ตอนที่ 2 มีเหมือนไม่มี

“ไอ้เฮค...กูสังเกตมาหลายวันล่ะ ไอ้เสือปี 3 มันมองมึงแปลกๆ ว่ะ” ฟาโรห์เพื่อนรักของเฮคเตอร์เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย พร้อมกับมองไปยังรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ไม่ไกลด้วยสายตาที่เรียบเฉย

‘เฮคเตอร์’ นักศึกษาชั้นปี 2 คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมยานยนต์ ในขณะที่ ‘ฟาโรห์’ เพื่อนรักของเขาเรียนสาขาวิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ และอีกคนที่กำลังศึกษาอยู่คณะอักษรศาสตร์เขาคนนั้นก็คือ ‘เอเดน’

“หึหึ”

“ขำเชี้ยอะไร”

“ไร้สาระอย่าไปสนใจมันเลย” เฮคเตอร์ตอบคำถามของเพื่อนรักกลับไปเสียงเรียบอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

“มึงนี่...” ฟาโรห์มองไปยังเพื่อนรักอย่างเอือมละอา ถึงภายนอกเฮคเตอร์ดูเป็นนิ่ง สุขุม ไม่ค่อยสนใจเรื่องของใครสักเท่าไหร่ แต่ในขณะเดียวกันเพื่อนรักของเขาคนนี้ก็เป็นคนตรงไปตรงมาพูดคำไหนคำนั้น ปากร้าย แต่ใจร้ายกว่าหากใครกล้าบุกเข้ามาในพื้นที่ของเขา

ตั้งแต่ฟาโรห์เป็นเพื่อนกับเฮคเตอร์มาเกือบทั้งชีวิต เขาไม่เคยเห็นเพื่อนรักของเขาคนนี้อ่อนโยนกับใครเลยนอกจากครอบครัวของตัวเอง

“เออ...หลังจากเรียนคราบเช้าเสร็จกูว่าจะแวะไปรับไอ้เอเดนก่อนมึงจะไปกับกูไหม”

“ไป”

“มาแปลกนะมึง” ฟาโรห์หลี่ตามองไปยังเพื่อนรักก่อนที่เขาจะพึมพำออกมาอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

“กูไปเรียนก่อน”

“เออ...แล้วเจอกันโว้ย”

“...” เฮคเตอร์เดินตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านข้างของตึก ก่อนที่ตาคมจะเหลือบไปเห็นรุ่นพี่ปี 3 สาขาวิศวกรรมไฟฟ้ายืนอยู่กันเต็มหน้าห้องน้ำชาย ถึงแม้ว่าจะไม่มีเสืออยู่ในกลุ่มนี้ แต่ทุกสายตาที่กำลังมองมาที่เขาเป็นตาเดียวทำให้เขารู้ได้ทันทีคนพวกนี้กำลังคิดอะไรอยู่ แต่มีเหรอที่คนอย่างเฮคเตอร์จะสนใจ

“เด็กสมัยนี้ไม่รู้จักกาลเทศะเลยเหรอวะ”

“เจอรุ่นพี่ไม่ไหว้ แถมยังเดินชนอีกต่างหาก”

“ลูกคนรวย แต่สันดานชั้นต่ำชิบหาย”

“...” เฮคเตอร์เดินผ่านคนกลุ่มนั้นไปยังห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล ก่อนที่เขาจะหยุดเดินพร้อมกับหันกลับมามองชายฉกรรจ์ทั้ง 6 คน ด้วยสายตาที่เรียบเฉยยากที่จะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“สันดานชั้นต่ำ...หมายถึงฉันงั้นเหรอ” เฮคเตอร์ชี้นิ้วมาที่ตัวเองก่อนที่เขาจะเอ่ยถามคนในกลุ่มของรุ่นพี่ตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย ในขณะที่เขายังคงมีทีท่าสุขุมไม่ได้แสดงความโกรธ หรือหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย

“พวกกูแค่พูดลอยๆ ใครอยากรับก็รับไปสิวะ”

“...” เฮคเตอร์มองกลุ่มคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่เขาจะเดินเข้าในห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลโดยไม่หันกลับมาสนใจรุ่นพี่พวกนั้นอีก

คนที่มีดีแค่ปาก เก่งแต่ลับหลังอย่างพวกมันไม่มีค่าพอที่จะคู่ต่อสู้ของเขาอยู่แล้ว...

ช่วงเที่ยงของวัน

“พี่ไบร์ทมาแล้วเหรอคะ” ใบหน้าสวยหวานของซีลีนค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มหวานออกมาทันทีที่เห็นแฟนหนุ่มของตัวเองกำลังเดินเข้ามาหา พร้อมกับถือแก้วน้ำผลไม้ปั่นมาให้กับเธอด้วย

“รอพี่นานไหมคะ” ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าออกมาเสียงอ่อนเสียงหวาน พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับแฟนสาวของเขา

“พี่ไบร์ทติดเรียนเหรอคะ ซีลีนโทรหาตั้งหลายรอบ...” เอวาที่นั่งเงียบอยู่ข้างกายซีลีนเอ่ยถามขึ้น เธอสงสัยมาตลอดว่าชายหนุ่มตรงหน้าของเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ เขาได้รักเพื่อนสาวของเธอจริงๆ หรือไม่ ทุกครั้งที่ซีลีนต้องการความช่วยเหลือไม่เคยติดต่อเขาได้เลย

“ขอโทษนะครับ พอดีพี่หลับลึกไปหน่อยน่ะครับ” ไบร์ทชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหันกลับไปส่งยิ้มหวานให้กับแฟนสาวของตัวเองอีกครั้ง พร้อมกับเอ่ยขอโทษเธอออกมาอย่างนอบน้อม

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“แต่...”

ซีลีนลูบลงที่มือบางของเอวาเพื่อนสาวคนสนิทของตัวเองเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้เพื่อนรัก

“...” เอวาพยักหน้าให้กับซีลีนเบาๆ เธอเข้าใจดี เธอไม่อยากทำเพื่อนรักต้องลำบากใจไปมากกว่านี้จึงเลือกที่จะนั่งทานข้าวต่อไปเงียบๆ

‘ไบร์ท’ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะการจัดการ มีดีกรีเป็นถึงเดือนของมหาลัย ความหล่อของเขาไม่มีใครที่เรียนอยู่ที่นี่ไม่รู้จัก นอกจากหน้าตาแล้วเขาก็ไม่ได้มีอะไรดีอีกเลย เขาทั้งเจ้าชู้ และชอบดื่มสังสรรค์เป็นชีวิตจิตใจ

'เฮ้อออ...' เอวาไม่รู้ว่าซีลีนไปตกหลุมพรางผู้ชายแบบนี้ได้ยังไง ทั้งคู่คบกันมา 6 เดือนโดยที่ไม่ได้เปิดเผยให้ใครได้รู้ แต่ในความโชคร้ายก็ยังคงมีความโชคดีอยู่ตรงที่ซีลีนเป็นคนหวงเนื้อหวงตัวไม่เคยเปิดโอกาสอยู่กับรุ่นพี่หนุ่มคนนี้สองต่อสองเลยสักครั้ง

“อร่อยไหมคะ” ไบร์ทเอ่ยถามแฟนสาวของเขาออกมาเสียงอ่อนเสียงหวาน พร้อมกับมองไปทางซ้ายทีขวาทีราวกับว่าเขากำลังมองหาใครบางคนอยู่ยังไงยังงั้น

“พี่ไบร์ทมองหาใครอยู่เหรอคะ” ซีลีนเอ่ยถามแฟนหนุ่มของเธอออกมาด้วยความสงสัย พร้อมกับมองตามสายตาของเขาไปด้วย

“เปล่าครับ”

“อ่อค่ะ” ซีลีนก้มหน้าลงทานอาหารตรงหน้าของเธอต่อเงียบๆ โดยไม่ได้เอ่ยถามคำใดออกมาอีกเลย

6 เดือนที่เธอตัดสินใจคบกับผู้ชายคนนี้มาเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสำหรับคนอื่นมันเรียกว่าอะไร แต่สำหรับซีลีนแล้วเธอรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าเขา นอกจากคนในครอบครัวของเธอแล้ว ไบร์ทถือได้ว่าเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความรัก ถึงแม้ว่าในตอนนี้เรื่องระหว่างเธอกับเขาจะต้องเก็บเป็นความลับไปก่อนก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่เธอมีให้กับเขาลดลงไปได้เลย

“ซีลีน”

“ขา...”

“วันนี้พี่ไปเที่ยวกับเพื่อนนะครับ”

“ค่ะ”

“แฟนพี่น่ารักที่สุดเลย”

“เมาไม่ขับนะคะพี่ไบร์ท” ซีลีนเอ่ยบอกกับแฟนหนุ่มของเธอออกมาด้วยความเป็นห่วง

“ครับ พี่ไปก่อนนะคะ”

“ค่ะ”

“.../...” ซีลีนกับเอวามองตาแผ่นหลังแกร่งของไบร์ทจนเขาหายลับไปกับฝูงชน

“ซีลีนเราขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม” เอวาดึงมือเพื่อนรักของตัวเองมากุมเอาไว้ก่อนที่เธอจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ได้สิ” ซีลีนยกยิ้มออกมาพร้อมกับตอบคำถามของคนตรงหน้ากลับไปในทันที มือบางเอื้อมออกไปกุมมือของเพื่อนรักเอาไว้อย่างอ่อนโยน เธอตั้งใจรอฟังว่าคนตรงหน้าของเธอจะพูดอะไรออกมาทั้งๆ ที่เธอก็รู้ดีอยู่เต็มอกอยู่แล้วก็ตาม

“เราอยากให้ซีลีนเผื่อใจเอาไว้บ้าง เราว่าพี่ไบร์ทดูแปลกๆ”

“...”

“เราพูดจริงๆ นะ มีคนรักที่ไหนบางรู้ว่าแฟนตัวเองโทรหาเป็น 10 สายแต่ไม่รับเลยสักสาย เจอหน้ากันก็ไม่เคยถามสักคำเลยว่ามีเรื่องอะไรรึเปล่า เป็นอะไรไหม โทรหาพี่มีอะไรให้พี่ช่วยรึเปล่า”

“...”

“ถึงเราจะไม่เคยมีความรัก แต่ก็มั่นใจว่าคนรักกันไม่ทำกันอย่างนี้แน่นอน”

“ขอเวลาให้เราหน่อยนะเอวา” ซีลีนพยักหน้าเบาๆ เธอเข้าใจดีว่าหญิงสาวตรงหน้ารักและเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน แต่เธอก็ยังอยากลองให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง

“ซีลีนรู้ใช่ไหมว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว มีอะไรก็บอกเราได้ตลอดเลยนะ”

“เรารู้”

อีกด้าน...

“...” ตาคมยังคงจับจ้องไปยังร่างบางที่กำลังนั่งคุยอยู่กับเพื่อนของเธอด้วยสายตาที่เรียบเฉยยากที่จะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

‘มีแฟนแต่ไม่มีใครรู้อย่างนั้นเหรอ น่าสนใจดีนี่’ มุมปากหนายกยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะเดินต่อไปยังลานจอดรถของคณะอักษรศาสตร์ที่อยู่ไม่ไกลในทันที