Mag-log inวันต่อมา วิรัญดาตื่นแต่เช้าเพื่อลงมาเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำขนม เมื่อเดินเข้าไปในครัว เห็นมารดากำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารจึงอดไปชะโงกมองสิ่งที่อยู่ในหม้อไม่ได้
“เช้านี้ทำอะไรกินคะคุณแม่”
มารดาของเธอชอบทำอาหารมาก โดยส่วนใหญ่แล้วจะลงครัวเองทุกครั้ง โดยมีน้าวันดีกับเด็กสาวชื่ออ้อย แม่บ้านแบบเช้าไปเย็นกลับมาเป็นลูกมืออยู่ช่วย
“ข้าวต้มปลาจ้ะ” วิยดาตอบโดยไม่ได้หันมองบุตรสาวเพราะกำลังหย่อนชิ้นปลาลงไปในหม้อที่กำลังเดือด
“แค่ได้กลิ่นก็หิวแล้วค่ะคุณแม่ ห้อมหอม”
หญิงสาวหลับตาแล้วสูดเอากลิ่นข้าวต้มเข้าเต็มปอด ท้องร้องขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นอาหาร มือคลำท้องตนเองป้อย ๆ ก่อนจะเดินไปหานมสดจากตู้เย็นมาดื่มรองท้อง
“หาอะไรรองท้องไปก่อนลูก ไว้แม่ทำเสร็จแล้วจะให้เจ้าอ้อยไปเรียก”
ผู้เป็นมารดาหันไปบอกซึ่งวิรัญดาก็จัดการเทนมใส่แก้วดื่มเองแล้วเรียบร้อย จึงไม่ค่อยห่วงอะไรนัก
เป็นเพราะตนกับสามีสอนลูกทุกคนให้รู้จักช่วยเหลือตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร ลูกสาวลูกชายทั้งสองคนจึงไม่ได้เป็นลูกคุณหนูที่จะต้องมีคนคอยปรนนิบัติพัดวีอยู่ตลอดเวลา
วิรัญดาเดินไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น ตาจดจ่อแต่กับโทรศัพท์ของตนเองอยู่ตลอด จนกระทั่งหางตาเหลือบไปเห็นพี่ชายกำลังเดินลงมาจากด้านบนพอดีจึงร้องเรียกเสียงหวาน
“พี่ภัทรขา” หญิงสาวกวักมือหยอย ๆ เรียกพี่ชายให้เข้ามานั่งใกล้ ๆ
ทินภัทรวางกระเป๋าโน้ตบุ๊กของตนเองไว้บนเก้าอี้ตรงโต๊ะกินข้าวก่อนจะเดินไปหาน้องสาวที่ห้องนั่งเล่น
“เมื่อคืนรัญโทร. บอกยายหนึ่งแล้วนะคะ ยายหนึ่งบอกว่าจะเข้าไปที่บริษัทช่วงบ่าย ประมาณบ่ายโมงตรงค่ะ เพราะตอนเช้ายายหนึ่งเขาต้องช่วยที่บ้านขายของก่อนน่ะ”
ที่บ้านของหนึ่งนุชขายข้าวราดแกงตอนเช้ายาวไปจนเกือบเที่ยง ซึ่งหนึ่งนุชนั้นอยู่กับมารดาแค่สองคนแม่ลูก เพราะพี่สาวแต่งงานมีครอบครัวย้ายออกไปแล้ว ที่ร้านจะมีลูกจ้างมาช่วยอีกสองคนแต่ไม่ได้อาศัยนอนอยู่ที่นั่นเพราะผู้ช่วยก็เป็นแม่บ้านละแวกนั้นที่อยากมีรายได้รายวันไปเลี้ยงครอบครัว
“ขายของ? ขายอะไร” ทินภัทรอดถามขึ้นมาไม่ได้ เพราะท่าทางอย่างหนึ่งนุชไม่น่าจะขายของได้เก่ง
“ขายข้าวแกงค่ะ จะบอกอะไรให้นะ ยายหนึ่งน่ะทำกับข้าวอร่อยจนต้องยกนิ้วเลยนะพี่ภัทร” วิรัญดายกนิ้วโป้งประกอบเพื่อยืนยันคำพูด คนที่นั่งฟังคนอวดเพื่อนได้แต่เลิกคิ้วขึ้นเหมือนไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไร
“จริง ๆ นะ เมื่อตอนเรียนด้วยกันน่ะ ยายหนึ่งเอากับข้าวจากที่บ้านมาให้กินตลอดแหละ เวลามีงานออกร้าน หรือต้องไปออกค่ายของมหาวิทยาลัย ยายหนึ่งต้องรับหน้าที่เป็นแม่ครัวทุกทีเพราะรสมือดีเลิศ”
ทินภัทรได้แต่พยักหน้าส่งให้แกน ๆ แต่ยังไม่ทันได้พูดคุยอะไรกันต่อ อ้อย หลานสาววัยสิบเจ็ดของน้าวันดีก็มาเรียกให้ทุกคนไปรับประทานมื้อเช้าเสียก่อน
“อ้อยอย่าลืมไปเรียกคุณลุงด้วยนะ คงเดินออกกำลังกายอยู่หน้าบ้านนั่นแหละ”
วิรัญดาร้องบอกเด็กสาวก่อนจะลงมือรับประทานข้าวต้มหอมฉุยตรงหน้าไปเงียบ ๆ ไม่นานนัก สุพจน์ก็เดินเข้ามาในชุดกางเกงวอร์มกับเสื้อยืดสำหรับออกกำลังกาย ซึ่งเป็นปกติของทุกวันที่ท่านมักจะรับมื้อเช้าหลังคนอื่นเสมอ เพราะต้องออกกำลังกายตามที่แพทย์สั่ง สาเหตุเนื่องมาจากความดันโลหิต และคลอเรสเตอรอลในเลือดสูง
หลังจากรับประทานมื้อเช้ากันเสร็จเรียบร้อย ทินภัทรก็ขอตัวออกไปทำงาน วิรัญดาเดินเข้าไปเตรียมของสำหรับทำคัพเค้กอยู่ในครัว โดยมีอ้อยเป็นผู้ช่วยซึ่งตอนนี้กำลังยืนมองวัตถุดิบ และอุปกรณ์บนโต๊ะด้วยความตื่นเต้นเพราะไม่เคยหัดลองทำเค้กมาก่อน
หญิงสาวจัดการร่อนแป้ง เกลือป่น ผงฟู และวานิลลาตามแบบที่เรียนมาเมื่อวาน เสร็จเรียบร้อยก็ใช้เครื่องผสมอาหารตีมาการีนกับน้ำตาลทรายจนขึ้นฟู ตามด้วยไข่ไก่ตีลงไปจนเข้ากันดี เติมแป้งที่ร่อนพักไว้ตามด้วยนมข้นจืดแล้วตีให้เข้ากันอีกครั้ง พอถึงตรงนี้เธอให้อ้อยเป็นคนใช้ไม้พายคนส่วนผสมทั้งหมด เพื่อที่ตนจะได้ไปเตรียมทำวิปปิ้งครีมสำหรับแต่งหน้าเค้ก
เสียงโทรศัพท์ของวิรัญดาดังขึ้น หญิงสาวชะโงกมองดูชื่อที่หน้าจอแต่ปรากฏเป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ จึงรีบเช็ดมือกับผ้าผืนเล็กที่วางอยู่แถวนั้นอย่างลวก ๆ ก่อนจะใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอเพื่อรับสาย
“สวัสดีค่ะ” วิรัญดากรอกเสียงทักทายลงไป ครั้นพอปลายสายแจ้งมาว่าโทร. มาจากไหน หัวใจของวิรัญดาก็แทบหยุดเต้น
“สวัสดีค่ะ จากบอร์น ทู บิลด์นะคะ ที่เมื่อวานคุณมาสัมภาษณ์งานเอาไว้น่ะค่ะ ทางเราจะโทร. มาแจ้งว่าคุณได้รับคัดเลือกเป็นพนักงานของเรานะคะ ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้เช้าจะสะดวกมาคุยรายละเอียดกันอีกรอบไหม”
“สะดวกค่ะสะดวก...ได้ค่ะได้ สิบโมงนะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะพี่”
