Mag-log inเมื่อออกจากลิฟต์ หญิงสาวก็วิ่งตรงไปยังบริษัทที่ตนจะมาสัมภาษณ์ทันที หนึ่งนุชเผลอไปดันประตูกระจกด้านหน้าออฟฟิศแต่มันเปิดไม่ออกจึงเพิ่งคิดได้ว่าที่นี่จะใช้ระบบแตะบัตรพนักงานที่เครื่องสแกนด้านหน้าในการเปิดประตู เธอพยายามมองหาคนที่อยู่ด้านใน แต่ดูเหมือนพนักงานสาวที่ทำหน้าที่เป็นประชาสัมพันธ์ด้านหน้าจะยังไม่ขึ้นมาจากพักกลางวัน
“ตายแล้ว...ทำไงดีเนี่ย” หนึ่งนุชแทบอยากร้องไห้อยู่ตรงนั้น ถ้าไม่ได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน
“น้อง...หนึ่งนุชใช่ไหม เพื่อนยายรัญน่ะ”
แค่ได้ยินเสียงเขาเรียกชื่อตนเอง หัวใจก็เต้นกระหน่ำจนแทบหายใจไม่ทัน หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียง จึงรู้ว่าเสียงที่เธอได้ยินนั้นเป็นเขาไม่ผิดแน่...ทินภัทร
“สะ...สวัสดีค่ะ คุณภัทร”
หญิงสาวยกมือไหว้ เขายิ้มบาง ๆ ในหน้าพลางยกมือขึ้นรับไหว้ ก่อนจะเอากระเป๋าสตางค์ของตนเองแตะที่เครื่องสแกนเพื่อเปิดประตู เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อก เขาก็ดันบานประตูเปิดออกกว้างแล้วผายมือให้เธอเดินเข้าไปก่อน
“ขอบคุณค่ะ” หนึ่งนุชเดินเข้าไปด้านในด้วยหัวใจพองฟู
...เขาเปิดประตูให้เธอด้วย...
“เดี๋ยวตามพี่มานี่”
ทินภัทรเดินนำหนึ่งนุชไปยังห้องทำงานของตนเอง ในขณะที่หนึ่งนุชรู้สึกเหมือนเท้าลอยไม่ติดพื้นเพียงแค่ได้ยินเขาแทนตัวเองว่า “พี่” กับเธอ
“พี่ว่าเรามาคุยกันก่อนดีกว่า จะได้รู้ว่าหนึ่งน่าจะเหมาะกับตำแหน่งอะไร” เขาพูดขึ้นทันทีที่ประตูห้องปิดลง ชายหนุ่มเดินไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ หนึ่งนุชเดินไปนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพร้อมกับตั้งสติจดจ่ออยู่แค่คำพูดของเขาเท่านั้น พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่ไขว้เขวไปกับอารมณ์ความรู้สึกลึกซึ้งที่ตนเองมีให้เขาอย่างเต็มหัวใจ
วิรัญดานอนคว่ำอยู่บนเตียง ตรงหน้ามีหนังสือขนาดกะทัดรัดกางอยู่ ข้างตัวมีเสื้อผ้ากองระเกะระกะเพราะเจ้าตัวเพิ่งจะลองชุดสำหรับใส่ไปทำงานเมื่อสักครู่ก่อนจะมานอนอ่านหนังสือ “เคล็ดลับโชคดีเรื่องความรักแบบญี่ปุ่น”
หญิงสาวพลิกเปิดไปเปิดมาอยู่อย่างนั้นเพราะไม่รู้จะเลือกหยิบข้อไหนมาใช้ดี พรุ่งนี้ต้องเข้าไปสัมภาษณ์อีกครั้ง เธอจึงต้องพยายามหาเคล็ดลับความรักที่เหมาะกับสถานการณ์ในวันพรุ่งนี้ให้มากที่สุด
“เอ๊ะ! ยางลบ... จริงสิ” วิรัญดาเด้งตัวขึ้นนั่งหลังตรงพลางอ่านเคล็ดลับข้อนั้นด้วยการออกเสียงไม่ดังนัก
