Mag-log inเสียงทุ้มที่หลุดออกมาจากปากของคนที่กินตำแหน่งประธานบริหาร ทำให้วิรัญดาต้องแอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าของเขาทันที เพราะเสียงที่ได้ยินฟังดูหนุ่มมาก ทั้งที่เธอประมาณอายุจากตำแหน่งของเขาว่าน่าจะเกินห้าสิบปีขึ้นไป แต่น่าเสียดายที่กองแฟ้มซึ่งวางสุมซ้อนทับกันจนสูงท่วมศีรษะอยู่ข้างโต๊ะของเขานั้นบดบังใบหน้าที่อยากเห็นจนสิ้น เธอจึงผินหน้ากลับมามองโต๊ะตรงหน้าตามเดิม แล้วนั่งทบทวนคำถามคำตอบเกี่ยวกับการสัมภาษณ์งานที่เธอจำมาจากอินเทอร์เน็ต
ไม่นานนักร่างสูงโปร่งของผู้เป็นเจ้าของห้องก็เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามกับหญิงสาว วิรัญดารีบนั่งหลังตรงทันทีตั้งแต่เห็นเงาของผู้สัมภาษณ์ลุกขึ้นและกำลังเดินมา
“คุณวิรัญดา มุตตินานนท์นะครับ”
น้ำเสียงเป็นการเป็นงานของเขาทำให้วิรัญดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย เพราะเริ่มรู้แล้วว่าการสัมภาษณ์กำลังจะเริ่มต้นขึ้น จากที่อ่านเคล็ดลับ และข้อควรปฏิบัติเวลามาสัมภาษณ์งานจากเว็บหางานชื่อดัง ทำให้เธอรู้ว่าไม่ควรก้มหน้า หรือหลบตาคนสัมภาษณ์อย่างเด็ดขาด
ทว่าทันทีที่ได้เห็นใบหน้าของคนสัมภาษณ์ชัดเต็มสองตา หญิงสาวก็ถึงกับอ้าปากค้างจนเผลอมองเขานิ่ง
เธอเจอแล้ว...ชายในฝัน
“อะแฮ่ม!”
ต้นตระกูลทำทีเป็นกระแอมเสียงดังเพื่อเรียกสติของหญิงสาวตรงหน้า เขาจะไม่อะไรเลย หากเธอนั่งมองเหม่อไปเรื่อยเปื่อยจนเหมือนกำลังจ้องเขา แต่นี่เธอกลับทำตาชวนฝันราวกับเขาเป็นอาหารตาของเธอไปเสียได้
“คะ! เอ่อ... ค่ะ วิรัญดา มุตตินานนท์ค่ะ”
วิรัญดารู้ตัวว่าเผลอเสียมารยาทกับชายหนุ่มที่มีฐานะเป็นถึงประธานบริหาร และเป็นคนชี้เป็นชี้ตายหน้าที่การงานของเธอในวันนี้ หญิงสาวจึงรีบยกมือไหว้แล้วหลุบตาลงต่ำมองแค่ปกเสื้อของเขา ทั้งที่ตอนนี้รู้สึกว่าใบหน้าร้อนวูบวาบไปหมด
ชายหนุ่มลอบยิ้มโดยอาศัยเอกสารสมัครงานของเธอปิดบังใบหน้าไว้เมื่อเห็นอากัปกิริยาของหญิงสาว ก่อนจะลดมือลงเมื่อปรับสีหน้าได้เป็นปกติ
“เพิ่งเรียนจบ ยังไม่เคยทำงานที่ไหนเลยใช่ไหมครับ”
“ใช่ค่ะ แล้วก็เพิ่งมาสัมภาษณ์ที่นี่ที่แรกเลย”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ยปากถาม
“แปลว่าเพิ่งมีที่นี่เรียกไปที่เดียว หรือว่าเพิ่งมาสมัครที่นี่ที่เดียว”
“สมัครไว้หลายที่ค่ะ มีเรียกให้ไปสัมภาษณ์อยู่เหมือนกัน แต่ที่นี่เรียกก่อนที่อื่น ก็เลยมาที่นี่ก่อนตามลำดับ”
“ทำไมถึงอยากทำงานที่นี่” ชายหนุ่มยิงคำถามที่เขามักใช้ถามคนที่มาสมัครงานที่นี่ทุกคน
เพราะมีชายในฝันอย่างพี่อยู่ที่นี่ไงคะ...
