5 เข้าหา

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ตอนนี้ณิชได้ย้ายเข้ามาอยู่ในคอนโดที่รัญญาซื้อให้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยห้องที่เธออยู่นั้นอยู่ตรงข้ามกับห้องของพี่ไคเรนพอดี ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ดีเพราะเธอจะได้เห็นว่าเขาออกไปข้างนอกตอนไหนและกลับเข้าห้องมาตอนไหน เมื่อเป็นอย่างนั้นเธอจะได้หาโอกาสเข้าหาเขาง่ายขึ้น

ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่เคยคิดจะเข้าหาผู้ชายมาก่อน แต่ถ้ากับพี่ไคเรนคนที่เธอชอบอยู่แล้วเธอยอมทำในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยคิดจะทำ

ตอนเย็น

เมื่อรถสปอร์ตหรูของไคเรนแล่นเข้ามาจอดยังลานจอดรถของคอนโดขนาดใหญ่ จากนั้นเรียวขายาวก็ก้าวขาลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปในคอนโด ร่างสูงก้าวเข้ามายืนอยู่หน้าลิฟต์ ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งจะเลื่อนไปกดปุ่ม

ติ๊ง!

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกเท้าหนาก็ก้าวเข้าไปข้างในพร้อมกับทำท่าจะกดปุ่มปิด แต่ทว่าอยู่ๆร่างเล็กของณิชก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยท่าทีกระหืดกระหอบพร้อมกับเอ่ยออกไป

"รอด้วยค่ะ" ทันใดนั้นแขนหนาของร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างในจึงเลื่อนมากดลิฟต์ให้เปิดออกอีกครั้ง ก่อนที่ร่างเล็กจะก้าวขาเข้าไปยืนใกล้ๆเขา ทันทีที่เข้ามาข้างในเธอก็ได้กลิ่นน้ำหอมจากคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอเผลอสูดดมกลิ่นน้ำหอมที่โชยเข้ามาในจมูกของเธอจนเต็มปอด พลางคิดในใจว่าเขาใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรนะถึงได้ตัวหอมจัง

ในขณะที่เธอสูดดมกลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากเจ้าของร่างสูงหุ่นดีอยู่นั้น เธอไม่ได้รู้เลยว่ากลิ่นหอมจากกายเธอนั้นก็โชยเข้าไปในจมูกของเขาเช่นกัน จนทำเอาไคเรนเผลอสูดดมกลิ่นหอมของเธออย่างลืมตัว

เมื่อเธอสูดดมกลิ่นความหอมจากตัวเขาจนรู้สึกพอใจแล้ว จากนั้นเจ้าของใบหน้าใสจึงค่อยๆหันไปมองยังเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ยืนสีหน้าราบเรียบอยู่ แค่แวบแรกที่เห็นเสี้ยวหน้าของเขาก็ทำเอาเธอรู้สึกประหม่าไม่น้อยเลยเมื่อต้องมาอยู่ใกล้กับคนที่ตัวเองแอบชอบมานานแล้ว

ไคเรนที่ยืนสีหน้านิ่งอยู่เขารู้ว่าหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างตัวเองกำลังลอบมองเขาอยู่ ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะตวัดหันไปมองยังร่างบอบบางที่ยืนอยู่ข้างตัวเองพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาราบเรียบออกไป

"มองอะไร" ก่อนที่เธอจะได้โอกาสแนะนำตัวพร้อมกับรอยยิ้มสดใสตามประสา

"ชื่อณิชนะคะ เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ได้สองวัน ห้องของณิชอยู่ตรงข้ามกับห้องพี่ค่ะ"

"..." เขาก็นิ่งแล้วหันกลับมาโดยไม่ได้ใส่ใจเสียงใสที่เอ่ยแนะนำตัว

"ณิชเคยเรียนมหาลัยเดียวกับพี่ไคเรนค่ะ คณะบริหารธุรกิจ ตอนนั้นณิชเรียนอยู่ปีหนึ่งแล้วพี่ไคเรนก็เรียนอยู่ปี่สี่ค่ะ" เธอก็ยังแนะนำตัวต่อไป โดยไม่ได้ถือสากับการที่เขายังนิ่งใส่เธอ เพราะเธอคิดว่าการเข้าหาเขาก็ต้องชวนเขาคุยเป็นเรื่องธรรมดา ถึงแม้ว่าเขาไม่อยากจะคุยกับเธอก็ตาม

"..." เขาก็ยังนิ่งอยู่อย่างนั้น และคิดในใจว่าเธอเรียนรุ่นเดียวกับเค้กสินะ แต่เขาไม่เคยเห็นหน้าเธอเลย เพราะเขาไม่ได้สนใจใครนอกจากเค้กคนเดียว

ติ๊ง!

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกยังชั้นที่ทั้งสองอาศัยอยู่ เรียวขายาวของไคเรนก็ก้าวออกจากลิฟต์แล้วสาวเท้าเดินออกไป ก่อนที่เรียวขาสวยจะก้าวออกไปและเดินตามร่างสูงไปติดๆ

คนที่เดินนำหน้าเมื่อรู้สึกว่าคนด้านหลังเดินเข้ามาประชิดเขาเกินไปก็ชะงักฝีเท้า พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอาแล้วกลับหลังหันไปหาเธอ จนทำเอาร่างเล็กที่สาวเท้าตามมาติดๆปะทะเข้ากับร่างแกร่งกำยำอย่างจัง

ปึก!

"โอ๊ย!" ณิชร้องเสียงหลงพร้อมกับนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อร่างของเธอเสียหลักล้มลงไปกองอยู่บนพื้น ดวงตาคมจ้องมองมายังร่างเล็กที่ล้มก้นกระแทกพื้นด้วยสายตาราบเรียบ ไคเรนหันหลังและก้าวไปยังห้องของตัวเอง โดยไม่ได้สนใจร่างบอบบางที่ล้มก้นกระแทกพื้นอยู่ ก่อนเจ้าของเสียงหวานจะเรียกขอความช่วยเหลือ

"พี่ไคเรนช่วยพยุงณิชหน่อยค่ะ ณิชลุกไม่ไหว"

"..." เขาไม่ได้ใส่ใจกับการร้องขอจากเธอ จากนั้นจึงสแกนคีย์การ์ดเข้าห้องไป ณิชที่เห็นอย่างนั้นจึงพึมพำออกมา

"หน้าดุแล้วแถมยังเย็นชาอีกต่างหาก" พึมพำเสร็จ ร่างเล็กก็ค่อยๆพาร่างของตัวเองให้ลุกขึ้น ก่อนที่จะเดินกะโผลกกะเผลกไปเข้าห้องของตัวเองที่อยู่ตรงข้ามกับห้องเขา