บัณฑิตพบสาวงาม

บรรยากาศในห้องนอนแคบ ๆ เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนที่มองไม่เห็น ฉินมู่อิงถอนหายใจทิ้งเบา ๆ พลางเหลือบมองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้ นางค่อย ๆ ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาเข้าไปใกล้โต๊ะหัวเตียงเพื่อจัดการกับตะเกียงน้ำมันที่ส่องแสงสว่างจ้าเกินจำเป็น

อาเหยียนยังคงนอนนิ่งประหนึ่งก้อนหิน เปลือกตาปิดสนิทแต่แพขนตากลับสั่นระริกน้อย ๆ อย่างที่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัว เขารับรู้ถึงเงาร่างของสตรีที่โน้มใกล้ลงมา กลิ่นหอมจาง ๆ ของพุทราป่าและเหงื่อไคลจากการทำงานหนักโชยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเขาควบคุมไม่อยู่

ฉินมู่อิงยื่นมือออกไปหวังจะหรี่ไฟให้มืดลง แต่นางกลับชะงักมือไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นแสงตะเกียงสะท้อนใบหน้าคมคายของเขา แม้จะซูบผอมและซีดเซียวไปบ้าง แต่โครงหน้าของเขากลับดูสง่างามจนนางอดคิดไม่ได้ว่าคนผู้นี้ไม่ควรมานอนทุกข์ระทมอยู่ที่หมูบ้านเชิงเขาเช่นนี้เลย

นางเป่าลมเบา ๆ จนเปลวไฟวูบดับลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องทันที มีเพียงแสงจันทร์รำไรที่ส่องผ่านรอยแตกของฝาบ้านเข้ามาพอให้เห็นเงาราง ๆ

ฉินมู่อิงขยับตัวก้าวถอยหลังพยายามไม่ให้เกิดเสียง แล้วเดินออกไปจากห้องเพื่อจัดการเปลี่ยนถ่ายอาหารและล้างชามแกงของป้าเจี่ยข้างนอกทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบ

เมื่อเสียงฝีเท้าของนางลับหายไป อาเหยียนก็ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางพ่นลมออกทางปากยาวเหยียดอย่างโล่งอก ราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักที่ต้องใช้สมาธิสูงสุดในชีวิต ร่างกายที่เกร็งแข็งเมื่อครู่ผ่อนคลายลงจนสัมผัสได้ถึงความนุ่มของฟูกใต้ร่าง

'เข้าหออย่างนั้นหรือ'

คำพูดของป้าเจี่ยยังคงดังก้องอยู่ในหู เขาขยับผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงอก ความรู้สึกร้อนรุ่มที่ข้างแก้มยังไม่จางหายไปง่าย ๆ ในใจเขาทั้งนึกขันทั้งสับสน คนอย่างเขาต้องมาแกล้งหลับหนีสตรีตัวเล็ก ๆ เพียงเพราะคำพูดหยอกเย้าของหญิงชาวบ้านคนหนึ่ง

ยามดึกสงัดแม้อากาศจะหนาวเย็น แต่หัวใจของคนบนเตียงกลับเต้นแรงและแผ่ไอความร้อนอย่างประหลาด

เช้าวันต่อมา อากาศที่หมู่บ้านเวยเซียงยังคงเย็นเยียบ ฉินมู่อิงตื่นขึ้นมาจัดการกวาดลานหน้าบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ผิวพรรณของนางแม้มิได้ประทินโฉมด้วยเครื่องประทินผิวราคาแพง แต่ความสดใสตามธรรมชาติและดวงตามุ่งมั่นทำให้พวงแก้มดูระเรื่อชวนมอง

ในขณะที่นางกำลังกวาดใบไม้แห้งอยู่นั้น เสียงล้อเกวียนที่บดเบียดกับพื้นดินขรุขระก็หยุดลงไม่ไกลนัก ชายหนุ่มในชุดบัณฑิตผ้าเนื้อปานกลางทว่าสะอาดสะอ้านก้าวลงมาจากเกวียน เขาคือบัณฑิตจาง ลูกชายเจ้าของที่ดินรายย่อยในตำบลที่เพิ่งกลับมาจากการสอบปิดภาคเรียน ปกติเขาจะใช้เส้นทางหลักเข้าบ้านตนเอง แต่วันนี้เกวียนบรรทุกของหนักจึงต้องมาจอดส่งเขาที่ทางลาดใกล้บ้านของฉินมู่อิงแทน

บัณฑิตจางชะงักไปทันทีที่เห็นเงาร่างอ้อนแอ้นในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบ 

'สตรีผู้นั้น แม่นางคนงามที่เคยไปถามตำราข้านี่นา'