หญิงสาวตอบคำถามนั้นคนเดียวในใจ แต่สิ่งที่พูดออกไปเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงของนักศึกษาที่เพิ่งจบใหม่อย่างเธอล้วน ๆ
“เพราะอยากทำงานค่ะ อยากได้งานทำเป็นหลักแหล่งในบริษัทที่น่าเชื่อถือและมั่นคง เด็กจบใหม่ส่วนใหญ่จะหางานยากมากเพราะไม่มีประสบการณ์การทำงานมาเลย บริษัทจึงมักไม่ค่อยรับคนจบใหม่เข้าทำงานสักเท่าไร แต่ถ้าที่นี่จะให้โอกาส ดิฉันก็สัญญาว่าจะเรียนรู้งานให้เร็วที่สุด และตั้งใจทำงานให้มากที่สุดค่ะ”
พูดจบวิรัญดาก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างประจบอวดลักยิ้มบุ๋มที่ข้างแก้ม ในใจภาวนาให้ชายหนุ่มตรงหน้าเห็นความตั้งใจจริงของเธอที่อยากมาทำงานที่นี่ จนอนุมัติให้เธอผ่านการสัมภาษณ์ครั้งนี้เร็ว ๆ
เด็กคนนี้น่ารักดีแฮะ...
ต้นตระกูลยิ้มตอบพลางมองลักยิ้มที่สองข้างแก้มอย่างเอ็นดู สาวน้อยคนนี้ทำให้เขานึกไปถึงต้องตา น้องสาวคนสุดท้อง จำได้ว่าตอนที่เจ้าตัวเรียนจบมาใหม่ ๆ ก็ไฟแรงอย่างนี้เหมือนกัน ท่าทางของหญิงสาวตรงหน้าคงอยากได้งานทำจริง ๆ และเขาเองก็ยอมรับว่าถูกใจบุคลิกภาพของเธอไม่น้อย
การพูดจาตอบโต้ฉะฉาน ท่าทางเฉลียวฉลาดที่เจ้าตัวแสดงออกมานั้นทำให้ชายหนุ่มใช้ปากกาเขียนอะไรบางอย่างลงไปในใบสมัครโดยที่หญิงสาวไม่ทันได้เห็น
จากนั้นต้นตระกูลก็ซักถามออกไปหลายประโยค ไม่ว่าจะเป็นทัศนคติในการทำงาน ความรู้ความสามารถ กิจกรรมที่เคยทำสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตลอดจนช่วงที่เธอฝึกงานในบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง
“เอาล่ะ ผมจะให้คนติดต่อไปอีกทีนะ หวังว่าเราคงได้ร่วมงานกัน”
ต้นตระกูลยืนขึ้น ทำให้วิรัญดาต้องเผลอมองเขาด้วยความชื่นชมอีกครั้ง
ร่างสูงสง่าของเขากับกางเกงสแล็กแบบพอดีตัว และเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนขึ้นไปถึงข้อศอก อาจจะดูไม่ค่อยเรียบร้อยนักในสายตาของคนอื่นที่คิดว่าประธานบริหารน่าจะต้องใส่สูทผูกเนคไทเพื่อให้สมกับตำแหน่ง แต่สำหรับเธอแล้ว เขาแต่งแค่นี้ก็ดูดีอย่างเหลือเชื่อ
อีกทั้งบริษัทนี้เป็นบริษัทออกแบบและรับสร้างบ้าน พนักงานส่วนใหญ่จึงมักจะแต่งตัวตามใจฉันกันอยู่แล้ว โดยเฉพาะพวกสถาปนิกและอินทีเรียจากที่เห็นตอนเดินเข้ามาเมื่อครู่
“ขอบคุณนะคะที่โทร. เรียกมาสัมภาษณ์”
วิรัญดากระพุ่มมือไหว้อีกครั้งพร้อมกับยิ้มแบบที่เธอถนัด มันไม่ใช่การอ่อย แต่มันเป็นการสร้างความเอื้อเอ็นดูให้เกิดขึ้นกับใครก็ตามที่ได้พบ
แต่ไหนแต่ไรมาพวกผู้ใหญ่หรือบรรดาญาติสนิทมักแพ้ทางรอยยิ้มประจบประแจงของเธอแทบทุกราย...และเธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคนตรงหน้าจะแพ้รอยยิ้มของเธอเช่นกัน
ต้นตระกูลรับไหว้พร้อมกับคลี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินไปเปิดประตูให้อย่างที่สุภาพบุรุษพึงกระทำ เมื่อเธอเดินออกไปแล้วเขาจึงปิดประตูลงตามเดิม จากนั้นก็เอาเอกสารสมัครงานของวิรัญดามาพิจารณาดูอีกครั้ง
วิรัญดาเดินออกจากบริษัทด้วยหัวใจพองฟู เธอเดินยิ้มกริ่มอยู่เพียงลำพังเมื่อคิดถึงชายหนุ่มที่ทำการสัมภาษณ์เมื่อครู่ เคล็ดลับจุ่มหน้าในกลีบดอกไม้นั้นให้ผลดีเกินคาด ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้เจอชายในฝันรวดเร็วขนาดนี้
ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ หน้าตาดีไม่พอ หุ่นยังเท่อีกด้วย บุคลิกก็ดูเป็นผู้นำจนน่าหลงใหล นอกเหนือไปกว่านั้นแววตาของเขาช่างแสนอบอุ่น ยิ้มก็สวย เสียงก็เพราะ เวลาพูดแต่ละครั้งฟังดูมีจังหวะจะโคนในการพูดจนคนฟังอย่างเธอแทบเคลิ้มตาม
เขาเพอร์เฟกต์!
