด้านในด้วยหัวใจพอง
วันต่อมา วิรัญดาตื่นแต่เช้าเพื่อลงมาเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำขนม เมื่อเดินเข้าไปในครัว เห็นมารดากำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารจึงอดไปชะโงกมองสิ่งที่อยู่ในหม้อไม่ได้“เช้านี้ทำอะไรกินคะคุณแม่”มารดาของเธอชอบทำอาหารมาก โดยส่วนใหญ่แล้วจะลงครัวเองทุกครั้ง โดยมีน้าวันดีกับเด็กสาวชื่ออ้อย แม่บ้านแบบเช้าไปเย็นกลับมาเป็นลูกมืออยู่ช่วย“ข้าวต้มปลาจ้ะ” วิยดาตอบโดยไม่ได้หันมองบุตรสาวเพราะกำลังหย่อนชิ้นปลาลงไปในหม้อที่กำลังเดือด“แค่ได้กลิ่นก็หิวแล้วค่ะคุณแม่ ห้อมหอม”หญิงสาวหลับตาแล้วสูดเอากลิ่นข้าวต้มเข้าเต็มปอด ท้องร้องขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นอาหาร มือคลำท้องตนเองป้อย ๆ ก่อนจะเดินไปหานมสดจากตู้เย็นมาดื่มรองท้อง“หาอะไรรองท้องไปก่อนลูก ไว้แม่ทำเสร็จแล้วจะให้เจ้าอ้อยไปเรียก”ผู้เป็นมารดาหันไปบอกซึ่งวิรัญดาก็จัดการเทนมใส่แก้วดื่มเองแล้วเรียบร้อย จึงไม่ค่อยห่วงอะไรนักเป็นเพราะตนกับสามีสอนลูกทุกคนให้รู้จักช่วยเหลือตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร ลูกสาวลูกชายทั้งสองคนจึงไม่ได้เป็
บิดายังคงถามต่อ เห็นสีหน้าลิงโลดของบุตรสาวเมื่อครู่หม่นลงเล็กน้อยเพราะความไม่แน่ใจแล้วก็อดเตือนสติไม่ได้“รัญ โลกแห่งการทำงานน่ะมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดหรอกนะลูก อย่าไปคาดหวังมากนัก เพราะหากไม่ได้ขึ้นมาแล้วเราจะพานหมดกำลังใจ ไม่ยอมไปสมัครที่อื่นซะเปล่า”“ไม่ได้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่คะคุณ ให้ไปทำงานที่บริษัทเราสิ จะไปเป็นลูกน้องเขาทำไมกัน”วิยดาอดแย้งขึ้นมาไม่ได้ ธุรกิจส่งออกผ้าไหมของครอบครัวนั้นไม่ถือว่าเล็กอะไรเลย แต่บุตรสาวกลับไม่ยอมมาช่วยกันทำ“โธ่...คุณแม่ขา รัญอยากหาประสบการณ์ในโลกของการทำงานก่อนนี่คะ เอาไว้ได้ประสบการณ์แน่น ๆ แล้วรัญจะไปช่วยพี่ภัทรทำงานแน่นอนค่ะ รับรองได้” วิรัญดายิ้มกว้างอย่างประจบ ผู้เป็นแม่ได้แต่ตวัดค้อนใส่“ฮึ! ให้มันจริงเถอะย่ะ ไม่ใช่ว่าพอมีประสบการณ์แล้วก็มาขอเงินไปเปิดร้านเบเกอรี่ล่ะ”วิรัญดาสะดุ้งเล็กน้อยที่มารดารู้ทัน หญิงสาวจึงรีบหลบฉากออกไปจากห้องนี้ก่อนที่จะโดนหว่านล้อมให้ไปทำงานที่บริษัทอีกครั้ง“รัญไปหาพี่ภัทรก่อนดีกว่า”พูดจบเจ้าตัวก็เผ่นแผล็วออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้คนสูงวัยมองตามไปพร้อมกับส่ายหน้าทั้งรอยยิ้ม โดยเฉพาะบิดาที่กล่าวออกมาอย่า
เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้า วิรัญดาเดินไปยังร้านที่นัดกับเพื่อนไว้อย่างคุ้นเคย ตากลมโตกวาดมองหาเพื่อนสาวจนเจอเป้าหมายแล้วจึงสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรีบเร่ง“หนึ่ง! ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟังล่ะ”น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของคนที่เพิ่งมาถึง ทำให้หนึ่งนุชเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ที่อยู่ในมือแล้วเลิกคิ้วขึ้น อันเป็นสัญญาณบอกเพื่อนว่าให้เล่าต่อได้“เสียงมาก่อนตัวอีกนะยายรัญ” หนึ่งนุชยกมือเรียกพนักงานเพื่อสั่งอาหาร ในขณะที่วิรัญดาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“ฉันเจอชายในฝันแล้วละหนึ่ง”วิรัญดาไม่พูดพล่ามทำเพลง เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนสาวฟังทันทีไม่เว้นแม้แต่เรื่องเคล็ดลับต่าง ๆ ที่ทำเมื่อช่วงเช้าทั้งตอนตื่นนอน และก่อนออกจากบ้าน“แกนี่ก็บ้าเรื่องเคล็ดลับอะไรนั่นไม่หายเลยนะยายรัญ จนป่านนี้แล้ว”หนึ่งนุชแกล้งแซวเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก ด้วยรู้ว่าวิรัญดานั้นคลั่งไคล้เคล็ดลับเกี่ยวกับความรัก รวมไปถึงเรื่องดวงความรักแบบญี่ปุ่นมากขนาดไหน“แต่มันก็ได้ผลนะหนึ่ง แกก็เห็นนี่นา ดูอย่างวันนี้สิฉันภาวนาขอให้เจอชายในฝันก็เจอปุ๊บปั๊บเลย เหลืออีกแค่เรื่องเดียวก็คือโชคดีเรื่องงาน อันนี้ก็ต้องรอดูแล้วละว่าจะได้ผล