หลังจากวางสาย วิรัญดาก็ลืมสิ้นทุกอย่าง หญิงสาวรีบวิ่งไปห้องนั่งเล่นที่บิดามารดานั่งอยู่ทันที พร้อมกับแจ้งข่าวดีให้ท่านทั้งสองทราบก่อนใคร
“คุณพ่อขาคุณแม่ขา รัญได้งานทำแล้วค่ะ บริษัทที่รัญไปสัมภาษณ์มาเมื่อวานเขาตอบตกลงรับรัญเข้าทำงานแล้ว ดีใจไหมคะ รัญดีใจที่สุดเลยละ”
คนเพิ่งได้งานทำพูดเสียงดังลั่นด้วยความดีใจตั้งแต่ยังวิ่งไปไม่ถึงห้องนั่งเล่น วิยดาจะเอ็ดก็ทำไม่ลง เพราะเห็นเจ้าตัวกำลังดีอกดีใจ สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาให้กับความไม่รู้จักโตของบุตรสาวคนเล็ก
“ถามจริง! เก่งนี่นาเรา ไปสัมภาษณ์วันแรกก็ได้งานเลย ใช้ได้ ๆ”
สุพจน์ชมเปาะจนเจ้าตัวยิ้มหน้าบาน จากนั้นวิรัญดาก็กดโทรศัพท์ไปหาหนึ่งนุช เพื่อเล่าข่าวดีให้ฟังทันที แต่หนึ่งนุชกลับไม่ว่างรับสาย เธอจึงเดินเข้าครัวอย่างอารมณ์ดีเพื่อไปทำเค้กต่อให้เสร็จ
หนึ่งนุชยืนใจเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ อยู่หน้าอาคารสำนักงานให้เช่าย่านใจกลางเมือง อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลานัดหมาย แต่เธอต้องรีบมาก่อนเวลานัดเพราะเกรงว่ารถจะติด แล้วทำให้ต้องมาสายจึงมาก่อนเวลานัดเสียเลยเพื่อความแน่นอนในเรื่องของเวลา
จะว่าเธอตื่นเต้นก็อาจเป็นได้ เพราะครั้งนี้เธอต้องสัมภาษณ์พูดคุยกับทินภัทรโดยตรง ทั้งที่เมื่อตอนฝึกงานก็เคยฝึกอยู่บริษัทของเขาแท้ ๆ แต่เพราะไม่เคยได้คุยกันสองต่อสอง เธอจึงไม่ตื่นเต้นเท่าครั้งนี้
แม้จะเลยเวลาเที่ยงมาได้พักใหญ่แล้วแต่เธอกลับไม่รู้สึกหิวเลยแม้แต่น้อย ในใจตอนนี้ทั้งกังวลทั้งว้าวุ่นสับสนปนเปอยู่ในหัวกันไปหมดจนเริ่มหวั่นใจ กลัวว่าเมื่อถึงเวลาสัมภาษณ์ต่อหน้าเขาจริง ๆ แล้วจะตอบคำถามเขาไม่ได้ กลัวจะเผลอแสดงสีหน้า และความรู้สึกออกไปให้เขาได้รู้ว่าเธอไม่ได้คิดกับเขาแค่ “พี่ชายเพื่อน” แต่เธอคิดไปไกลกว่านั้น
เรื่องของหัวใจ มันห้ามกันได้เสียที่ไหน เพราะถ้ามันห้ามได้เธอก็คงทำไปนานแล้ว
อีกห้านาทีบ่ายโมง หนึ่งนุชก้าวขาตรงไปยังลิฟต์ที่เรียงรายอยู่ด้านใน ที่นั่นมีพนักงานออฟฟิศออกันอยู่หลายสิบชีวิต เพราะเป็นเวลาเข้างานช่วงบ่ายพอดี หน้าลิฟต์ตอนนี้จึงมีคนมากมายรอโดยสารเพื่อจะขึ้นไปยังด้านบน
หนึ่งนุชได้ขึ้นลิฟต์ในเวลาบ่ายโมงตรงพอดี เธอกดชั้นที่ต้องการจะขึ้นไปที่เลขสิบเจ็ด ในใจก็เริ่มกระวนกระวายเพราะตอนนี้เลยเวลานัดมาแล้วแม้จะแค่นาทีเดียวก็ตาม แต่เธอก็อยากให้วันนี้ไม่มีอะไรต้องผิดพลาด
