Mag-log inหญิงสาวผินใบหน้ากลับมาที่เดิม เพราะยิ่งมองก็ยิ่งอดขำตนเองไม่ได้ ยังไม่ทันได้เริ่มต้นอะไรก็อกหักเสียแล้ว
ระหว่างที่นั่งรอ อยู่ดี ๆ ก็มีร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งพรวดพราดออกมาจากออฟฟิศ ส่งผลให้วิรัญดาสะดุ้งขึ้นสุดตัว เธอหันไปมองแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มคนนี้ชัด ๆ เพราะรู้สึกว่าเค้าหน้าของเขาคล้ายกันกับต้นตระกูล ว่าที่เจ้านายของเธอ แต่ผู้ชายคนนี้ผิวคล้ำกว่าเล็กน้อย ใบหน้าดูคมเข้มด้วยไรเคราบาง ๆ และแววตาดูดุกว่าต้นตระกูล แต่รูปร่างนั้นสูงใหญ่พอกัน ซึ่งหากยืนหันหลังก็อาจจะมีการทักผิดเกิดขึ้นได้ และการแต่งตัวของเขาออกแนวเซอร์กว่าเจ้านายของเธอพอสมควร
“มาติดต่ออะไรครับ”
ต่อตระการมองหน้าหญิงสาวที่กำลังมองเขาตาโตเหมือนประเมินอะไรบางอย่าง จึงคิดว่าอาจเป็นลูกค้าที่มาติดต่องานของบริษัท
“อ๊ะ...เอ่อ คือว่ามาสัมภาษณ์งานรอบสองค่ะ ตำแหน่งเออี”
วิรัญดาได้สติจึงรีบตอบเขาไป เห็นเขาพยักหน้าขึ้นลงไปมาเหมือนเข้าใจแล้วพูดขึ้นว่า
“งั้นรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเรียกต้นเขาให้ อ้าวนั่นไง เดินมาพอดี”
พูดจบเขาก็ยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปที่สนามหญ้าข้างออฟฟิศตรงที่ต้นตระกูลยืนอยู่ วิรัญดามองตามไป เพราะเขาบอกว่าต้นตระกูลกำลังเดินมาทางนี้จึงทันได้เห็นอะไรดี ๆ ที่ทำเอาเธอถึงกับอึ้ง พร้อมกับก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่พองฟูเต้นกระหน่ำราวกับต้นไม้ที่ถูกชุบชีวิต
อ้าว...กรี๊ดดด!
หญิงสาวแอบร้องกรี๊ดอยู่ในใจด้วยความลิงโลดเมื่อเห็นผู้ชายคนเมื่อครู่ก้มลงไปหอมแก้มหญิงสาวที่กำลังอุ้มเด็กน้อยในอ้อมกอด นั่นก็หมายความว่าก่อนหน้านี้เธอเข้าใจผิดไปเอง ที่คิดว่าสองคนนั้นเป็นลูกกับภรรยาของคนที่ตนกำลังหมายปอง
“เชิญที่ห้องทำงานของผมเลยครับ”
ต้นตระกูลยิ้มให้เป็นการทักทายพร้อมกับยกมือขึ้นรับไหว้หญิงสาวที่กระพุ่มมือไหว้เขาอย่างน่ารัก จากนั้นจึงเดินนำไปยังห้องทำงานของตน
“ขอโทษทีนะครับที่ให้รอ เผอิญน้องชายผมเขามาจากเชียงใหม่เพิ่งลงเครื่องมาสด ๆ ร้อน ๆ ยังไม่ได้เข้าบ้านเลยเพราะรีบเอาเอกสารมาให้ผมน่ะ เอาล่ะ...ทีนี้มาคุยเรื่องของเรา...”
ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องก็ถูกเคาะขัดจังหวะขึ้น และถูกเปิดออกโดยผู้ชายที่เธอเพิ่งรู้เมื่อครู่ว่าคือน้องชายของผู้เป็นเจ้านาย
“ต้น ขอกุญแจรถนายหน่อยสิ เราจะขับไปส่งแก้วกับเจ้าก้านที่บ้านก่อนน่ะ แล้วเดี๋ยวจะขับกลับมาที่นี่อีกรอบ”
ต่อตระการเยี่ยมหน้าเข้ามาพูดเร็ว ๆ แล้วเปิดประตูค้างไว้ ต้นตระกูลจึงเปิดลิ้นชัก หยิบเอากุญแจรถเดินไปยื่นให้ถึงมือน้องชาย เมื่ออีกฝ่ายรับกุญแจไปแล้วก็ปิดประตูให้อย่างรู้หน้าที่ ต้นตระกูลจึงเดินกลับมาที่เดิม
“เฮ้ย! จริงสิ...เดี๋ยวน้องนั่งรออยู่ตรงนี้แป๊บนะ เดี๋ยวผมมา”
จู่ ๆ ต้นตระกูลก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบหันหลังกลับแล้วเดินออกจากห้องไปทันที วิรัญดาเดาว่าเขาน่าจะมีเรื่องด่วนหรือเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างจะบอกกับน้องชายกระมัง ถึงได้ผลุนผลันออกไปก่อนที่น้องชายของเขาจะขับรถไปเสียก่อน
พอได้อยู่คนเดียว วิรัญดาก็อดมองสำรวจไปรอบห้องไม่ได้ โต๊ะตัวยาวที่เคยใช้เป็นที่สัมภาษณ์เธอเมื่อวาน วันนี้กลับรกไปด้วยแผ่นกระดาษร่างแบบมากมายพร้อมกับหนังสือเล่มหนาหลายเล่มวางซ้อนกันอยู่ อีกด้านเป็นกระดาษสีขาววางระเกะระกะอยู่สามสี่แผ่น ในนั้นมีภาพร่างคร่าว ๆ ของบ้านชั้นเดียว หรือร้านอะไรสักอย่างหนึ่งเธอก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก รู้แต่ว่ามันเป็นภาพสเก็ตช์ด้วยดินสอ นอกจากนั้นก็มีดินสอไม้วางอยู่สามแท่ง ไม้บรรทัดเหล็ก และยางลบ
เอ๊ะ! ยางลบ...
ไวเท่าความคิด วิรัญดากระเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้ ปรี่เข้าไปที่โต๊ะตัวนั้นทันทีเพื่อมองให้แน่ใจว่าตาเธอไม่ฝาด และเมื่อเห็นว่ามันเป็นยางลบจริง ๆ จึงคว้ามันมาอยู่ในมือแล้วรีบกลับมานั่งที่เดิมอย่างรวดเร็ว
ตากลมโตคอยมองแต่ประตูสลับกับมองไปรอบห้องอีกครั้งเพราะเกรงว่าจะมีกล้องวงจรปิดติดไว้ เมื่อเห็นว่าไม่มีก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะหากห้องนี้มีกล้องวงจรปิดติดเอาไว้จริง เธอคงได้อับอายขายขี้หน้าไปทั่ว มาทำงานวันแรกก็ริอ่านเป็นโจรขโมยยางลบเสียแล้ว
หญิงสาวเปิดกระเป๋าสะพายแล้วรีบหย่อนยางลบก้อนนั้นลงไปก่อนที่เจ้าของของมันจะเข้ามาในห้อง เสร็จเรียบร้อยก็นั่งยิ้มกริ่มกับเรื่องไม่คาดคิดว่าเธอจะทำมันลงไปแล้ว เมื่อคืนเธอเพิ่งนั่งกลุ้มอยู่ว่าจะหาทางเอายางลบของเขามาได้อย่างไร คิดจนถอดใจเพราะไม่มีทางที่เธอจะหยิบของของเขามาได้ ไหนเลยจะคาดคิดว่าจู่ ๆ โอกาสก็มาหล่นตุ๊บอยู่ตรงหน้าเสียอย่างนั้น
อย่างนี้ถ้าไม่เรียกว่าพรหมลิขิตก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว...