วิรัญดาสรุปกับตัวเองสั้น ๆ ระหว่างที่เดินไปสถานีรถไฟฟ้าที่อยู่ไม่ไกลกันนักเพื่อไปห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง เธอมีนัดกับหนึ่งนุช เพื่อนสาวคนสนิทที่นั่น การสัมภาษณ์งานที่เพิ่งผ่านพ้นไปคงไม่แคล้วต้องเป็นหัวข้อสนทนาระหว่างเธอกับเพื่อนสนิทเป็นแน่ โดยเฉพาะเรื่องชายหนุ่มคนนั้น...ชายในฝันของเธอ
หญิงสาวผินใบหน้ากลับมาที่เดิม เพราะยิ่งมองก็ยิ่งอดขำตนเองไม่ได้ ยังไม่ทันได้เริ่มต้นอะไรก็อกหักเสียแล้วระหว่างที่นั่งรอ อยู่ดี ๆ ก็มีร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งพรวดพราดออกมาจากออฟฟิศ ส่งผลให้วิรัญดาสะดุ้งขึ้นสุดตัว เธอหันไปมองแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มคนนี้ชัด ๆ เพราะรู้สึกว่าเค้าหน้าของเขาคล้ายกันกับต้นตระกูล ว่าที่เจ้านายของเธอ แต่ผู้ชายคนนี้ผิวคล้ำกว่าเล็กน้อย ใบหน้าดูคมเข้มด้วยไรเคราบาง ๆ และแววตาดูดุกว่าต้นตระกูล แต่รูปร่างนั้นสูงใหญ่พอกัน ซึ่งหากยืนหันหลังก็อาจจะมีการทักผิดเกิดขึ้นได้ และการแต่งตัวของเขาออกแนวเซอร์กว่าเจ้านายของเธอพอสมควร“มาติดต่ออะไรครับ”ต่อตระการมองหน้าหญิงสาวที่กำลังมองเขาตาโตเหมือนประเมินอะไรบางอย่าง จึงคิดว่าอาจเป็นลูกค้าที่มาติดต่องานของบริษัท“อ๊ะ...เอ่อ คือว่ามาสัมภาษณ์งานรอบสองค่ะ ตำแหน่งเออี”วิรัญดาได้สติจึงรีบตอบเขาไป เห็นเขาพยักหน้าขึ้นลงไปมาเหมือนเข้าใจแล้วพูดขึ้นว่า“งั้นรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเรียกต้นเขาให้ อ้าวนั่นไง เดินมาพอดี”พูดจบเขาก็
หนึ่งนุชใจหายวาบ ลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อวานหลังจากที่เธอซื้อของให้เขาเสร็จแล้ว เธอก็แวะส่งที่ไปรษณีย์แถวบ้านทันทีเพราะเห็นมันยังไม่ปิดบริการโดยใช้วิธีการส่งแบบด่วนพิเศษ และเธอก็มัวแต่ตื่นเต้นที่จะได้มาทำงานที่นี่จนลืมไปว่าวันนี้พัสดุน่าจะมาถึงพอดีเห็นหน้าเขาตอนมองกล่องพัสดุแล้วก็อดขำไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าแสดงสีหน้าออกไป ทำได้เต็มที่แค่เม้มปากกลั้นยิ้มแล้วทำทีเป็นเมินมองไปทางอื่น“เดี๋ยวพาน้องเขาไปแนะนำให้แต่ละแผนกรู้จักด้วยนะ น้องเขาจะมาเริ่มงานพรุ่งนี้ที่ฝ่ายโฆษณา”ทินภัทรเงยหน้าพูดกับเลขาฯ ก่อนจะหันมาทันได้เห็นประกายตาแปลก ๆ จากหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตอนที่เธอมองกล่องพัสดุปริศนา แต่เขาก็ต้องปัดความสงสัยนั้นทิ้งไปเมื่อเลขาฯ สาวรับคำสั่งแล้วชักชวนให้พนักงานใหม่ไปทำความรู้จักกับพนักงานคนอื่นหนึ่งนุชไหว้ลาทินภัทร ก่อนจะลุกเดินตามเจนจิราออกไป ทิ้งความสงสัยไว้ให้กับชายหนุ่มเจ้าของห้องที่ยังคงมองกล่องพัสดุใบนั้นไม่วางตาNN…081xxxxxxxเขานึกถึงของขวัญที่ลงชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของผู้ส่งแบบนี้เมื่อสองครั้งก่อน ตอนวันปีใหม่และวัน