หญิงสาวผินใบหน้ากลับมาที่เดิม เพราะยิ่งมองก็ยิ่งอดขำตนเองไม่ได้ ยังไม่ทันได้เริ่มต้นอะไรก็อกหักเสียแล้วระหว่างที่นั่งรอ อยู่ดี ๆ ก็มีร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งพรวดพราดออกมาจากออฟฟิศ ส่งผลให้วิรัญดาสะดุ้งขึ้นสุดตัว เธอหันไปมองแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มคนนี้ชัด ๆ เพราะรู้สึกว่าเค้าหน้าของเขาคล้ายกันกับต้นตระกูล ว่าที่เจ้านายของเธอ แต่ผู้ชายคนนี้ผิวคล้ำกว่าเล็กน้อย ใบหน้าดูคมเข้มด้วยไรเคราบาง ๆ และแววตาดูดุกว่าต้นตระกูล แต่รูปร่างนั้นสูงใหญ่พอกัน ซึ่งหากยืนหันหลังก็อาจจะมีการทักผิดเกิดขึ้นได้ และการแต่งตัวของเขาออกแนวเซอร์กว่าเจ้านายของเธอพอสมควร“มาติดต่ออะไรครับ”ต่อตระการมองหน้าหญิงสาวที่กำลังมองเขาตาโตเหมือนประเมินอะไรบางอย่าง จึงคิดว่าอาจเป็นลูกค้าที่มาติดต่องานของบริษัท“อ๊ะ...เอ่อ คือว่ามาสัมภาษณ์งานรอบสองค่ะ ตำแหน่งเออี”วิรัญดาได้สติจึงรีบตอบเขาไป เห็นเขาพยักหน้าขึ้นลงไปมาเหมือนเข้าใจแล้วพูดขึ้นว่า“งั้นรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเรียกต้นเขาให้ อ้าวนั่นไง เดินมาพอดี”พูดจบเขาก็
หนึ่งนุชใจหายวาบ ลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อวานหลังจากที่เธอซื้อของให้เขาเสร็จแล้ว เธอก็แวะส่งที่ไปรษณีย์แถวบ้านทันทีเพราะเห็นมันยังไม่ปิดบริการโดยใช้วิธีการส่งแบบด่วนพิเศษ และเธอก็มัวแต่ตื่นเต้นที่จะได้มาทำงานที่นี่จนลืมไปว่าวันนี้พัสดุน่าจะมาถึงพอดีเห็นหน้าเขาตอนมองกล่องพัสดุแล้วก็อดขำไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าแสดงสีหน้าออกไป ทำได้เต็มที่แค่เม้มปากกลั้นยิ้มแล้วทำทีเป็นเมินมองไปทางอื่น“เดี๋ยวพาน้องเขาไปแนะนำให้แต่ละแผนกรู้จักด้วยนะ น้องเขาจะมาเริ่มงานพรุ่งนี้ที่ฝ่ายโฆษณา”ทินภัทรเงยหน้าพูดกับเลขาฯ ก่อนจะหันมาทันได้เห็นประกายตาแปลก ๆ จากหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตอนที่เธอมองกล่องพัสดุปริศนา แต่เขาก็ต้องปัดความสงสัยนั้นทิ้งไปเมื่อเลขาฯ สาวรับคำสั่งแล้วชักชวนให้พนักงานใหม่ไปทำความรู้จักกับพนักงานคนอื่นหนึ่งนุชไหว้ลาทินภัทร ก่อนจะลุกเดินตามเจนจิราออกไป ทิ้งความสงสัยไว้ให้กับชายหนุ่มเจ้าของห้องที่ยังคงมองกล่องพัสดุใบนั้นไม่วางตาNN…081xxxxxxxเขานึกถึงของขวัญที่ลงชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของผู้ส่งแบบนี้เมื่อสองครั้งก่อน ตอนวันปีใหม่และวัน