สักพักต้นตระกูลก็กลับเข้ามาพร้อมกับเอ่ยปากขอโทษเธออีกครั้งที่ปล่อยให้นั่งรอ จากนั้นก็เริ่มต้นคุยรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องงาน หน้าที่ความรับผิดชอบทั้งหมดที่เธอจะต้องทำ ซึ่งหน้าที่หลักของวิรัญดาคือประสานงานระหว่างลูกค้า และทีมออกแบบ เป็นต้นว่าเธอต้องไปคุยรายละเอียดกับลูกค้าแต่ละรายว่าต้องการให้บ้านหรือร้านค้าออกมาในรูปแบบไหน สไตล์ไหน มีกี่ห้องนอนกี่ห้องน้ำ ต้องการห้องพิเศษอะไรอย่างอื่นอีกหรือไม่ และนำเอาข้อมูลที่ได้มาทั้งหมดมาประชุมกับทีมออกแบบเพื่อดูว่างานชิ้นนี้จะมอบหมายให้ใครเป็นคนรับผิดชอบ รวมไปถึงกำหนดระยะเวลาในการนำเสนอแบบให้กับทางลูกค้าอีกครั้งหนึ่ง เป็นต้น
ในช่วงแรกวิรัญดาต้องออกไปรับบรีฟงานกับเออีรุ่นพี่ก่อนเพื่อสังเกตการทำงาน และวิธีการรับข้อมูล รวมไปถึงการสอบถามเรื่องที่จำเป็นทั้งหมดมาจากลูกค้า ซึ่งเออีที่รับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงของเธอคือลลิตา หรือลิต้า สาวสวยวัยยี่สิบเจ็ดผู้ปราดเปรียวคล่องแคล่ว วิรัญดารู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวผู้นี้ทันทีที่ได้เห็นหน้า
“ฝากด้วยนะลิต้า น้องเขาเพิ่งเรียนจบมา มีอะไรก็แนะนำได้เต็มที่ เดี๋ยวช่วงบ่ายนี้ต้องไปพบคุณวสิทธิ์ใช่ไหม พาน้องเขาไปด้วยเลยละกัน”
ต้นตระกูลสั่งงานกับลลิตา หญิงสาวก็คลี่ยิ้มกว้างพร้อมเอานิ้วชี้กับนิ้วโป้งมาจับจีบกันเป็นรูปตัวโอ
“ได้เลยค่ะพี่ต้น ไม่ต้องห่วงค่ะ เชื่อมือลิต้าได้เลย” ลลิตาพูดอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันมายักคิ้วให้สาวน้อยที่ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มข้างแก้มบุ๋ม
“เรียกผมว่าพี่ต้นก็ได้นะรัญ ที่นี่เราอยู่กันแบบพี่น้องไม่ได้เข้มงวดอะไรมากมาย เดี๋ยวให้พี่ลิต้าเขาพาไปรู้จักกับพี่ ๆ ข้างนอกนะ แล้วก็ยินดีที่ได้มาร่วมงานกัน”
น้ำเสียงนุ่ม ๆ ของต้นตระกูลทำเอาคนฟังแทบเคลิ้มตาม ยิ่งเห็นเขายิ้มให้ วิรัญดาก็ยิ่งปลื้มปริ่มอยู่คนเดียวในใจ
“ขอบคุณมากค่ะพี่ต้นที่ให้โอกาส”
พี่ต้น... พี่ต้น... พี่ต้น... ทำไมเธอถึงได้รู้สึกว่าชื่อนี้ช่างไพเราะเสียจริง
ต้นตระกูลลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะตัวยาวที่นั่งทำงานค้างเอาไว้ ตาคมสอดส่ายไปมาครู่หนึ่งก่อนพึมพำคนเดียวเบา ๆ แต่ทำเอาคนที่มีชนักติดหลังอย่างวิรัญดาถึงกับยืนนิ่งค้างอยู่ที่ประตู
“เอ...ยางลบหายไปไหนวะ”
หญิงสาวผินใบหน้ากลับมาที่เดิม เพราะยิ่งมองก็ยิ่งอดขำตนเองไม่ได้ ยังไม่ทันได้เริ่มต้นอะไรก็อกหักเสียแล้วระหว่างที่นั่งรอ อยู่ดี ๆ ก็มีร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งพรวดพราดออกมาจากออฟฟิศ ส่งผลให้วิรัญดาสะดุ้งขึ้นสุดตัว เธอหันไปมองแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มคนนี้ชัด ๆ เพราะรู้สึกว่าเค้าหน้าของเขาคล้ายกันกับต้นตระกูล ว่าที่เจ้านายของเธอ แต่ผู้ชายคนนี้ผิวคล้ำกว่าเล็กน้อย ใบหน้าดูคมเข้มด้วยไรเคราบาง ๆ และแววตาดูดุกว่าต้นตระกูล แต่รูปร่างนั้นสูงใหญ่พอกัน ซึ่งหากยืนหันหลังก็อาจจะมีการทักผิดเกิดขึ้นได้ และการแต่งตัวของเขาออกแนวเซอร์กว่าเจ้านายของเธอพอสมควร“มาติดต่ออะไรครับ”ต่อตระการมองหน้าหญิงสาวที่กำลังมองเขาตาโตเหมือนประเมินอะไรบางอย่าง จึงคิดว่าอาจเป็นลูกค้าที่มาติดต่องานของบริษัท“อ๊ะ...เอ่อ คือว่ามาสัมภาษณ์งานรอบสองค่ะ ตำแหน่งเออี”วิรัญดาได้สติจึงรีบตอบเขาไป เห็นเขาพยักหน้าขึ้นลงไปมาเหมือนเข้าใจแล้วพูดขึ้นว่า“งั้นรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเรียกต้นเขาให้ อ้าวนั่นไง เดินมาพอดี”พูดจบเขาก็
หนึ่งนุชใจหายวาบ ลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อวานหลังจากที่เธอซื้อของให้เขาเสร็จแล้ว เธอก็แวะส่งที่ไปรษณีย์แถวบ้านทันทีเพราะเห็นมันยังไม่ปิดบริการโดยใช้วิธีการส่งแบบด่วนพิเศษ และเธอก็มัวแต่ตื่นเต้นที่จะได้มาทำงานที่นี่จนลืมไปว่าวันนี้พัสดุน่าจะมาถึงพอดีเห็นหน้าเขาตอนมองกล่องพัสดุแล้วก็อดขำไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าแสดงสีหน้าออกไป ทำได้เต็มที่แค่เม้มปากกลั้นยิ้มแล้วทำทีเป็นเมินมองไปทางอื่น“เดี๋ยวพาน้องเขาไปแนะนำให้แต่ละแผนกรู้จักด้วยนะ น้องเขาจะมาเริ่มงานพรุ่งนี้ที่ฝ่ายโฆษณา”ทินภัทรเงยหน้าพูดกับเลขาฯ ก่อนจะหันมาทันได้เห็นประกายตาแปลก ๆ จากหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตอนที่เธอมองกล่องพัสดุปริศนา แต่เขาก็ต้องปัดความสงสัยนั้นทิ้งไปเมื่อเลขาฯ สาวรับคำสั่งแล้วชักชวนให้พนักงานใหม่ไปทำความรู้จักกับพนักงานคนอื่นหนึ่งนุชไหว้ลาทินภัทร ก่อนจะลุกเดินตามเจนจิราออกไป ทิ้งความสงสัยไว้ให้กับชายหนุ่มเจ้าของห้องที่ยังคงมองกล่องพัสดุใบนั้นไม่วางตาNN…081xxxxxxxเขานึกถึงของขวัญที่ลงชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของผู้ส่งแบบนี้เมื่อสองครั้งก่อน ตอนวันปีใหม่และวัน
