ตอนที่ 3 ความโชคดีของซีลีน

“ทำไมมาช้าจังวะ” เอเดนเอ่ยถามเพื่อนรักของเขาที่พึ่งเดินเข้ามาสมทบด้วยความสงสัย ปกติเฮคเตอร์เป็นคนที่ตรงต่อเวลาเสมอ แต่นี่เขามาช้ากว่าที่นัดกันเอาไว้ตั้ง 15 นาที

“ไอ้เสือมันมาแกว่งเท้าหาเสี้ยนอีกแล้วเหรอวะ”

“ไอ้เสือไหนวะ” เอเดนเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย พวกเขาเป็นเพื่อนรักกันมานาน แต่มีเพียงเอเดนคนเดียวที่เรียนอยู่คณะอักษร เพราะฉะนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นที่คณะวิศวะหากเพื่อนๆ ของเขาไม่เล่าให้ฟังเขาก็คงไม่มีทางรู้อย่างแน่นอน

“ไอ้เสือรุ่นพี่ปี 3 ที่กูเล่าให้ฟังไง สมองมึงจำอะไรได้บ้างไหมเนี่ย” ฟาโรห์เอ่ยออกมาพร้อมกับเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ที่ข้างกายของเอเดน

“ไอ้เวรนั่นอะนะ จัดแม่งเลยดิ...”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก...”

“แล้วเรื่องอะไรวะ ที่ทำให้คุณชายเฮคเตอร์ของพวกเราหยุดใส่ใจได้ตั้ง 15 นาที”

“เรื่องที่มึงไม่ต้องรู้อะครับ”

“โธ่!! คุณเพื่อนครับ”

“ไปๆ รีบไปกันได้แล้ว”

“เออ วันนี้กูยอมมึงก่อนก็ได้”

ชายหนุ่มทั้ง 3 คนพากันเดินขึ้นไปบนรถตู้คันหรูที่จอดรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว เพียงไม่นานรถคันดังกล่าวก็ถูกขับออกไปในทันที...

1 สัปดาห์ต่อมา...

“วันนี้ลูกสาวของคุณแม่สวยจังเลยค่ะ” กะทิเดินเข้ามากอดไหล่มนของลูกสาวเอาไว้อย่างอ่อนโยน พร้อมกับเอ่ยบอกกับเด็กสาวตรงหน้าออกมาเสียงอ่อน ใบหน้าสวยของหญิงวัยกลางคนยกยิ้มหวานออกมาอย่างภาคภูมิใจ

“นั่นสิครับ ลูกสาวป๊าโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” จีซัสที่แอบมองลูกสาวกับเมียรักคุยกันอยู่ที่หน้าประตูเอ่ยขึ้น ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้ามาประคองไหล่มนของเมียรักและลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาเอาไว้อย่างทะนุถนอม

ผู้หญิงทั้ง 2 คนในอ้อมแขนของเขาในตอนนี้เป็นผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดในชีวิต ไม่ว่าเขาจะเสียอะไรเขายอมได้หมด แต่จะไม่ยอมเสียเธอทั้งคู่ไปอย่างแน่นอน

“หนูโตได้สักพักแล้วนะคะ”

“โธ่!! ซีลีนลูกรัก...ป๊าไม่อยากให้หนูโตไปมากกว่านี้แล้วนะคะ” จีซัสเอ่ยบอกกับลูกสาวเสียงหงอย เขาทะนุถนอมดูแลลูกรักของเขามาอย่างดีสิ่งที่เขากลัวที่สุดคือ กลัวลูกสาวของเขาต้องเสียใจ เสียน้ำตา...เพราะคนอื่น

“ไม่ได้หรอกค่ะคุณ ไม่ว่ายังไงสักวันลูกของเราก็จะต้องโตขึ้นไปเป็นผู้ใหญ่ในแบบของตัวเอง”

“หนูครับ”

“หนูพูดจริงค่ะ แม่อยากจะบอกกับลูกอีกครั้งนะคะ...” กะทิเอ่ยบอกกับสามีของตัวเอง ก่อนที่เธอจะหันกลับมามองเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง

“ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นป๊ากับม๊าจะอยู่ข้างหลังลูกเสมอ” มือบางลูบลงที่หัวน้อยๆ ของซีลีนอย่างเอ็นดู ก่อนที่เธอจะซบลงที่ไหล่มนของลูกสาวพร้อมกับเอ่ยบอกกับเด็กสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“และไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ลูกรู้สึกไม่ปลอดภัย และต้องการหลุมหลบภัยลูกสามารถวิ่งกลับมาหาป๊าได้ตลอด ป๊าจะอยู่ที่นี่ข้างหลังของหนูหนึ่งก้าวจะมีป๊าเสมอ” จีซัสเอ่ยสมทบขึ้นอีกคน

“หนูโชคดีมากเลยค่ะพี่มีทั้งคุณแม่ทั้งป๊า และก็ยังมีเฮียที่รักและเอ็นดูหนูมากๆ ถึงสองคน”

“ว่าแต่เฮียของหนูไปไหนกันหมดล่ะครับเนี่ย”

“หนูก็ยังไม่เห็นเหมือนกันค่ะ แต่เฮียเซนต์บอกว่าสอบเสร็จแล้วจะรีบตามมาค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นป๊าว่าพวกเราออกไปด้านนอกกันดีกว่า แขกเริ่มทยอยกันมาแล้ว” จีซัสในวัย 40 กว่าปีประคองไหล่มนของเมียรัก และลูกสาวพียงคนเดียวของเขาเอาไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนที่พวกเขาจะพากันเดินไปยังห้องจัดเลี้ยงที่อยู่ไม่ไกล

“เดี๋ยวหนูมานะคะ” กะทิเอ่ยบอกกับสามีก่อนที่เธอจะรีบเดินไปยังประตูทางเขาทันทีที่เธอเห็นใครบางคนกำลังเดินเข้ามาภายในห้องจัดงาน

“พี่ตะวันมาแล้วเหรอคะ”

“ของขวัญวันเกิดค่ะ”

“ขอบคุณมากนะคะ” กะทิยกมือไหว้หญิงสาวตรงหน้าอย่างนอบน้อม ก่อนที่เธอจะรับของขวัญวันเกิดที่คนตรงหน้ามอบให้มาถือเอาไว้ ตะวันกับเธอรู้จักกันมานานตั้งแต่สมัยที่ทั้งคู่ยังอยู่ประถมศึกษา ตะวันเป็นรุ่นพี่ที่เธอรักและเคารพมาโดยตลอดจนกระทั่งทั้งคู่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

“ฮาญา เฮคเตอร์”

“สวัสดีค่ะ / สวัสดีครับ” ลูกสาวและลูกชายของตะวันไหว้ทักทายหญิงวัยกลางคนตรงหน้าอย่างอ่อนน้อม

“จำน้ากะทิได้ไหมคะ”

“ญ่าจำได้ค่ะ นี่ก็ผ่านไปหลายปีแล้วคุณน้ายังสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ”

“หนูญ่านี่ปากหวานนะจ๊ะ พูดแบบนี้น้าก็เขินแย่สิคะ”

“ญ่าพูดจริงนะคะ”

“หนูฮาญาของน้าก็โตขึ้นมาสวยมากเลยนะคะ”

“ส่วนพ่อหนุ่มคนนี้คงจะเป็น...เฮคเตอร์ใช่ไหมครับ” กะทิยกยิ้มออกมาก่อนจะหันไปทักทายชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับลูกสาวของเธอด้วยใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม

“ใช่ครับ”

“ยิ่งโตยิ่งหล่อนะครับ...”

“คุณน้าชมผมขนาดนี้ ผมคงไม่กล้าปฏิเสธหรอกนะครับ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า น่ารักจัง...”

