บทที่ 7

"กรี๊ดดด เอามือของแกออกไปนะไอ้เลว!"

"เลวงั้นเหรอ! แบบนี้เขายังไม่เรียกเลวหรอกถ้าเลวต้องแบบนี้!!" จบประโยคภูเบศก็จับเธอกดลงกับเตียง แล้วฝังใบหน้าลงกับซอกคอ

"กรี๊ดดด ปล่อยฉันนะ!!" หญิงสาวดิ้นรนต่อสู้แต่ก็สู้แรงของผู้ชายไม่ได้ ยิ่งเธอดิ้นมันก็ยิ่งทำให้เขาใช้แรงกับเธอได้มากจนเรี่ยวแรงของเธอเริ่มหมดไป ร่างกายอ่อนปวกเปียกแม้แต่เสียงด่าก็ไม่ได้ยินอีกแล้ว

"แม่บอกให้ไปนอนไงมะนาว"

"เสียงมันเงียบไปแล้วแม่"

"เราไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง และนั่นมันก็เป็นเรื่องของเจ้านาย"

"ฉันว่าแม่ไปบวชเถอะ" พูดถึงเรื่องนี้ที่ไรแม่ไม่เคยเข้าข้างลูกสาวเลยสักที

"นี่เธอ?" ชายหนุ่มที่ฝังใบหน้าอยู่กับซอกคอ ค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมามองใกล้ๆ แล้วเช็คดูว่าตกลงเธอยังมีสติอยู่ไหม "แกล้งหรือเปล่าวะ คนอะไรจะอ่อนแอขนาดนี้"

ด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้าตั้งแต่วันแรกที่เธอหนีเขาแล้ว พอมีเรื่องกระทบจิตใจร่างกายเธอเลยรับไม่ไหวหมดสติไปอีกรอบ

"หึ.. แกล้งหรือจริงเดี๋ยวก็รู้" ชายหนุ่มบรรจงถอดเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้น ถ้าเธอแกล้งหมดสติเดี๋ยวก็มีปฏิกิริยาให้เห็น แต่พอเขาถอดออกจนชิ้นสุดท้ายเธอก็ยังคงนิ่งอยู่

เห็นเรือนร่างงามผุดผ่องเป็นยองใยแล้วภูเบศถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ

เช้าวันต่อมา..

"?" ข้าวสวยรู้สึกตัวตื่นเพราะแสงแดดที่ส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาแยงตา "กรี๊ดดดดด" พอตื่นขึ้นมาเห็นว่าตัวเองไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยสักชิ้นก็ตกใจมาก

"อะไรวะ!" คนที่นอนเอาผ้าห่มคลุมหัวอยู่ กระชากผ้าห่มออกแล้วก็ดันตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยอาการงัวเงีย

"แกทำอะไรฉัน!?" ข้าวสวยรีบดึงผ้าห่มมาปิดบังร่างกายไว้ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธ "แกทำแบบนี้กับเพศแม่ได้ยังไง" สิ้นคำพูดข้าวสวยก็หยิบหมอนขึ้นมาฟาดใส่เขาอย่างแรง

แต่หมอนยังไม่ถูกตัวเขาด้วยซ้ำร่างของเธอก็ถูกจับกดลงอีกรอบ

"กล้าดียังไง ถึงจะมาทำกิริยาแบบนี้กับกู" เขาคิดว่าใจดีกับเธอมากเกินไปแล้ว

"นักโทษยังรู้ว่าตัวเองทำผิดถึงได้ถูกจองจำ คุณจะไม่บอกหน่อยหรือว่าทำไมคุณถึงจับฉันมาที่นี่" น้ำเสียงสั่นเครือเปล่งออกมาจากริมฝีปากบางเบาๆ เพราะเธอไม่กล้าใช้เสียงดังกับเขาอีกแล้ว

"เธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอก"

"ฉันมีสิทธิ์จะรู้ ถ้าฉันหรือครอบครัวของฉันทำผิดต่อคุณฉันจะได้อธิบายให้คุณเข้าใจไง"

"เธอไม่ต้องมาอธิบายอะไรหรอกเพราะฉันเห็นกับตามาแล้ว" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ดันตัวลุกออกพร้อมกับยืนขึ้น

"กรี๊ดดด" แต่พอเขาลุกขึ้น บนร่างกายของเขาก็ไม่มีเสื้อผ้าปิดบังเลยสักชิ้นเหมือนกัน ตกลงเมื่อคืนนี้เธอตกเป็นของมันแล้วเหรอ? อย่าให้ออกไปจากที่นี่ได้นะฉันจะเอาแกติดคุกหัวโตเลยคอยดูสิ