เมื่อออกจากลิฟต์ หญิงสาวก็วิ่งตรงไปยังบริษัทที่ตนจะมาสัมภาษณ์ทันที หนึ่งนุชเผลอไปดันประตูกระจกด้านหน้าออฟฟิศแต่มันเปิดไม่ออกจึงเพิ่งคิดได้ว่าที่นี่จะใช้ระบบแตะบัตรพนักงานที่เครื่องสแกนด้านหน้าในการเปิดประตู เธอพยายามมองหาคนที่อยู่ด้านใน แต่ดูเหมือนพนักงานสาวที่ทำหน้าที่เป็นประชาสัมพันธ์ด้านหน้าจะยังไม่ขึ้นมาจากพักกลางวัน“ตายแล้ว...ทำไงดีเนี่ย” หนึ่งนุชแทบอยากร้องไห้อยู่ตรงนั้น ถ้าไม่ได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน“น้อง...หนึ่งนุชใช่ไหม เพื่อนยายรัญน่ะ”แค่ได้ยินเสียงเขาเรียกชื่อตนเอง หัวใจก็เต้นกระหน่ำจนแทบหายใจไม่ทัน หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียง จึงรู้ว่าเสียงที่เธอได้ยินนั้นเป็นเขาไม่ผิดแน่...ทินภัทร“สะ...สวัสดีค่ะ คุณภัทร”หญิงสาวยกมือไหว้ เขายิ้มบาง ๆ ในหน้าพลางยกมือขึ้นรับไหว้ ก่อนจะเอากระเป๋าสตางค์ของตนเองแตะที่เครื่องสแกนเพื่อเปิดประตู เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อก เขาก็ดันบานประตูเปิดออกกว้างแล้วผายมือให้เธอเดินเข้าไปก่อน“ขอบคุณค่ะ” หนึ่งนุชเดินเข้าไปด้านในด้วยหัวใจพอง
วันต่อมา วิรัญดาตื่นแต่เช้าเพื่อลงมาเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำขนม เมื่อเดินเข้าไปในครัว เห็นมารดากำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารจึงอดไปชะโงกมองสิ่งที่อยู่ในหม้อไม่ได้“เช้านี้ทำอะไรกินคะคุณแม่”มารดาของเธอชอบทำอาหารมาก โดยส่วนใหญ่แล้วจะลงครัวเองทุกครั้ง โดยมีน้าวันดีกับเด็กสาวชื่ออ้อย แม่บ้านแบบเช้าไปเย็นกลับมาเป็นลูกมืออยู่ช่วย“ข้าวต้มปลาจ้ะ” วิยดาตอบโดยไม่ได้หันมองบุตรสาวเพราะกำลังหย่อนชิ้นปลาลงไปในหม้อที่กำลังเดือด“แค่ได้กลิ่นก็หิวแล้วค่ะคุณแม่ ห้อมหอม”หญิงสาวหลับตาแล้วสูดเอากลิ่นข้าวต้มเข้าเต็มปอด ท้องร้องขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นอาหาร มือคลำท้องตนเองป้อย ๆ ก่อนจะเดินไปหานมสดจากตู้เย็นมาดื่มรองท้อง“หาอะไรรองท้องไปก่อนลูก ไว้แม่ทำเสร็จแล้วจะให้เจ้าอ้อยไปเรียก”ผู้เป็นมารดาหันไปบอกซึ่งวิรัญดาก็จัดการเทนมใส่แก้วดื่มเองแล้วเรียบร้อย จึงไม่ค่อยห่วงอะไรนักเป็นเพราะตนกับสามีสอนลูกทุกคนให้รู้จักช่วยเหลือตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร ลูกสาวลูกชายทั้งสองคนจึงไม่ได้เป็