เมื่อออกจากลิฟต์ หญิงสาวก็วิ่งตรงไปยังบริษัทที่ตนจะมาสัมภาษณ์ทันที หนึ่งนุชเผลอไปดันประตูกระจกด้านหน้าออฟฟิศแต่มันเปิดไม่ออกจึงเพิ่งคิดได้ว่าที่นี่จะใช้ระบบแตะบัตรพนักงานที่เครื่องสแกนด้านหน้าในการเปิดประตู เธอพยายามมองหาคนที่อยู่ด้านใน แต่ดูเหมือนพนักงานสาวที่ทำหน้าที่เป็นประชาสัมพันธ์ด้านหน้าจะยังไม่ขึ้นมาจากพักกลางวัน“ตายแล้ว...ทำไงดีเนี่ย” หนึ่งนุชแทบอยากร้องไห้อยู่ตรงนั้น ถ้าไม่ได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน“น้อง...หนึ่งนุชใช่ไหม เพื่อนยายรัญน่ะ”แค่ได้ยินเสียงเขาเรียกชื่อตนเอง หัวใจก็เต้นกระหน่ำจนแทบหายใจไม่ทัน หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียง จึงรู้ว่าเสียงที่เธอได้ยินนั้นเป็นเขาไม่ผิดแน่...ทินภัทร“สะ...สวัสดีค่ะ คุณภัทร”หญิงสาวยกมือไหว้ เขายิ้มบาง ๆ ในหน้าพลางยกมือขึ้นรับไหว้ ก่อนจะเอากระเป๋าสตางค์ของตนเองแตะที่เครื่องสแกนเพื่อเปิดประตู เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อก เขาก็ดันบานประตูเปิดออกกว้างแล้วผายมือให้เธอเดินเข้าไปก่อน“ขอบคุณค่ะ” หนึ่งนุชเดินเข้าไปด้านในด้วยหัวใจพอง
วันต่อมา วิรัญดาตื่นแต่เช้าเพื่อลงมาเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำขนม เมื่อเดินเข้าไปในครัว เห็นมารดากำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารจึงอดไปชะโงกมองสิ่งที่อยู่ในหม้อไม่ได้“เช้านี้ทำอะไรกินคะคุณแม่”มารดาของเธอชอบทำอาหารมาก โดยส่วนใหญ่แล้วจะลงครัวเองทุกครั้ง โดยมีน้าวันดีกับเด็กสาวชื่ออ้อย แม่บ้านแบบเช้าไปเย็นกลับมาเป็นลูกมืออยู่ช่วย“ข้าวต้มปลาจ้ะ” วิยดาตอบโดยไม่ได้หันมองบุตรสาวเพราะกำลังหย่อนชิ้นปลาลงไปในหม้อที่กำลังเดือด“แค่ได้กลิ่นก็หิวแล้วค่ะคุณแม่ ห้อมหอม”หญิงสาวหลับตาแล้วสูดเอากลิ่นข้าวต้มเข้าเต็มปอด ท้องร้องขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นอาหาร มือคลำท้องตนเองป้อย ๆ ก่อนจะเดินไปหานมสดจากตู้เย็นมาดื่มรองท้อง“หาอะไรรองท้องไปก่อนลูก ไว้แม่ทำเสร็จแล้วจะให้เจ้าอ้อยไปเรียก”ผู้เป็นมารดาหันไปบอกซึ่งวิรัญดาก็จัดการเทนมใส่แก้วดื่มเองแล้วเรียบร้อย จึงไม่ค่อยห่วงอะไรนักเป็นเพราะตนกับสามีสอนลูกทุกคนให้รู้จักช่วยเหลือตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร ลูกสาวลูกชายทั้งสองคนจึงไม่ได้เป็
บิดายังคงถามต่อ เห็นสีหน้าลิงโลดของบุตรสาวเมื่อครู่หม่นลงเล็กน้อยเพราะความไม่แน่ใจแล้วก็อดเตือนสติไม่ได้“รัญ โลกแห่งการทำงานน่ะมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดหรอกนะลูก อย่าไปคาดหวังมากนัก เพราะหากไม่ได้ขึ้นมาแล้วเราจะพานหมดกำลังใจ ไม่ยอมไปสมัครที่อื่นซะเปล่า”“ไม่ได้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่คะคุณ ให้ไปทำงานที่บริษัทเราสิ จะไปเป็นลูกน้องเขาทำไมกัน”วิยดาอดแย้งขึ้นมาไม่ได้ ธุรกิจส่งออกผ้าไหมของครอบครัวนั้นไม่ถือว่าเล็กอะไรเลย แต่บุตรสาวกลับไม่ยอมมาช่วยกันทำ“โธ่...คุณแม่ขา รัญอยากหาประสบการณ์ในโลกของการทำงานก่อนนี่คะ เอาไว้ได้ประสบการณ์แน่น ๆ แล้วรัญจะไปช่วยพี่ภัทรทำงานแน่นอนค่ะ รับรองได้” วิรัญดายิ้มกว้างอย่างประจบ ผู้เป็นแม่ได้แต่ตวัดค้อนใส่“ฮึ! ให้มันจริงเถอะย่ะ ไม่ใช่ว่าพอมีประสบการณ์แล้วก็มาขอเงินไปเปิดร้านเบเกอรี่ล่ะ”วิรัญดาสะดุ้งเล็กน้อยที่มารดารู้ทัน หญิงสาวจึงรีบหลบฉากออกไปจากห้องนี้ก่อนที่จะโดนหว่านล้อมให้ไปทำงานที่บริษัทอีกครั้ง“รัญไปหาพี่ภัทรก่อนดีกว่า”พูดจบเจ้าตัวก็เผ่นแผล็วออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้คนสูงวัยมองตามไปพร้อมกับส่ายหน้าทั้งรอยยิ้ม โดยเฉพาะบิดาที่กล่าวออกมาอย่า
เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้า วิรัญดาเดินไปยังร้านที่นัดกับเพื่อนไว้อย่างคุ้นเคย ตากลมโตกวาดมองหาเพื่อนสาวจนเจอเป้าหมายแล้วจึงสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรีบเร่ง“หนึ่ง! ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟังล่ะ”น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของคนที่เพิ่งมาถึง ทำให้หนึ่งนุชเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ที่อยู่ในมือแล้วเลิกคิ้วขึ้น อันเป็นสัญญาณบอกเพื่อนว่าให้เล่าต่อได้“เสียงมาก่อนตัวอีกนะยายรัญ” หนึ่งนุชยกมือเรียกพนักงานเพื่อสั่งอาหาร ในขณะที่วิรัญดาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“ฉันเจอชายในฝันแล้วละหนึ่ง”วิรัญดาไม่พูดพล่ามทำเพลง เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนสาวฟังทันทีไม่เว้นแม้แต่เรื่องเคล็ดลับต่าง ๆ ที่ทำเมื่อช่วงเช้าทั้งตอนตื่นนอน และก่อนออกจากบ้าน“แกนี่ก็บ้าเรื่องเคล็ดลับอะไรนั่นไม่หายเลยนะยายรัญ จนป่านนี้แล้ว”หนึ่งนุชแกล้งแซวเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก ด้วยรู้ว่าวิรัญดานั้นคลั่งไคล้เคล็ดลับเกี่ยวกับความรัก รวมไปถึงเรื่องดวงความรักแบบญี่ปุ่นมากขนาดไหน“แต่มันก็ได้ผลนะหนึ่ง แกก็เห็นนี่นา ดูอย่างวันนี้สิฉันภาวนาขอให้เจอชายในฝันก็เจอปุ๊บปั๊บเลย เหลืออีกแค่เรื่องเดียวก็คือโชคดีเรื่องงาน อันนี้ก็ต้องรอดูแล้วละว่าจะได้ผล