เข้าไปอาบน้ำไม่นานภูเบศก็ออกจากห้องน้ำมาโดยมีผ้าเช็ดตัวพันปิดท่อนล่างอยู่ ..แต่พอเห็นสายตาเธอมองมาเขาก็ดึงผ้าเช็ดตัวผืนนั้นขึ้นมาเช็ดผมหน้าตาเฉย

ผิดคาดครั้งนี้คิดว่าเธอจะกรีดร้องตกใจอีก แต่เธอดันมองแบบไม่ละสายตาเลยจนภูเบศต้องรีบเอาผ้าเช็ดตัวผืนนั้นกลับมาพันไว้รอบตัวเหมือนเดิม 

"คงจะชินแล้วล่ะสิท่า"

ยิ่งเธอทำเป็นกลัวเขาก็ยิ่งเล่นงาน ข้าวสวยเลยต้องทำเป็นว่าเธอไม่ได้กลัวสิ่งที่เขายัดเยียดให้

"ไปอาบน้ำ"

ดีกว่าจะไม่ได้อาบ พอเขาสั่งเธอก็รีบหอบผ้าห่ม ปิดบังร่างกายที่เปลือยเปล่าแล้วเดินมาทางห้องน้ำ แต่พอเดินผ่านเขาผ้าห่มผืนนั้นก็ถูกกระชากออก

"ว๊ายย" หญิงสาวตกใจ กำลังจะคว้าผ้าห่มกลับคืนมาแต่เขาก็โยนขึ้นไปไว้บนเตียงเหมือนเดิม

"หายกัน" สายตาคมมองเรือนร่างที่เปลือยเปล่าเพราะเมื่อสักครู่เธอก็มองเขาแบบนี้ หญิงสาวไม่รู้จะทำยังไงเลยรีบเข้าไปในห้องน้ำแล้วก็ล็อกประตูไว้

ไอ้คนเลว ไอ้คนชั่วช้า ชิงหมามาเกิดหรือไงทำไมถึงเลวได้ขนาดนี้ ตกลงเขาเป็นใครกันแน่ ..เธอได้แค่คิดไม่กล้าพูดออกมาหรอกกลัวมันจะเอาหูแนบฟังอยู่หน้าประตู

"ให้เวลาห้านาที ถ้ายังไม่ออกมาจากห้องน้ำฉันจะเข้าไปหาเธอในนั้น"

ได้ยินคำขู่ข้าวสวยเลยต้องรีบจัดการกับตัวเองในห้องน้ำให้เสร็จ เธอเห็นว่าในนี้มีแปรงสีฟันใหม่ด้วยเลยเอามาแปรงฟัน

"ส่งผ้าเช็ดตัวมาให้หน่อยสิ" หญิงสาวเปิดประตูแค่นิดหน่อยพอให้ยื่นมือออกมารับผ้าเช็ดตัวได้

ทีแรกมือเธอก็สัมผัสถูกผ้าเช็ดตัว แต่พอจะใช้แรงดึงร่างของเธอที่อยู่ในห้องน้ำกลับถูกดึงออกมาแทน

"อุ๊ย แกทำอะไร"

"อย่าบอกนะว่ายังอายฉันอยู่ เมื่อคืนนี้มีส่วนไหนของเธอบ้างที่ฉันไม่ได้สัมผัส"

"ไอ้คนเลว เอาผ้าเช็ดตัวมานะ!" ข้าวสวยแย่งผ้าเช็ดตัวที่มีอยู่ผืนเดียวมาปิดบังร่างกาย แต่พอผ้าเช็ดตัวมาอยู่ที่ร่างกายของเธอแล้วเขาก็ไม่มีอะไรปิดอีก

ก๊อกๆ "นายหัวคะเสื้อผ้ามาแล้วค่ะ" มะนาวได้รับข้อความว่าให้หาเสื้อผ้าขึ้นมาให้ผู้หญิงใส่หน่อย

เขาเลยมองไปดูหน้าเธอเพื่อบอกให้เธอไปเอาผ้ามาใส่ แล้วภูเบศก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวอีกผืนมาปิดท่อนล่างตัวเองไว้ก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าหาเสื้อผ้าออกมาใส่

"?" มะนาวเห็นสภาพของคนที่มาเปิดประตูก็อดมองเข้าไปดูข้างในไม่ได้ และก็เห็นว่านายหัวกำลังใส่เสื้อผ้าอยู่ และสายตาของมะนาวก็ทำให้ข้าวสวยสังเกตได้ว่าเธอคนนี้มีความรู้สึกลึกซึ้งกับเจ้านายตัวเอง ถ้าเป็นแบบที่คิดก็ดีน่ะสิเธอจะได้หาทางหนีจากที่นี่ได้ง่ายหน่อย