บิดายังคงถามต่อ เห็นสีหน้าลิงโลดของบุตรสาวเมื่อครู่หม่นลงเล็กน้อยเพราะความไม่แน่ใจแล้วก็อดเตือนสติไม่ได้“รัญ โลกแห่งการทำงานน่ะมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดหรอกนะลูก อย่าไปคาดหวังมากนัก เพราะหากไม่ได้ขึ้นมาแล้วเราจะพานหมดกำลังใจ ไม่ยอมไปสมัครที่อื่นซะเปล่า”“ไม่ได้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่คะคุณ ให้ไปทำงานที่บริษัทเราสิ จะไปเป็นลูกน้องเขาทำไมกัน”วิยดาอดแย้งขึ้นมาไม่ได้ ธุรกิจส่งออกผ้าไหมของครอบครัวนั้นไม่ถือว่าเล็กอะไรเลย แต่บุตรสาวกลับไม่ยอมมาช่วยกันทำ“โธ่...คุณแม่ขา รัญอยากหาประสบการณ์ในโลกของการทำงานก่อนนี่คะ เอาไว้ได้ประสบการณ์แน่น ๆ แล้วรัญจะไปช่วยพี่ภัทรทำงานแน่นอนค่ะ รับรองได้” วิรัญดายิ้มกว้างอย่างประจบ ผู้เป็นแม่ได้แต่ตวัดค้อนใส่“ฮึ! ให้มันจริงเถอะย่ะ ไม่ใช่ว่าพอมีประสบการณ์แล้วก็มาขอเงินไปเปิดร้านเบเกอรี่ล่ะ”วิรัญดาสะดุ้งเล็กน้อยที่มารดารู้ทัน หญิงสาวจึงรีบหลบฉากออกไปจากห้องนี้ก่อนที่จะโดนหว่านล้อมให้ไปทำงานที่บริษัทอีกครั้ง“รัญไปหาพี่ภัทรก่อนดีกว่า”พูดจบเจ้าตัวก็เผ่นแผล็วออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้คนสูงวัยมองตามไปพร้อมกับส่ายหน้าทั้งรอยยิ้ม โดยเฉพาะบิดาที่กล่าวออกมาอย่า
เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้า วิรัญดาเดินไปยังร้านที่นัดกับเพื่อนไว้อย่างคุ้นเคย ตากลมโตกวาดมองหาเพื่อนสาวจนเจอเป้าหมายแล้วจึงสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรีบเร่ง“หนึ่ง! ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟังล่ะ”น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของคนที่เพิ่งมาถึง ทำให้หนึ่งนุชเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ที่อยู่ในมือแล้วเลิกคิ้วขึ้น อันเป็นสัญญาณบอกเพื่อนว่าให้เล่าต่อได้“เสียงมาก่อนตัวอีกนะยายรัญ” หนึ่งนุชยกมือเรียกพนักงานเพื่อสั่งอาหาร ในขณะที่วิรัญดาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“ฉันเจอชายในฝันแล้วละหนึ่ง”วิรัญดาไม่พูดพล่ามทำเพลง เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนสาวฟังทันทีไม่เว้นแม้แต่เรื่องเคล็ดลับต่าง ๆ ที่ทำเมื่อช่วงเช้าทั้งตอนตื่นนอน และก่อนออกจากบ้าน“แกนี่ก็บ้าเรื่องเคล็ดลับอะไรนั่นไม่หายเลยนะยายรัญ จนป่านนี้แล้ว”หนึ่งนุชแกล้งแซวเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก ด้วยรู้ว่าวิรัญดานั้นคลั่งไคล้เคล็ดลับเกี่ยวกับความรัก รวมไปถึงเรื่องดวงความรักแบบญี่ปุ่นมากขนาดไหน“แต่มันก็ได้ผลนะหนึ่ง แกก็เห็นนี่นา ดูอย่างวันนี้สิฉันภาวนาขอให้เจอชายในฝันก็เจอปุ๊บปั๊บเลย เหลืออีกแค่เรื่องเดียวก็คือโชคดีเรื่องงาน อันนี้ก็ต้องรอดูแล้วละว่าจะได้ผล