เมื่อออกจากลิฟต์ หญิงสาวก็วิ่งตรงไปยังบริษัทที่ตนจะมาสัมภาษณ์ทันที หนึ่งนุชเผลอไปดันประตูกระจกด้านหน้าออฟฟิศแต่มันเปิดไม่ออกจึงเพิ่งคิดได้ว่าที่นี่จะใช้ระบบแตะบัตรพนักงานที่เครื่องสแกนด้านหน้าในการเปิดประตู เธอพยายามมองหาคนที่อยู่ด้านใน แต่ดูเหมือนพนักงานสาวที่ทำหน้าที่เป็นประชาสัมพันธ์ด้านหน้าจะยังไม่ขึ้นมาจากพักกลางวัน“ตายแล้ว...ทำไงดีเนี่ย” หนึ่งนุชแทบอยากร้องไห้อยู่ตรงนั้น ถ้าไม่ได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน“น้อง...หนึ่งนุชใช่ไหม เพื่อนยายรัญน่ะ”แค่ได้ยินเสียงเขาเรียกชื่อตนเอง หัวใจก็เต้นกระหน่ำจนแทบหายใจไม่ทัน หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียง จึงรู้ว่าเสียงที่เธอได้ยินนั้นเป็นเขาไม่ผิดแน่...ทินภัทร“สะ...สวัสดีค่ะ คุณภัทร”หญิงสาวยกมือไหว้ เขายิ้มบาง ๆ ในหน้าพลางยกมือขึ้นรับไหว้ ก่อนจะเอากระเป๋าสตางค์ของตนเองแตะที่เครื่องสแกนเพื่อเปิดประตู เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อก เขาก็ดันบานประตูเปิดออกกว้างแล้วผายมือให้เธอเดินเข้าไปก่อน“ขอบคุณค่ะ” หนึ่งนุชเดินเข้าไปด้านในด้วยหัวใจพอง
วันต่อมา วิรัญดาตื่นแต่เช้าเพื่อลงมาเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำขนม เมื่อเดินเข้าไปในครัว เห็นมารดากำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารจึงอดไปชะโงกมองสิ่งที่อยู่ในหม้อไม่ได้“เช้านี้ทำอะไรกินคะคุณแม่”มารดาของเธอชอบทำอาหารมาก โดยส่วนใหญ่แล้วจะลงครัวเองทุกครั้ง โดยมีน้าวันดีกับเด็กสาวชื่ออ้อย แม่บ้านแบบเช้าไปเย็นกลับมาเป็นลูกมืออยู่ช่วย“ข้าวต้มปลาจ้ะ” วิยดาตอบโดยไม่ได้หันมองบุตรสาวเพราะกำลังหย่อนชิ้นปลาลงไปในหม้อที่กำลังเดือด“แค่ได้กลิ่นก็หิวแล้วค่ะคุณแม่ ห้อมหอม”หญิงสาวหลับตาแล้วสูดเอากลิ่นข้าวต้มเข้าเต็มปอด ท้องร้องขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นอาหาร มือคลำท้องตนเองป้อย ๆ ก่อนจะเดินไปหานมสดจากตู้เย็นมาดื่มรองท้อง“หาอะไรรองท้องไปก่อนลูก ไว้แม่ทำเสร็จแล้วจะให้เจ้าอ้อยไปเรียก”ผู้เป็นมารดาหันไปบอกซึ่งวิรัญดาก็จัดการเทนมใส่แก้วดื่มเองแล้วเรียบร้อย จึงไม่ค่อยห่วงอะไรนักเป็นเพราะตนกับสามีสอนลูกทุกคนให้รู้จักช่วยเหลือตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร ลูกสาวลูกชายทั้งสองคนจึงไม่ได้เป็