หัวใจของบัณฑิตหนุ่มพองโตขึ้นวูบหนึ่งด้วยความสนใจในโฉมงามที่เขายังติดตาตรึงใจ แต่พอสายตาเลื่อนไปมองสภาพบ้านไม้ไผ่ที่ค่อนข้างเก่า หลังคามุงหญ้าคาที่ดูใกล้ผุพังและรั้วบ้านที่แทบจะกันลมไม่ได้ ความชื่นชมเมื่อครู่ก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกดูแคลนขึ้นมาทันที

เขาขยับคอเสื้อให้ตรง กางพัดในมือออกโบกเบา ๆ ทั้งที่อากาศยังหนาว พลางเดินทอดน่องเข้าไปทักทายด้วยท่าทีที่คิดว่าดูภูมิฐานที่สุด

"นึกว่าโฉมงามที่ใด ที่แท้ก็แม่นางคนขยันนั่นเอง" 

บัณฑิตจางเอ่ยทักทาย น้ำเสียงแฝงความลำพอง 

"ไม่นึกเลยว่าที่พักของเจ้าจะ...เรียบง่ายถึงเพียงนี้"

เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ บ้านอย่างไม่ปิดบังความนึกคิด ในใจก็นึกเสียดายว่าความงามระดับนี้กลับมาโอบกอดกับความจนยากอยู่ในหมู่บ้านเชิงเขาที่แม้แต่เกวียนยังเข้าถึงลำบาก

"ข้าเพิ่งกลับมาจากสำนักศึกษาน่ะ พอดีผ่านมาทางนี้เลยแวะมาทักทายเพื่อนบ้านเสียหน่อย" 

เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย หวังจะให้นางถามถึงการเล่าเรียนหรือแสดงอาการเลื่อมใสในตัวบัณฑิตอย่างเขา

ฉินมู่อิงหยุดไม้กวาดในมือ นางหันไปมองบัณฑิตหนุ่มด้วยสายตาเรียบเฉย แววตาของนักจัดการสาวมองทะลุปรุโปร่งถึงความย้อนแย้งในท่าทางของคนตรงหน้า ทั้งอยากจีบแต่ก็อยากกดข่มในคราวเดียวกัน

"ขอบคุณท่านบัณฑิตที่ให้เกียรติแวะมาทักทายเจ้าค่ะ" 

นางตอบด้วยเสียงเรียบเรื่อย ไม่ได้ดูตื่นเต้นอย่างที่เขาคาดหวัง 

"บ้านข้าอาจจะเรียบง่ายไปสักหน่อย แต่มันก็สงบพอที่จะไม่ต้องคอยปั้นหน้าใส่ใคร ท่านบัณฑิตเดินทางมาเหนื่อย ๆ รีบกลับบ้านไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวแดดจะร้อนเสียก่อน"

คำตอบที่ดูเหมือนสุภาพแต่แฝงไปด้วยการขับไล่กลาย ๆ ทำเอาบัณฑิตจางหน้าชาเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วมองนางอีกครั้ง

'สตรีชาวบ้านธรรมดา เหตุใดถึงมีท่าทีจองหองนัก หรือนางยังไม่รู้ว่าข้ามีโอกาสจะได้เป็นขุนนางในอนาคต'

ในขณะที่บัณฑิตจางกำลังจะอ้าปากอวดอ้างสรรพคุณตัวเองต่อ อาเหยียนที่นั่งฟังอยู่หลังประตูในห้องนอนก็กำหมัดแน่น เขาได้ยินทุกคำดูถูกที่บัณฑิตผู้นี้มีต่อฉินมู่อิงและบ้านของนาง ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาอยากจะลุกออกไปสั่งสอนเจ้าบัณฑิตหน้าขาวนี่นัก แต่ร่างกายที่ยังขยับได้ไม่คล่องทำได้เพียงส่งเสียงไอแห้ง ๆ ออกมาเบา ๆ เพื่อเตือนให้คนข้างนอกรู้ว่าบ้านหลังนี้มีคนอื่นอยู่ด้วย

บัณฑิตจางได้ยินเสียงชายหนุ่มข้างในก็ชะงักไปเล็กน้อย

 "อ้อ สามีเจ้าเป็นคนป่วยรึ น่าสงสัยนัก สตรีงดงามเช่นเจ้ากลับต้องมาต้มยาให้คนขี้โรคกินทิ้งกินขว้างไปวัน ๆ ช่างเสียดายของจริง ๆ"

เขาถอนหายใจยาว สะบัดพัดเดินจากไปพลางส่ายหัว ทิ้งให้ฉินมู่อิงมองตามด้วยความรู้สึกสมเพชในความหลงตัวเองของเขา