“นำยางลบของคนที่ชอบมาเขียนชื่อของเขาไว้บนยางลบ จากนั้นให้ใช้จนหมดโดยไม่ให้คนอื่นได้สัมผัส จะสมหวังในรัก จะได้คบกัน”
อ่านจบแล้ววิรัญดาก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เท่าที่จำได้ และหาข้อมูลบริษัทของต้นตระกูลจากในอินเทอร์เน็ตมาเมื่อครู่ ทำให้เธอรู้ว่าเขาก็เป็นสถาปนิกคนหนึ่งเช่นกัน แม้สมัยนี้จะนิยมใช้โปรแกรมสำเร็จรูปในการออกแบบกันเสียส่วนใหญ่ แต่เธอก็เชื่อว่าต้องมีการร่างแบบด้วยดินสอในกระดาษเปล่ากันบ้างอยู่ดี และบนโต๊ะของเขาก็น่าจะมียางลบวางอยู่
“แล้วจะเอามาได้อย่างไรล่ะ ถ้าพี่เขานั่งเฝ้าโต๊ะอยู่อย่างนั้น เฮ้อ...”
ถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก สุดท้ายก็ส่ายศีรษะเลิกสนใจแล้วก้มลงดูหนังสือในมือต่อ จากนั้นก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“อ๊ะ! จริงสิ ต้องรีบโทร. ไปเปลี่ยนเวลาเรียนทำเบเกอรี่”
เพราะเธอได้งานแล้วคงไม่สามารถไปเรียนในวันธรรมดาได้ จึงต้องโทร. ไปขอเปลี่ยนรอบการเรียนเป็นวันเสาร์และอาทิตย์แทน ไหน ๆ ก็เสียเงินค่าเรียนไปแล้วเธอจึงไม่อยากทิ้งคอร์สเอาไว้เฉย ๆ อีกทั้งเธอก็ยังไม่รู้ว่าระหว่างที่ทดลองงานนั้นจะผ่านโปรหรือเปล่า อย่างน้อยถ้าไม่ผ่านโปรกับที่นี่ก็ยังมีความสามารถในด้านนี้มาประกอบอาชีพได้
“งั้นหนึ่งก็ทำในส่วนของแผนกโฆษณาไปก็แล้วกันนะ เพราะดูจากคณะที่เรียนก็จบมาทางด้านนี้ ตอนมาฝึกงานที่นี่ก็อยู่แผนกนั้นใช่ไหม”
ทินภัทรละสายตาออกมาจากใบหน้าสวยหวานของหญิงสาว เมื่อครู่ตอนที่ฟังเธอพรีเซนต์ตัวเอง เขาเผลอจ้องเธอนิ่ง สารภาพเลยว่าเธอพูดอะไรเอาไว้บ้างเขาไม่ทันได้ฟังเพราะมัวแต่มองหน้าสวย ๆ ของเธอเพลิน กว่าจะรู้ตัวว่าทำเสียมารยาทมาก เขาก็เห็นหน้าเธอแดงระเรื่อ พร้อมกับแววตาประหม่าขัดเขิน เขาจึงพูดในส่วนที่เขาจับใจความได้เมื่อครู่
“เอ่อ...ค่ะ แผนกเดิมก็ดีค่ะ”
หนึ่งนุชรู้สึกงงเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าจะให้เธออยู่ฝ่ายประสานงานทั่วไป หน้าที่หลักคือคอยอำนวยความสะดวกให้แผนกต่าง ๆ ทำงานร่วมกันได้ดียิ่งขึ้นโดยเฉพาะฝ่ายขายกับฝ่ายโฆษณา เช่นว่าข้อมูลสินค้าแต่ละตัวนั้นได้ลงโฆษณาในสื่อไหนบ้าง ดารานักแสดงคนดัง เซเลบคนไหนที่ใส่ชุดที่ทำจากผ้าไหมของบริษัท เธอก็ต้องรวบรวมข้อมูลเหล่านั้นไว้ให้ฝ่ายขายนำไปเสนอกับลูกค้ารายใหม่
แต่อยู่ดี ๆ เขาก็ให้เธอกลับไปทำที่แผนกโฆษณาตามเดิม ซึ่งคิดไปคิดมาก็ดีเหมือนกันเพราะเธอคุ้นเคยกับรุ่นพี่ในแผนกนั้นอยู่พอสมควรตั้งแต่สมัยที่มาฝึกงานอยู่บริษัทนี้
บริษัทนี้นอกจากจะทำธุรกิจเกี่ยวกับผ้าไหมจากทุกภาคแล้ว ยังต่อยอดไปเป็นกระเป๋า เข็มขัด เครื่องนอนที่ผลิตขึ้นจากผ้าไหมเหล่านี้อีกด้วย
หนึ่งนุชอดแปลกใจไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมวิรัญดาถึงไม่สนใจธุรกิจของบริษัทเอาเสียเลย
“เอ่อ...แล้วคุณภัทรจะให้หนึ่งมาเริ่มงานวันไหนคะ”
หนึ่งนุชเอ่ยปากถามเมื่อเห็นเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ประวัติการเรียนของเธอราวกับว่าเขากำลังอ่านมันทุกบรรทัด
“หนึ่งสะดวกวันไหนล่ะ พรุ่งนี้พร้อมไหม อ้อ...จริงสิ หนึ่งไม่ต้องเรียกพี่ว่าคุณภัทรหรอก เรียกพี่ภัทรเหมือนยายรัญนั่นแหละ ที่นี่เราไม่ได้เข้มงวดอะไรมากมาย เราก็เป็นเพื่อนยายรัญ เดี๋ยวเจ้าตัวดีจะมาหาว่าพี่เป็นคนเจ้ายศเจ้าอย่าง”
ทินภัทรพูดยิ้ม ๆ เมื่อนึกถึงน้องสาวตัวดี เพราะความรักที่มีต่อน้องสาวเป็นทุนเดิม ความเอ็นดูนั้นจึงถูกเผื่อแผ่มายังหนึ่งนุชด้วย
“พรุ่งนี้เลยก็ได้ค่ะพี่ภัทร” แค่ได้เรียกชื่อเขา หัวใจก็เต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่อยากจะเชื่อว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอจะได้เห็นหน้าเขาทุกวันแล้ว
ความดีใจฉายชัดออกมาจากแววตาคู่สวยจนชายหนุ่มเห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ หนึ่งนุชกับวิรัญดา น้องสาวของเขานั้นเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง ตรงที่รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าและแววตาจนหมด
“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ให้พี่เจนเขาพาไปแนะนำตัวกับแผนกอื่นก็แล้วกันนะ หรือว่ารู้จักกันหมดแล้ว”
“โดยส่วนใหญ่ก็รู้จักแล้วค่ะ แต่บางคนก็ยังไม่เคยคุยด้วย”
พนักงานที่นี่มีประมาณเกือบสามสิบคน ซึ่งถือว่าไม่เยอะนักหากเทียบกับบริษัทอื่น เพราะที่นี่เป็นสำนักงาน ส่วนโชว์รูมนั้นอยู่ชั้นล่างสุด และยังเป็นร้านค้าให้เลือกซื้อได้
“อืม เป็นงั้นก็ดี...เจน เดี๋ยวเข้ามาหาผมหน่อยนะ” ประโยคสุดท้ายทินภัทรกดอินเตอร์คอมเรียกเลขาฯ ส่วนตัว รอไม่นานนักหญิงสาวร่างเล็กแต่ดูคล่องแคล่วก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกล่องพัสดุไปรษณีย์ใบขนาดย่อม
“พัสดุค่ะ คุณภัทร” เจนจิราวางกล่องพัสดุลงบนโต๊ะ ทินภัทรเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยพร้อมกับหยิบกล่องเข้ามาดูใกล้ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่ออ่านชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของผู้ส่ง