“คุณแม่ค่ะ” ซีลีนเดินเข้ามาหาคุณแม่ของเธอด้วยใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนที่เธอจะชะงักนิ่งงันไปทันทีด้วยความตกใจที่เห็นร่างสูงของใครอีกคนยืนอยู่ตรงหน้าห่างออกไปไม่ไกลเท่าไหร่นัก

“สวัสดีค่ะ / สวัสดีค่ะ / ...” ซีลีนไหว้ทักทายทั้งสามคนตรงหน้าอย่างนอบน้อม

“ซีลีนลูกสาวคนเล็กของกะทิเองค่ะ”

“ไหว้พระนะลูก...ยิ่งโตยิ่งน่ารักน่าเอ็นดู” ตะวันรับไหว้เด็กสาวตรงหน้าพร้อมกับเอ่ยชมเธอออกมาอย่างเอ็นดู ยิ่งเธอเห็นแก้มขาวเนียนของคนตรงหน้ากำลังแดงระเรื่อเธอก็ยิ่งเอ็นดูเข้าไปกันใหญ่

“อายุเท่าไหร่แล้วคะเนี่ย”

“19 ค่ะคุณป้า”

“เท่ากับตาเฮคเลยนี่”

“คุณแม่ครับ” เฮคเตอร์โน้มตัวเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบเรียกชื่อมารดาบังเกิดเกล้าของตัวเองด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาอย่างรู้ทันว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่ภายในใจ

“แม่ก็แค่อยากให้ทำความรู้จักกันไว้”

“นั่นสิคะ น้าเห็นด้วยค่ะ”

“ซีลีนพาพี่ฮาญากับเฮคเตอร์ไปหาอะไรทานสิคะ”

“ค่ะคุณแม่”

“เชิญทางด้านนี้ค่ะ” ซีลีนเดินนำพวกเขาไปยังโซนอาหารก่อนที่เธอจะแนะนำโซนต่างๆ ที่ถูกจัดขึ้นให้กับทั้งคู่ได้รู้ ร่างบางมัวแต่มองไปยังโต๊ะอาหารตรงหน้าจนไม่ได้สนใจว่าสองคนพี่น้องกำลังคุยอะไรกันอยู่ ซีลีนพาทั้งคู่มายังโต๊ะรับรองของพวกเขา ก่อนที่เธอจะขอแยกตัวออกไปรับแขกท่านอื่นต่อ

“น้องซีลีนน่ารักดีนะ”

“พูดอย่างนี้หมายความว่าไงครับ” เฮคเตอร์เอ่ยถามพี่สาวออกมาทันทีอย่างรู้ทัน

“พี่ก็หมายความอย่างที่พูดไง...ตัวเล็ก น่ารัก กิริยามารยาทก็ดี หรือเฮคไม่ได้คิดแบบนั้น?” คิ้วเรียวของหญิงสาวยกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกมาอีกครั้งด้วยความสงสัย

“ไม่ขอแสดงความคิดเห็นครับ” เฮคเตอร์หันหน้าหนีไปอีกทางก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเรียบ แค่มองตาเขาก็รู้อยู่แล้วว่าคุณแม่กับพี่สาวของเขากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงแม้ว่าเขาจะคิดแบบเดียวกันกับพี่สาว แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบเพราะรู้ดีอยู่เต็มอกว่าเธอมีคนรักอยู่แล้ว

“...” หลังจากที่ทุกคนอวยพรเจ้าของวันเกิดเสร็จแล้ว ปาร์ตี้วันเกิดของผู้ใหญ่วัย 40 ปี ก็เริ่มขึ้นเพลงที่บรรเลงก็คงจะเป็นเพลงที่ดังในช่วงวัยหนุ่มสาวของพวกเขา แน่นอนว่าไม่ใช่ทางของเฮคเตอร์เด็กหนุ่มที่อายุกำลังจะย่างเข้า 20 ปีในอีกไม่กี่สัปดาห์ต่อจากนี้ และอีกเหตุผลหนึ่งที่ชายหนุ่มไม่อยากอยู่ในนั้น ก็เพราะเขาไม่อยากเห็นหน้าใครบางคน กลัวว่าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้...

เฮคเตอร์เดินออกมาสูดอากาศที่ด้านนอกอาคาร ก่อนที่ตาคมจะเหลือบไปเห็นร่างบางของใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาตามทางที่เขากำลังยืนอยู่

“ไง...”

“คุณ!!” ซีลีนร้องเรียกร่างสูงตรงหน้าออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะขยับถอยห่างจากเขาเล็กน้อยเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง