ตอนที่ 4 ยัยเตี้ย

“ตกใจอะไรขนาดนั้น หน้าฉันเหมือนบรรพบุรุษเธอรึไง”

“คุณเฮคเตอร์” ซีลีนเรียกชื่อคนตรงหน้าออกมาด้วยความตกใจ

‘ป้าตะวันคุณแม่ของเขาเป็นคนใจดี พูดจาหวานละมุมน่าฟังทุกคำ คุณลุงฮันเตอร์คุณพ่อของเขาถึงจะดูสุขุม แต่ก็ใจดีกับเธอมากๆ’

‘...แล้วทำไมลูกชายคนเล็กของพวกท่านถึงได้เป็นคนหยาบคายแบบนี้ได้นะ’ ซีลีนทำได้เพียงคิดอยู่ภายในใจไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมา

“หยาบคาย”

“ห๊ะ!!” ซีลีนร้องออกมาทันทีด้วยความตกใจ ดวงตากลมเบิกโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจเขาทำราวกับว่าเขาอ่านใจเธอออกอย่างไงอย่างงั้น

“เธอกำลังว่าฉันอยู่ในใจอยู่สินะ”

“นะ นี่คุณมีความสามารถพิเศษอ่านใจคนออกด้วยเหรอคะ” ซีลีนยกมือขึ้นมาปิดปากของตัวเองเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยความตกใจกว่าตอนแรกเสียอีก

“ยัยเตี้ย...นี่เธอกล้าว่าฉันจริงๆ อย่างนั้นเหรอ”

“ฉันแค่คิดในใจเอง คุณนั้นแหละถือวิสาสะมาอ่านใจฉันเอง”

“หึหึ”

“แล้วเมื่อกี้คุณว่าใครเตี้ยคะ” ซีลีนชะงักไปทันทีที่นึกถึงสรรพนามที่คนตรงหน้าใช้แทนชื่อของเธอ ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามเขาขึ้นมาอีกครั้งด้วยความสงสัย

“ที่นี่มีเพียงเราอยู่ด้วยกัน ฉันคงเรียกจิ้งจกที่อยู่บนนั้นละมั้ง” มุมปากหนาของชายหนุ่มยกยิ้มออกมา พร้อมกับเอ่ยตอบคำถามของคนตัวเล็กตรงหน้ากลับไปด้วยน้ำเสียงที่จงใจจะยั่วยวนเธอ

“นี่คุณ!!”

“ไม่แกล้งเธอแล้วก็ได้ เธอออกมาทำไม...” เฮคเตอร์เอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย วันนี้เป็นงานวันเกิดของคุณแม่ของเธอ เธอควรจะอยู่ในงานสิถึงจะถูก

“ฉันออกมาสูดอากาศน่ะค่ะ”

“...”

“แต่ไม่คิดว่าอากาศข้างนอกจะเป็นพิษแบบนี้” ซีลีนพึมพำออกมาพร้อมกับหันหน้าหนีเขาไปอีกทาง ปกติเธอไม่ค่อยพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกไปตรงๆ กับคนอื่น แต่กับเขาคนนี้ไม่รู้เป็นอะไรเธอกลับกล้าพูดมันออกมา

“เธอหมายความว่ายังไงยัยเตี้ย”

“คุณดูดบุหรี่ด้วยเหรอคะ” ซีลีนไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่เธอเลือกที่จะเอ่ยถามเขากลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ดวงตากลมโตของคนตัวเล็กมองไปยังร่างสูงตรงหน้า ก่อนที่เธอจะเหลือบไปมองก้นบุหรี่ที่ถูกทิ้งไว้ในกระถางที่วางอยู่ไม่ไกล

“ถามทำไม”

“ฉันเห็นคุณดูด แถมกลิ่นก็ยังมีติดตัวอีกต่างหาก” ซีลีนเขย่งเท้าขึ้นพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้อกแกร่งของร่างสูง พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายของเขาที่ผสมกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ อย่างลืมตัว

“...” เฮคเตอร์มองดูการกระทำของหญิงด้วยสายตาที่เรียบเฉย แต่ริมฝีปากหนากลับเม้นเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองของเขาลวนไปหมดกับสถานการณ์ที่เขากำลังเผชิญอยู่ตรงหน้า ตั้งแต่เล็กจนโตผู้หญิงที่เข้าใกล้เขาได้ขนาดนี้นอกจากคุณแม่แล้วก็มีเพียงพี่สาวของเขาเท่านั้น

“เธอทำอะไรของเธอน่ะ”

“ฮัดฉิว!! ขอโทษค่ะ ฉันแพ้บุหรี่ค่ะ” ซีลีนขยับถอยห่างจากชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนที่เธอจะเผลอจามออกมาอย่างห้ามไม่ได้ หญิงสาวก้มหัวให้คนตรงหน้าพร้อมกับเอ่ยขอโทษเขาออกไปอย่างนอบน้อม

“แพ้มากรึไง”

“ค่ะ”

“พี่ชายเธอไม่สูบอย่างนั้นเหรอ” เฮคเตอร์เอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย

“ไม่สูบค่ะ” ซีลีนตอบคำถามของร่างสูงตรงหน้ากลับไป ก่อนที่เธอจะชะงักไปเล็กน้อยทันทีที่ได้ยินประโยคต่อมาจากเขา...

“แต่แฟนของเธอก็สูบนี่ มันสูบหนักกว่าฉันเสียอีก”

“...”

“เรื่องนี้เธอก็ไม่รู้เหรอ” คิ้วหนายกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเธอออกมาอย่างรู้ทัน ถึงเธอจะไม่บอก แต่ท่าทางที่เธอแสดงออกมามันก็เป็นคำตอบให้กับคำถามของเขาได้อยู่แล้ว

“เธอไม่ได้กลิ่นจากตัวมันบ้างเลยหรือไง”

“...”

“หรือเธอไม่เคยเข้าใกล้มันเลย...ต้องใช่แน่ๆ เป็นแฟนกันแต่ไม่เคยใกล้ชิดกันเหรอวะ”

“เรื่องของฉันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย” ซีลีนเอ่ยบอกกับร่างสูงเสียงเรียบ พร้อมกับเดินหนีเขาไปอีกทาง...

“เดี๋ยวสิยัยเตี้ย”

ซีลีนไม่ได้สนใจเสียงเรียกของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย เธอรีบเดินกลับไปยังห้องจัดเลี้ยงพร้อมกับคำถามมากมายที่ผุดเข้ามาในหัวของเธอ

‘เขารู้ได้ยังไงว่าฉันมีแฟนแล้ว’

‘เขารู้ได้ยังไงว่าแฟนฉันเป็นใคร’

“ตาเฮคกลับมาแล้วค่ะ” ตะวันกวักมือเรียกลูกชายคนเล็กของเธอให้เดินเข้ามาใกล้ ก่อนที่เธอจะนำเสนอเด็กหนุ่มข้างกายให้กับน้ากะทิรุ่นน้องของตัวเองได้รู้จักอีกครั้ง

“เฮคเตอร์เรียนคณะเดียวกับลูกของน้าเลย เคยเจอกันบ้างไหมคะ” กะทิเอ่ยถามเด็กหนุ่มตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย ถึงแม้ว่าคนตรงหน้าจะเด็กกว่าลูกชายของเธอถึง 2 ปี แต่อาจจะมีโอกาสได้เจอกันบ้างในรั้วของมหาวิทยาลัย...

“ไม่เคยเจอเลยครับ”

“จริงเหรอลูก”

“พี่ว่าก็ไม่แปลกหรอกกะทิ เซนต์กับเซบบ์เรียนอยู่ปี 4 แล้วคงจะยุ่งค่ะ” ตะวันเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือบางลูบลงไหล่แกร่งของลูกชายอย่างอ่อนโยน

“ว่าแต่เฮคเตอร์มีแฟนรึยังคะ คือน้าไม่ได้จะว่าอะไรนะคะ แต่ลูกสาวของน้ากันยังไม่มีใคร”

“น้ากับแม่คุยกันแล้ว พวกเราอยากให้เด็กๆ ได้ทำความรู้จักกันเอาไว้น่ะค่ะ” กะทิยกยิ้มออกมาพร้อมกับเอ่ยบอกกับเด็กหนุ่มตรงหน้าออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างเช่นทุกครั้ง

“แม่ก็เห็นด้วยค่ะ”

“...” เฮคเตอร์ไม่ได้ตอบคำถามใดๆ ออกมาเขาเพียงแค่ก้มหัวให้กับผู้ใหญ่ทั้ง 2 คนเล็กน้อย แต่ตาคมกลับมองไปยังร่างบางที่กำลังเต้นรำกับคุณพ่อของเธออยู่ที่กลางฟลอร์ด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ครับ ผมก็อยากทำความรู้จักกับซีลีน...”

“ดีแล้วค่ะ เด็กๆ ทำความรู้จักกันไว้น่ะดีแล้ว” ตะวันเอ่ยบอกกับลูกชายของตัวเอง ก่อนที่กะทิจะเรียกลูกสาวของเธอให้เดินเข้ามาหา...

“ป้าตะวันกำลังจะกลับแล้ว ซีลีนไปส่งพวกท่านเป็นเพื่อนคุณแม่หน่อยได้ไหมคะ” กะทิเอ่ยถามความสมัครใจของลูกสาวเพียงคนเดียวของเธออย่างออดอ้อน

“ค่ะ” เด็กสาวยกยิ้มออกมาพร้อมกับตอบคุณแม่ของเธอกลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหลังของคุณแม่ของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนที่เธอจะหันหน้าหนีเขาไปอีกทาง

“เชิญค่ะ”

“เอาไว้สัปดาห์หน้าเราไปทานข้าวกันนะคะพี่ตะวัน”

“ได้สิจ๊ะ หนูซีลีนก็มาด้วยนะคะ” ตะวันยกยิ้มออกมาก่อนที่หญิงวัยกลางคนตรงหน้าจะหันมาบอกเด็กสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง มือบางลูบลงที่หัวน้อยๆ ของซีลีนอย่างเอ็นดู ยิ่งได้เจอก็ยิ่งรู้สึกตกหลุมรับเด็กสาวคนนี้มากขึ้นไปอีก

“ค่ะคุณป้า”

“น่ารักจัง”

“รถมาแล้วป้าต้องกลับก่อนนะลูก พี่กลับก่อนนะกะทิ”

“สวัสดีค่ะคุณป้า” ซีลีนไหว้ลาหญิงวัยกลางคนตรงหน้าอย่างนอบน้อม ก่อนที่คุณแม่ของเธอจะกุมมือบางของป้าตะวันไปยังรถตู้ที่จอดรออยู่ไม่ไกล

“...”

“...”

ซีลีนยืนสบตากับเฮคเตอร์อยู่อย่างนั้น ก่อนที่หญิงสาวจะหันไปมองคุณแม่ของตัวเองสลับกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธออีกครั้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

“ไม่กลับเหรอคะ”

“ไว้เจอกันยัยเตี้ย”

“ใครเตี้ยไม่ทราบ ฉันสูงตั้ง 160 เชียวนะ” ซีลีนเถียงร่างสูงตรงหน้ากลับไปอย่างลืมตัว

“แต่ฉันสูง 189”

“คนหรือเปรต” ซีลีนมองตามแผ่นหลังแกร่งของร่างสูงที่เดินจากไปอย่างอึ้งๆ ‘นี่เขาบูลี่ส่วนสูงของฉันอย่างนั้นเหรอ’

“ฉันได้ยินนะยัยเตี้ย”