หญิงสาวผินใบหน้ากลับมาที่เดิม เพราะยิ่งมองก็ยิ่งอดขำตนเองไม่ได้ ยังไม่ทันได้เริ่มต้นอะไรก็อกหักเสียแล้วระหว่างที่นั่งรอ อยู่ดี ๆ ก็มีร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งพรวดพราดออกมาจากออฟฟิศ ส่งผลให้วิรัญดาสะดุ้งขึ้นสุดตัว เธอหันไปมองแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มคนนี้ชัด ๆ เพราะรู้สึกว่าเค้าหน้าของเขาคล้ายกันกับต้นตระกูล ว่าที่เจ้านายของเธอ แต่ผู้ชายคนนี้ผิวคล้ำกว่าเล็กน้อย ใบหน้าดูคมเข้มด้วยไรเคราบาง ๆ และแววตาดูดุกว่าต้นตระกูล แต่รูปร่างนั้นสูงใหญ่พอกัน ซึ่งหากยืนหันหลังก็อาจจะมีการทักผิดเกิดขึ้นได้ และการแต่งตัวของเขาออกแนวเซอร์กว่าเจ้านายของเธอพอสมควร“มาติดต่ออะไรครับ”ต่อตระการมองหน้าหญิงสาวที่กำลังมองเขาตาโตเหมือนประเมินอะไรบางอย่าง จึงคิดว่าอาจเป็นลูกค้าที่มาติดต่องานของบริษัท“อ๊ะ...เอ่อ คือว่ามาสัมภาษณ์งานรอบสองค่ะ ตำแหน่งเออี”วิรัญดาได้สติจึงรีบตอบเขาไป เห็นเขาพยักหน้าขึ้นลงไปมาเหมือนเข้าใจแล้วพูดขึ้นว่า“งั้นรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเรียกต้นเขาให้ อ้าวนั่นไง เดินมาพอดี”พูดจบเขาก็
หนึ่งนุชใจหายวาบ ลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อวานหลังจากที่เธอซื้อของให้เขาเสร็จแล้ว เธอก็แวะส่งที่ไปรษณีย์แถวบ้านทันทีเพราะเห็นมันยังไม่ปิดบริการโดยใช้วิธีการส่งแบบด่วนพิเศษ และเธอก็มัวแต่ตื่นเต้นที่จะได้มาทำงานที่นี่จนลืมไปว่าวันนี้พัสดุน่าจะมาถึงพอดีเห็นหน้าเขาตอนมองกล่องพัสดุแล้วก็อดขำไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าแสดงสีหน้าออกไป ทำได้เต็มที่แค่เม้มปากกลั้นยิ้มแล้วทำทีเป็นเมินมองไปทางอื่น“เดี๋ยวพาน้องเขาไปแนะนำให้แต่ละแผนกรู้จักด้วยนะ น้องเขาจะมาเริ่มงานพรุ่งนี้ที่ฝ่ายโฆษณา”ทินภัทรเงยหน้าพูดกับเลขาฯ ก่อนจะหันมาทันได้เห็นประกายตาแปลก ๆ จากหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตอนที่เธอมองกล่องพัสดุปริศนา แต่เขาก็ต้องปัดความสงสัยนั้นทิ้งไปเมื่อเลขาฯ สาวรับคำสั่งแล้วชักชวนให้พนักงานใหม่ไปทำความรู้จักกับพนักงานคนอื่นหนึ่งนุชไหว้ลาทินภัทร ก่อนจะลุกเดินตามเจนจิราออกไป ทิ้งความสงสัยไว้ให้กับชายหนุ่มเจ้าของห้องที่ยังคงมองกล่องพัสดุใบนั้นไม่วางตาNN…081xxxxxxxเขานึกถึงของขวัญที่ลงชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของผู้ส่งแบบนี้เมื่อสองครั้งก่อน ตอนวันปีใหม่และวัน