บิดายังคงถามต่อ เห็นสีหน้าลิงโลดของบุตรสาวเมื่อครู่หม่นลงเล็กน้อยเพราะความไม่แน่ใจแล้วก็อดเตือนสติไม่ได้“รัญ โลกแห่งการทำงานน่ะมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดหรอกนะลูก อย่าไปคาดหวังมากนัก เพราะหากไม่ได้ขึ้นมาแล้วเราจะพานหมดกำลังใจ ไม่ยอมไปสมัครที่อื่นซะเปล่า”“ไม่ได้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่คะคุณ ให้ไปทำงานที่บริษัทเราสิ จะไปเป็นลูกน้องเขาทำไมกัน”วิยดาอดแย้งขึ้นมาไม่ได้ ธุรกิจส่งออกผ้าไหมของครอบครัวนั้นไม่ถือว่าเล็กอะไรเลย แต่บุตรสาวกลับไม่ยอมมาช่วยกันทำ“โธ่...คุณแม่ขา รัญอยากหาประสบการณ์ในโลกของการทำงานก่อนนี่คะ เอาไว้ได้ประสบการณ์แน่น ๆ แล้วรัญจะไปช่วยพี่ภัทรทำงานแน่นอนค่ะ รับรองได้” วิรัญดายิ้มกว้างอย่างประจบ ผู้เป็นแม่ได้แต่ตวัดค้อนใส่“ฮึ! ให้มันจริงเถอะย่ะ ไม่ใช่ว่าพอมีประสบการณ์แล้วก็มาขอเงินไปเปิดร้านเบเกอรี่ล่ะ”วิรัญดาสะดุ้งเล็กน้อยที่มารดารู้ทัน หญิงสาวจึงรีบหลบฉากออกไปจากห้องนี้ก่อนที่จะโดนหว่านล้อมให้ไปทำงานที่บริษัทอีกครั้ง“รัญไปหาพี่ภัทรก่อนดีกว่า”พูดจบเจ้าตัวก็เผ่นแผล็วออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้คนสูงวัยมองตามไปพร้อมกับส่ายหน้าทั้งรอยยิ้ม โดยเฉพาะบิดาที่กล่าวออกมาอย่า
เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้า วิรัญดาเดินไปยังร้านที่นัดกับเพื่อนไว้อย่างคุ้นเคย ตากลมโตกวาดมองหาเพื่อนสาวจนเจอเป้าหมายแล้วจึงสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรีบเร่ง“หนึ่ง! ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟังล่ะ”น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของคนที่เพิ่งมาถึง ทำให้หนึ่งนุชเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ที่อยู่ในมือแล้วเลิกคิ้วขึ้น อันเป็นสัญญาณบอกเพื่อนว่าให้เล่าต่อได้“เสียงมาก่อนตัวอีกนะยายรัญ” หนึ่งนุชยกมือเรียกพนักงานเพื่อสั่งอาหาร ในขณะที่วิรัญดาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“ฉันเจอชายในฝันแล้วละหนึ่ง”วิรัญดาไม่พูดพล่ามทำเพลง เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนสาวฟังทันทีไม่เว้นแม้แต่เรื่องเคล็ดลับต่าง ๆ ที่ทำเมื่อช่วงเช้าทั้งตอนตื่นนอน และก่อนออกจากบ้าน“แกนี่ก็บ้าเรื่องเคล็ดลับอะไรนั่นไม่หายเลยนะยายรัญ จนป่านนี้แล้ว”หนึ่งนุชแกล้งแซวเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก ด้วยรู้ว่าวิรัญดานั้นคลั่งไคล้เคล็ดลับเกี่ยวกับความรัก รวมไปถึงเรื่องดวงความรักแบบญี่ปุ่นมากขนาดไหน“แต่มันก็ได้ผลนะหนึ่ง แกก็เห็นนี่นา ดูอย่างวันนี้สิฉันภาวนาขอให้เจอชายในฝันก็เจอปุ๊บปั๊บเลย เหลืออีกแค่เรื่องเดียวก็คือโชคดีเรื่องงาน อันนี้ก็ต้องรอดูแล้วละว่าจะได้ผล