บรรยากาศยามเช้าเริ่มอบอุ่นขึ้นด้วยแสงแดดที่ทอดผ่านรอยขัดแตะเข้ามาเป็นลำ ฉินมู่อิงเดินกลับเข้ามาในห้องหลังจากกวาดลานเสร็จ นางเห็นอาเหยียนนั่งพิงพนักเตียง ในมือมีมีดพกเล่มเล็กที่พ่อนางทิ้งไว้ให้ เขากำลังจดจ่ออยู่กับการแกะสลักกิ่งไม้แห้งให้กลายเป็นรูปทรงแหลมคมคล้ายปลายทวน แต่อ่อนช้อยด้วยลวดลายตามขอบ

"ใครมาหรือ"

เสียงทุ้มต่ำถามขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากงานในมือ

"ข้าก็ไม่รู้ บัณฑิตที่ไหนก็ไม่รู้มาพูดจาเลอะเทอะ ข้าเลยไล่ไปแล้ว"

ฉินมู่อิงตอบพลางวางถ้วยยาที่ควันลอยกรุ่นลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง อาเหยียนเงียบลงทันที มือที่กำลังตวัดมีดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มขยับต่ออย่างประณีต ความเงียบนั้นดูหนักอึ้งกว่าปกติ แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรนางต่อ

ฉินมู่อิงไม่ได้เดินออกไปเหมือนทุกครั้ง แต่นางกลับทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ข้างเตียง แล้วนั่งเท้าคางมองปลายนิ้วเรียวยาวของเขาที่ตวัดใบมีดอย่างแคล่วคล่อง ลวดลายที่เขาแกะสลักนั้นดูมีพลังและวิจิตรบรรจงจนนางอดทึ่งไม่ได้ แม้ร่างกายเขาจะดูซูบซีด แต่ท่วงท่าการจับมีดกลับดูองอาจและสุขุมอย่างบอกไม่ถูก

อาเหยียนขยับตัวอย่างประหม่า เมื่อรู้ว่าถูกจ้องมองอยู่นาน เขาหยุดมือแล้วเงยหน้าสบตานาง แววตาคมเข้มดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บมีรอยฉงนใจ

"มีอะไรหรือ"

 เขาถาม

 "เจ้าไม่เคยมานั่งเฝ้าข้าเช่นนี้"

ฉินมู่อิงยิ้มบาง ๆ พลางชี้ไปที่ชิ้นงานในมือเขา

 "มันสวยมากเลยนะ ลวดลายดูมีชีวิต ข้ากำลังคิดว่า ถ้าท่านลองแกะสลักลงบนกล่องไม้เล็ก ๆ ให้สวยแบบนี้ แล้วข้าเอาไปขายพ่วงกับสินค้าให้ร้านประทินโฉมใหญ่ ๆ ในเมือง ท่านว่าเราจะขายได้ราคาดีหรือไม่"

อาเหยียนนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขามองชิ้นไม้ในมือสลับกับมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยแผนการของนาง พลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

"ทำการค้ากับร้านใหญ่รึ"

 เขาถามย้ำ น้ำเสียงแฝงแววไม่มั่นใจ 

"ในเมืองมีร้านเครื่องประทินผิวที่ขึ้นชื่ออยู่เพียงร้านเดียว ร้านที่คนระดับขุนนางไปอุดหนุน เจ้าเป็นเพียงชาวบ้านท้ายป่า จะเข้าไปเจรจากับเจ้าของร้านเช่นนั้นเป็นหรือ"

ฉินมู่อิงพยักหน้าอย่างมั่นใจ แววตาของนักจัดการสาวเป็นประกายฉายแสงออกมา 

"เรื่องซื้อขายไว้ใจข้าเถิด ขอเพียงงานของท่านดีมากพอ ข้ามีวิธีทำให้คนยอมควักเงินออกมาซื้อแน่นอน"

อาเหยียนมองท่าทางกอดอกพยักหน้าพึมพำกับตัวเองของนางแล้วก็ได้แต่ถอนใจเบา ๆ เขาแสร้งทำเป็นก้มลงแกะสลักต่อ แต่ที่มุมปากกลับแอบขยับยิ้มบาง ๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะทำได้"

 เขาเอ่ยสั้น ๆ อย่างท้าทาย

 "แต่ถ้าเจ้าอยากได้กล่อง ข้าก็จะลองทำให้ดูสักใบ อย่างน้อยก็ดีกว่านั่งรอความตายไปวัน ๆ"

ฉินมู่อิงยิ้มกว้างกว่าเดิม 

"งั้นตกลงตามนี้ ท่านทำกล่อง ข้าทำการตลาด เราสองคนจะรวยด้วยกันที่หมู่บ้านเวยเซียงนี่แหละ"