เมื่อออกจากลิฟต์ หญิงสาวก็วิ่งตรงไปยังบริษัทที่ตนจะมาสัมภาษณ์ทันที หนึ่งนุชเผลอไปดันประตูกระจกด้านหน้าออฟฟิศแต่มันเปิดไม่ออกจึงเพิ่งคิดได้ว่าที่นี่จะใช้ระบบแตะบัตรพนักงานที่เครื่องสแกนด้านหน้าในการเปิดประตู เธอพยายามมองหาคนที่อยู่ด้านใน แต่ดูเหมือนพนักงานสาวที่ทำหน้าที่เป็นประชาสัมพันธ์ด้านหน้าจะยังไม่ขึ้นมาจากพักกลางวัน“ตายแล้ว...ทำไงดีเนี่ย” หนึ่งนุชแทบอยากร้องไห้อยู่ตรงนั้น ถ้าไม่ได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน“น้อง...หนึ่งนุชใช่ไหม เพื่อนยายรัญน่ะ”แค่ได้ยินเสียงเขาเรียกชื่อตนเอง หัวใจก็เต้นกระหน่ำจนแทบหายใจไม่ทัน หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียง จึงรู้ว่าเสียงที่เธอได้ยินนั้นเป็นเขาไม่ผิดแน่...ทินภัทร“สะ...สวัสดีค่ะ คุณภัทร”หญิงสาวยกมือไหว้ เขายิ้มบาง ๆ ในหน้าพลางยกมือขึ้นรับไหว้ ก่อนจะเอากระเป๋าสตางค์ของตนเองแตะที่เครื่องสแกนเพื่อเปิดประตู เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อก เขาก็ดันบานประตูเปิดออกกว้างแล้วผายมือให้เธอเดินเข้าไปก่อน“ขอบคุณค่ะ” หนึ่งนุชเดินเข้าไปด้านในด้วยหัวใจพอง
วันต่อมา วิรัญดาตื่นแต่เช้าเพื่อลงมาเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำขนม เมื่อเดินเข้าไปในครัว เห็นมารดากำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารจึงอดไปชะโงกมองสิ่งที่อยู่ในหม้อไม่ได้“เช้านี้ทำอะไรกินคะคุณแม่”มารดาของเธอชอบทำอาหารมาก โดยส่วนใหญ่แล้วจะลงครัวเองทุกครั้ง โดยมีน้าวันดีกับเด็กสาวชื่ออ้อย แม่บ้านแบบเช้าไปเย็นกลับมาเป็นลูกมืออยู่ช่วย“ข้าวต้มปลาจ้ะ” วิยดาตอบโดยไม่ได้หันมองบุตรสาวเพราะกำลังหย่อนชิ้นปลาลงไปในหม้อที่กำลังเดือด“แค่ได้กลิ่นก็หิวแล้วค่ะคุณแม่ ห้อมหอม”หญิงสาวหลับตาแล้วสูดเอากลิ่นข้าวต้มเข้าเต็มปอด ท้องร้องขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นอาหาร มือคลำท้องตนเองป้อย ๆ ก่อนจะเดินไปหานมสดจากตู้เย็นมาดื่มรองท้อง“หาอะไรรองท้องไปก่อนลูก ไว้แม่ทำเสร็จแล้วจะให้เจ้าอ้อยไปเรียก”ผู้เป็นมารดาหันไปบอกซึ่งวิรัญดาก็จัดการเทนมใส่แก้วดื่มเองแล้วเรียบร้อย จึงไม่ค่อยห่วงอะไรนักเป็นเพราะตนกับสามีสอนลูกทุกคนให้รู้จักช่วยเหลือตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร ลูกสาวลูกชายทั้งสองคนจึงไม่ได้เป็
