บทที่ 7 "คนในสายตา"

ภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัท ทีมบริหารระดับสูงกำลังเตรียมพร้อมสำหรับการประชุมสำคัญ ไอรีนเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารและตัวอย่างสินค้าหลายชิ้นในมือ เธอกัดฟันแน่น ขณะที่พยายามแบกรับน้ำหนักทั้งหมดไว้คนเดียว ไม่ต้องให้ใครช่วย — เธอทำได้

แต่ยังไม่ทันจะถึงโต๊ะดี เท้าเล็กพลันสะดุดกับขอบพรมที่ไม่เรียบ สมดุลในร่างเธอเริ่มเสียไป หัวใจเธอหล่นวูบ แต่ยังไม่ทันจะล้มลง ร่างสูงของคิรันก็ก้าวเข้ามาทันเวลา มือหนาคว้าเอวของเธอไว้มั่นก่อนที่ร่างเธอจะกระแทกพื้น

ไอรีนเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสบกับดวงตาคมกริบของเขา เธอรู้สึกถึงแรงกดเบา ๆ จากมือของเขาบนหน้าท้องของเธอ ร้อนจนเธอเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

คิรันขมวดคิ้วเล็กน้อย กรามของเขากระตุกคล้ายกับกำลังหงุดหงิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่เขาจะรีบปล่อยมือออกอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าไม่อยากแตะต้องเธอเกินความจำเป็น

"เดินให้มันดี ๆ" คิรันเอ่ยเสียงต่ำ

ไอรีนเม้มปาก เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรจะขอบคุณหรือไม่ แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร ธันวาเข้ามารับเอกสารจากมือเธอไป

"คุณไอรีน ให้ผมช่วยเถอะครับ คุณถือเยอะเกินไปแล้ว"

เธอขมวดคิ้ว ก่อนจะเหลือบไปมองคิรันซึ่งยืนนิ่ง สีหน้าไร้ความรู้สึก แต่สายตานั้น... มันเหมือนกำลังมองเธออยู่จริง ๆ

ช่วงบ่าย ไอรีนเดินออกจากห้องทำงานของตัวเองเพื่อไปห้องเก็บเอกสาร เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังก้องไปทั่วทางเดิน เธอกำลังจะเปิดประตูห้องเก็บเอกสาร แต่แล้วไฟในทางเดินก็กะพริบ ก่อนจะดับลงชั่วครู่

เธอชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาดื้อ ๆ ในความเงียบ เธอไม่ใช่คนขี้กลัว แต่แสงไฟที่กะพริบและเงาวูบไหวจากหน้าต่างทำให้เธอรู้สึกถึงความหนาวเย็นแปลก ๆ

“เป็นอะไร” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลัง

ไอรีนสะดุ้ง ก่อนจะหันไปพบกับร่างสูงของคิรันที่ยืนอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่เมื่อไหร่? เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเดินเข้ามาใกล้ขนาดนี้

“เปล่าค่ะ” เธอรีบปฏิเสธ ก่อนจะหันไปเปิดประตูเข้าไปในห้อง

คิรันไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เขากลับยืนรออยู่ตรงนั้นจนกระทั่งเธอจัดการเอกสารเสร็จแล้วออกมา ไอรีนแอบชำเลืองมองเขา — นี่เขาตั้งใจรอเธออยู่ตรงนี้งั้นเหรอ?

วันต่อมา ไอรีนกำลังเดินถือถาดกาแฟออกจากห้องครัวเพื่อไปส่งให้ทีมงาน เธอพยายามทรงตัวให้ดี แต่จังหวะที่เดินผ่านประตู กรอบประตูที่แคบกว่าที่คิดทำให้เธอเกือบสะดุด

ก่อนที่ถาดจะหล่นลงมา มือหนาของใครบางคนก็ยื่นออกมารับถาดไว้ได้อย่างแม่นยำ

“ระวัง” เสียงทุ้มเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง

คิรัน

ไอรีนเงยหน้าขึ้นมองเขา รู้สึกถึงระยะห่างระหว่างพวกเขาที่แทบไม่มี เธอรับถาดคืนมาอย่างรวดเร็ว แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนต้องเบือนหน้าหนี

‘อีกแล้วเหรอ... ทำไมเขาต้องอยู่ตรงนี้ทุกครั้งกัน’

“ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเสียงเบา ก่อนจะเดินจากไป

และเมื่อเธอหันกลับไปมอง คิรันยังคงยืนอยู่ตรงนั้น มองตามเธอไปเงียบ ๆ เหมือนเดิม

ธันวายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดจากมุมหนึ่งของออฟฟิศ เขาเห็นทุกอย่าง—เห็นว่านายของเขาคอยช่วยไอรีนในทุกจังหวะ ทั้งที่ปกติแล้วคิรันไม่เคยสนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เลย

ริมฝีปากของเลขาหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

“ก็แค่เรื่องบังเอิญสินะครับ… คุณคิรัน” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเงาของความสงสัยที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ

อากาศยามเย็นอบอ้าว ไอรีนยืนอยู่หน้าบริษัทพลางมองสภาพการจราจรที่ติดขัดจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร แท็กซี่ที่เธอโบกไม่มีคันไหนสามารถแทรกตัวเข้ามาได้ ทำให้เธอตัดสินใจข้ามถนนไปอีกฝั่งเพื่อหาเส้นทางอื่นแทน

แต่จังหวะที่เธอก้าวออกจากฟุตบาท มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งก็พุ่งมาด้วยความเร็ว ไอรีนเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป แรงกระชากมหาศาลก็ดึงตัวเธอกลับไปอย่างแรง

ร่างบางล้มไปตามแรงดึงพร้อมกับร่างของอีกคน คิรัน! ทั้งสองล้มลงไปที่ข้างทาง แรงเสียดสีทำให้แขนของเขาถลอกเป็นทางยาว เลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้แสดงอาการเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว

"คุณ... คุณโอเคไหม!?" ไอรีนพยายามยันตัวขึ้นก่อนจะรีบมองบาดแผลของเขา

คิรันกำหมัดแน่น ดวงตาคมดุขึ้นทันที ริมฝีปากบางเม้มแน่นราวกับกำลังพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง ก่อนจะตวาดออกมาเสียงเข้ม

"เธอไม่ดูตัวเองก่อนเหรอ?"

"ฉันไม่ได้เป็นอะไร! แต่คุณ... แขนของคุณ—"

"ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าใจร้อน ทำให้อะไรให้ระวังด้วย" คิรันพูดเสียงต่ำแฝงความดุ ร่างสูงลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะยื่นมือมาให้เธอจับ ไอรีนลังเลไปเสี้ยววินาทีก่อนจะยอมให้เขาดึงเธอขึ้นมา

ธันวาที่วิ่งตามออกมาหลังเห็นเหตุการณ์ รีบเข้าไปดูอาการเจ้านาย

"บอสครับ ไปโรงพยาบาลเถอะครับ แผลดูไม่น้อยเลย"

"ไม่ต้อง" คิรันตอบเสียงเรียบ ทำท่าจะเดินไปที่รถของตัวเอง แต่ไอรีนกลับคว้าแขนเขาไว้

"ไปโรงพยาบาลก่อนเถอะค่ะ ฉันไม่ยอมให้คุณกลับไปทั้งที่แผลยังไม่ได้ทำแผลแน่ ๆ" น้ำเสียงของเธอเด็ดขาด ดวงตาคู่สวยฉายชัดถึงความกังวล คิรันสบตาเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้ธันวาขับรถพาไปโรงพยาบาล

ภายในห้องฉุกเฉิน ไอรีนยืนกอดอกมองคิรันที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ แพทย์ทำแผลให้เขาอย่างคล่องแคล่ว แต่เจ้าตัวกลับดูไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

"ทำไมคุณต้องช่วยฉันด้วย?" ไอรีนเอ่ยถามหลังจากเงียบกันไปนาน

คิรันช้อนตาขึ้นมองเธอ นัยน์ตาสีเข้มคมกริบจนเธอรู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ เขาไม่ได้ตอบทันที แต่กลับโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย

"หึ เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอโดนชนรึไง?" เขาหันมามองเธอ ดวงตานิ่งลึกจนน่ากลัว

"แต่มันเสี่ยงมาก ถ้าคุณพลาด—"

"ฉันไม่มีวันพลาด" น้ำเสียงหนักแน่นเอ่ยขึ้น ก่อนที่เขาจะโน้มตัวเข้าใกล้เธอเล็กน้อย

"เพราะเธอคือคนสำคัญของฉัน"

หัวใจของไอรีนกระตุกวูบ เธอเบิกตากว้างมองเขาอย่างไม่เชื่อหู คิรันยังคงรักษาใบหน้าเย็นชาเช่นเดิม แต่แววตาของเขากลับฉายชัดถึงบางอย่างที่ทำให้เธอหวั่นไหวจนตั้งตัวไม่ทัน

‘เขาหมายความว่ายังไง… คนสำคัญเหรอ?’

ธันวาที่ยืนอยู่ไม่ไกล ถอนหายใจเบา ๆ กับภาพตรงหน้า ก่อนจะลอบยิ้มบาง ๆ โดยไม่มีใครสังเกต...