บิดายังคงถามต่อ เห็นสีหน้าลิงโลดของบุตรสาวเมื่อครู่หม่นลงเล็กน้อยเพราะความไม่แน่ใจแล้วก็อดเตือนสติไม่ได้“รัญ โลกแห่งการทำงานน่ะมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดหรอกนะลูก อย่าไปคาดหวังมากนัก เพราะหากไม่ได้ขึ้นมาแล้วเราจะพานหมดกำลังใจ ไม่ยอมไปสมัครที่อื่นซะเปล่า”“ไม่ได้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่คะคุณ ให้ไปทำงานที่บริษัทเราสิ จะไปเป็นลูกน้องเขาทำไมกัน”วิยดาอดแย้งขึ้นมาไม่ได้ ธุรกิจส่งออกผ้าไหมของครอบครัวนั้นไม่ถือว่าเล็กอะไรเลย แต่บุตรสาวกลับไม่ยอมมาช่วยกันทำ“โธ่...คุณแม่ขา รัญอยากหาประสบการณ์ในโลกของการทำงานก่อนนี่คะ เอาไว้ได้ประสบการณ์แน่น ๆ แล้วรัญจะไปช่วยพี่ภัทรทำงานแน่นอนค่ะ รับรองได้” วิรัญดายิ้มกว้างอย่างประจบ ผู้เป็นแม่ได้แต่ตวัดค้อนใส่“ฮึ! ให้มันจริงเถอะย่ะ ไม่ใช่ว่าพอมีประสบการณ์แล้วก็มาขอเงินไปเปิดร้านเบเกอรี่ล่ะ”วิรัญดาสะดุ้งเล็กน้อยที่มารดารู้ทัน หญิงสาวจึงรีบหลบฉากออกไปจากห้องนี้ก่อนที่จะโดนหว่านล้อมให้ไปทำงานที่บริษัทอีกครั้ง“รัญไปหาพี่ภัทรก่อนดีกว่า”พูดจบเจ้าตัวก็เผ่นแผล็วออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้คนสูงวัยมองตามไปพร้อมกับส่ายหน้าทั้งรอยยิ้ม โดยเฉพาะบิดาที่กล่าวออกมาอย่า
เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้า วิรัญดาเดินไปยังร้านที่นัดกับเพื่อนไว้อย่างคุ้นเคย ตากลมโตกวาดมองหาเพื่อนสาวจนเจอเป้าหมายแล้วจึงสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรีบเร่ง“หนึ่ง! ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟังล่ะ”น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของคนที่เพิ่งมาถึง ทำให้หนึ่งนุชเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ที่อยู่ในมือแล้วเลิกคิ้วขึ้น อันเป็นสัญญาณบอกเพื่อนว่าให้เล่าต่อได้“เสียงมาก่อนตัวอีกนะยายรัญ” หนึ่งนุชยกมือเรียกพนักงานเพื่อสั่งอาหาร ในขณะที่วิรัญดาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“ฉันเจอชายในฝันแล้วละหนึ่ง”วิรัญดาไม่พูดพล่ามทำเพลง เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนสาวฟังทันทีไม่เว้นแม้แต่เรื่องเคล็ดลับต่าง ๆ ที่ทำเมื่อช่วงเช้าทั้งตอนตื่นนอน และก่อนออกจากบ้าน“แกนี่ก็บ้าเรื่องเคล็ดลับอะไรนั่นไม่หายเลยนะยายรัญ จนป่านนี้แล้ว”หนึ่งนุชแกล้งแซวเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก ด้วยรู้ว่าวิรัญดานั้นคลั่งไคล้เคล็ดลับเกี่ยวกับความรัก รวมไปถึงเรื่องดวงความรักแบบญี่ปุ่นมากขนาดไหน“แต่มันก็ได้ผลนะหนึ่ง แกก็เห็นนี่นา ดูอย่างวันนี้สิฉันภาวนาขอให้เจอชายในฝันก็เจอปุ๊บปั๊บเลย เหลืออีกแค่เรื่องเดียวก็คือโชคดีเรื่องงาน อันนี้ก็ต้องรอดูแล้วละว่าจะได้ผล


![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




